Wednesday, January 30, 2008

Θρησκεία, μια ψυχολογική ντόπα


Ένα κειμενάκι που έγραψε ο αδερφός μου, που δε μπορώ παρά να συμφωνήσω και να το δημοσιεύσω

Ο Μακαριστός προσέφερε αγάπη κι έφυγε..
Χιλιάδες κόσμου έρχονται να χαιρετίσουν τον άνθρωπο που είχε ορισθεί ως ο ‘’παναγιότατος’’, ο ‘’μακαριότατος’’, ο ‘’πανάγαθος’’. Δεν είχε αναδειχθεί, είχε ορισθεί! Τόσος κόσμος τον προσκυνάει τώρα μόνο και μόνο επειδή το ορίζει η κοινωνία μας. Μένει μόνο στο όνομα και στον τίτλο και θα προσκυνούσε ακόμα και τον χειρότερο απατεώνα εάν είχε τον τίτλο του αρχιεπισκόπου, που πλέον, με τη διαφθορά, την απάτη, την υποκρισία και τα συμφέροντα, αμφιβάλλω για το κατά πόσο είναι τιμητικός ο τίτλος αυτός. Και η εκκλησία θρηνεί, θρηνεί τον ηγέτη, θρηνεί που χαράμισε τόσα χρήματα για να τον σώσει και δεν τα κατάφερε. Όπως κι η πολιτεία. Για άλλη μια φορά ήταν εκεί που χρειάστηκε για να βοηθήσει τον απλό πολίτη.
Αυτή είναι η φροντίδα και η αγάπη που παρέχουν οι εκλεγμένοι ηγέτες. Αλλά ο κόσμος τα’χει μπερδέψει. Οι ηγέτες δεν εκλέγονται, αναδεικνύονται. Και όσο παραμένουν κάποιοι στους ‘’τύπους’’, θα παραμένουν κολλημένοι και σιγά σιγά η κοινωνία μας θα επιστρέφει σε εποχές σκοταδισμού. Ήδη κάνει τα πρώτα βήματα.. και δυστυχώς είναι γοργά

Γαμώ την παναγία σας


Tuesday, January 29, 2008

'Αοπλος Στην Κόλαση


'Εχω μια κόλαση μέσα μου
Και μια τρύπα που χάσκει, στο στέρνο αριστερά
Έχω μια κόλαση έξω μου
Χιλιάδες στόματα, μάτια κι αυτιά

Που όλο μιλάνε, μα δε βλέπουν ούτε ακούν
Που όλο φωνάζουν και ποτέ δε σιωπούν

Κάποτε πήρα για δώρο ένα όπλο
Χωρίς σφαίρες, ακίνδυνο, κενό
Μου είπαν να το γεμίσω στο δρόμο, με ό,τι βρω
Κι εγώ το γέμιζα αγάπη κι έριχνα στο ψαχνό

Μα τα όπλα των άλλων γεμάτα τους τα 'δωσαν
Φονιάδες με σφαίρες, μα όχι εκείνες του δρόμου
Κι εγώ που δεν ήξερα πως σκοτώνουν τα όπλα, πέφτω τώρα
Νεκρός απ'τις σφαίρες αυτού εδώ του κόσμου
Νεκρός απ'τις σφαίρες αυτού εδώ του κόσμου

Monday, January 28, 2008

Ωδή στον άγνωστο ποιητή



Ποιος θα φιλήσει τα δάκρυά σου,
όταν θα τρέχουν σαν ποταμοί θεριεμένοι;
Ποιος θα νιώσει την ηδονή μιας αναίμακτης γέννησης;
Ποιος θα πιάσει το χέρι σου, στο τρέμουλο της πένας;

Οι άνθρωποι γίνονται οι ίδιοι ιστορίες
για να τους διαβάζουν οι άλλοι.
Όλοι ίδιοι, με προβλέψιμη αρχή, μέση και τέλος.
Το ανθρώπινο γένος, ένα μπλοκ αποδείξεων,
με καρμπόν ανάμεσα τις μόδες.
Οι άνθρωποι είναι ποιήματα των καιρών κι οι ίδιοι ποιούν το Τέλος.

