Monday, August 20, 2007

Του αύριο το αλλά...





Μια Ισπανίδα μάγισσα σαν έχτιζε τα κάστρα
κη θάλασσα αιώνια ώρες τα πολεμούσε.
Κάπου έκει στο χάλασμα κάτω από τα άστρα
κάποιος Ρωμαίος βασιλιάς τη μάχη εκοιτούσε.

Μα ένας γέρος πειράτης, τώρα μαζέυει ψάρια.
Τα όνειρα ‘γκυροβόλησαν μα έμαθε πολλά
πως αν το κύμα ενωθεί τα τρώει τα ντουβάρια
μονάχα να ξεχάσουμε του αύριο το αλλά...


3 σχολια:

internetakias said...

Πολύ ωραίο, μακάρι να μαθαίναμε να ζούμε και να χαιρόμαστε την κάθε στιμή

salerosa said...

xm σου αρέσει πολύ η ποίηση απ'ότι βλέπω ε?

Puppet_Master said...

ligaki :) opws vlepeis edw me ephrease polu o kavvadias...