Πού είσαι Άγιε Ποιητή, ο κόσμος σε χρειάζεται.

Ο χείμαρρος είναι περήφανος, μα μένει πάντα μόνος.
Σπάνια τον επισκέπτονται κάποιοι
κι όταν το κάνουν φεύγουν χωρίς επιστροφή.
Τα σιγανά ποταμάκια μαγεύουν με την αθωότητά τους.
Όλοι πλατσουρίζουν στις όχθες τους,
μα στα νερά οι βδέλλες περιμένουν.

Οι άνθρωποι είναι μαθημένοι στα εύκολα Άγιε Ποιητή μου,
μοίρασε την μαγεία σου.

Ο ποιητής είναι πάντα μόνος.
Δεν είναι αγνώμονας, δίνει περισσότερα απ' τον καθένα.
Ο ποιητής πεθαίνει πάντα μόνος.
Μα τα παιδιά του θα ζουν για πάντα,
έχοντας στο αίμα τους την διδαχή.

Πού είσαι Άγιε Ποιητή; Ο κόσμος σε χρειάζεται.
Που να' σαι εσύ αιώνια ερωτευμένε;
Σχεδίασε περισσότερες γραμμές σ' αυτό τον τετράγωνο κόσμο.
Έλα εσύ που παντού θρηνείς και για όλους νοιάζεσαι.
Δείξε τον πύρινο δρόμο για το Βασίλειο της Καρδιάς.
Μην κάνεις την θυσία ν' αλλάξεις για κανέναν.
Όσοι σ' αγαπούν , θα σ' αγαπούν πάντα γι' αυτό που είσαι.
Και μην κλάψεις αν δεις στενομυαλιά και μίσος.
Όχι εσύ, ονειροπόλε, ιχνηλάτη της ψυχής.
Μόνο αγνάντευε από το σύννεφό σου μελαγχολικά.
Υπάρχουν κάποιοι που θα σε θυμούνται και θα σε δικαιώσουν.
Συγχώρεσε τον νου των ερπετών
και δώσε μελωδία στους στεναγμούς των ερωτευμένων.
Κάνε τις νύχτες παραμυθένιες, κάποιοι σε φοβούνται...
-------------------------------------------------------------------
ένα ποιήμα του φίλου Samael: http://nomoretrends.blogspot.com/

Monday, January 21, 2008

It Ain't My Bad


Enough’s enough with you, I had my time, it’s true
You walk another line now, I had my time, it’s through
This haughty glance you sell ain’t worth a dime no more
I’m on a train that’s on a different track for sure

Falling for nothing, no, I’ll better stand for something
Just tired of seeing me stand and seeing you running
Let’s go our separate ways and lose what we never had
You’re free to hate me now, but it just ain’t my bad

Along the night you shine, like a swaying gem of light
But I’ve grown to know, real gold ain’t just as bright
I walked the walk and talked the talk far enough to see
Kitty, you may be just too good for a hound like me

Falling for nothing, no, I’ll better stand for something
Just tired of seeing me stand and seeing you running
Let’s go our separate ways and lose what we never had
You’re free to hate me now, but it just ain’t my bad

So I’ll ride on the thunderchief like uncle Lem would do
Bag up my pride and swear to look for no one else like you
I got no aces up my sleeve, no voices in my sky
It seems I’m all alone to fight until the day I die

Special thanx for this one: Ντίνα, Uncle Lemmy.

Thursday, January 17, 2008

Return Of The Machines



Finally I locked in chains and there
Getting inside your brain,
You trying how to get away, but you
Probably go insane

Information is running out
You need it back
You're lost without
You wanna scream, you wanna shout
There's probably no way out

It's running upon your dreams
You're watching the return of the machines
It's never what it seems
You're watching the return of the machines
---------------------------------------------
'Ενα psychedelic κομμάτι:
Return Of The Machines (Feat B-wicked)

Tuesday, January 15, 2008

The Fighting Man


Τα χέρια ιδρώνουν και, ασυναίσθητα, αρχίζουν να τρέμουν ελαφρά. Τι είναι αυτό που βγαίνει από τα ηχεία μου; Καταπίνω μια γεμάτη γουλιά Guinness ακόμα, μα αυτή τη φορά κατεβαίνει αργά και δύσκολα. Έχω έναν κόμπο στο λαιμό. Και έναν οργισμένο Ιρλανδό να μακελέυει το μυαλό μου με τη φωνή του. Τι μου συμβαίνει; Ακούω μουσική –σοβαρά- κοντά 8 χρόνια πια, και η τελευταία φορά που θυμάμαι να νιώθω έτσι, χάνεται στα βάθη των γυμνασιακών μου αιώνων και τις πρώτες ακροάσεις του “Alternative 4” στο παλιό ηχοσύστημα του σαλονιού. Από τότε μεγάλωσα –νόμιζα-, έγινα άντρας, σοβάρεψα (αλήθεια;), έγινα φοιτητής σε μια ξένη πόλη, πολίτης με δικαίωμα στο εκλέγειν και το εκλέγεσθαι, διαδηλωτής με πανό στο χέρι, οδηγός με αυτοκίνητο στην κυριότητα του. Τι σχέση έχω με εκείνο το παιδάκι λοιπόν; Γιατί δακρύζω;

Πιες λίγο stout ακόμα. Δε θα σου δώσει απαντήσεις, απλά είναι ωραία στη γεύση και λύνει και τα δάχτυλα όταν αποφασίζεις να βάλεις πέντε αράδες σε ένα (εικονικό πλέον) χαρτί. Εφαλτήριο ετούτου του παραληρήματος αποτελούν οι Ιρλανδοί Primordial. Κάτι σας είπα τώρα, το ξέρω. Έχετε ακούσει ποτέ Bathory; ‘Οχι ε...; Thin Lizzy; Ωραία! Καμία σχέση. Απλά κι αυτοί Ιρλανδοί είναι. Οι φίλοι μου πολλές φορές στραβομουτσουνιάζουν όταν χρησιμοποιώ βαρύγδουπες μουσικές ταμπέλες για να περιγράψω μπάντες και είδη μουσικής. Ε, λοιπόν, φίλε Νότη, μπορείς να απολαύσεις το θρίαμβο σου, γιατί για ΤΕΤΟΙΟΥ είδους μουσική, δεν μπορώ να βρω ούτε έναν χαρακτηρισμό. Μόνο έναν. Παθιασμένη.

Είτε πίστευα ότι δεν μπορεί να γραφτεί πλέον τόσο συγκινητική μουσική, είτε ότι εγώ δεν μπορώ πλέον να συγκινηθώ τόσο από τη μουσική, διαψεύστηκα τόσο κατηγορηματικά που αποφάσισα να το μοιραστώ. Μπορεί να μην κρατούσα πια βιβλιαράκι από το CD στο χέρι, αλλά να διαβάζα τους στίχους σε ένα Winamp plugin, αλλά όλα ήταν όπως τότε. Οι τρίχες μου που σηκώνονταν κάγκελο, το δάκρυ που τρεμοπαίζει (και σε στιγμές τη σκαπουλάρει κιόλας) κάθε φορά που ακούγονται από τα ηχεία οι λέξεις “A host of the willing fewgathers at the Traitors Gate”, το πλήκτρο play που πατάω με το που σβήσει η τελευταία νότα στον αέρα, όλα ήταν ίδια. Μάγευση. Δέος. Έκσταση, τελικά.

Σε μια εποχή απόλυτης διαπόμπευσης κάθε πραγματικής αξίας σε κέρδος της σύγχρονης ψευτο-ηθικής , η παρέα από το σμαραγδένιο νησί ήρθε να μου θυμήσει, να με πεισμώσει, να με ορθώσει έκει που πρέπει να στεκόμαστε όσοι όλοι αντιλαμβανόμαστε, σκεφτόμαστε, νιώθουμε, αγαπάμε και μισούμε αληθινά, χαιρόμαστε και πονάμε με όλη τη δύναμη της ψυχής μας. Απέναντι στο ψεύτικο, στο δήθεν, στο πλαστό και φαύλο σήμερα. Κοιτάς γύρω σου τον κόσμο και αναρωτιέσαι, είτε τους αρέσει η μουσική που ακούς εσύ είτε όχι (πράγμα απολύτως σεβαστό και τελικά, αναγκαίο), πόσοι μπορούν να καταλάβουν αυτό που θέλει να πει στον κόσμο; Και, τελικά, πόσοι από αυτούς, είτε έχουν αναγορεύσει τη μουσική σε κάτι τόσο ιερό όπως εσύ είτε όχι (πράγμα ακόμα πιο σεβαστό και αναγκαίο, αλλιώς θα ήταν όλος ο κόσμος σαν έμενα – μαμά μου), έχουν την ικανότητα να σκεφτούν βαθιά, να φιλοσοφήσουν τη ζωή, την κοινωνία και τον κόσμο, να καταλάβουν τον εαυτό τους και τους γύρω τους και να προχωρήσουν τον κόσμο μας κάπου πραγματικά καλύτερα;

Κάπου στο “Empire Falls”, o Nemtheanga κράζει το εξής: “Where is the fighting man? Am I he? You would trade every truth…for hollow victories”. Εκεί πραγματικά στάθηκα, σταμάτησα το μυαλό μου από τη διαδικασία αφομοίωσης της ηχητικής πανδαισίας και έμεινα να σκέφτομαι, ομολογώ άφωνος μπροστά στη διαπίστωση, διαχωρίζοντας για λίγο τον τρόπο με τον οποίο αυτή μου εκφράστηκε. Που είναι ο άνθρωπος που μάχεται; Για τον εαυτό του, για τους γύρω του, για το καλύτερο αύριο, για τα όνειρα τα δικά του και των συνανθρώπων του; Είμαστε άραγε εμείς, που ταμπελώνουμε τα μούτρα μας ως ρομαντικοί της εποχής μας, άξιοι να κουβαλάμε την κληρονομιά, τα άρματα, το όνομα των μαχητών του χθες; Ή χάνεται η φωνή μας σε μια θάλασσα ανάρθρων κραυγών από πραγματικούς βάρβαρους μεταμφιεσμένους ως εκλεπτυσμένοι και πολιτισμένοι στούρνοι; Βάρβαροι, που προτιμούν να θυσιάσουν κάθε όνειρο, κάθε αληθινή επιθυμία και κάθε αλήθεια γενικότερα στο βωμό του εύκολου κέρδους, της εύκολης διασκέδασης (και όχι ψυχαγωγίας), της καλοπέρασης και της εύκολης ζωής εν γένει. Στο όνομα κάθε κούφιας και ασήμαντης προσωρινής νίκης, προτιμούν να συνθηκολογήσουν τον ιερότερο πόλεμο για την πρόοδο των πραγμάτων και των ανθρώπων γύρω τους. Να συνθηκολογήσουν είπα; Μάλλον να αυτομολήσουν εννοούσα. Ο καθένας διαλέγει το στρατόπεδο του, και οι αντίπαλες πλευρές είναι τελικά πολύ πιο ευδιάκριτες από όσο νομίζουμε. Από τη μια αυτοί που νοιάζονται και αποζητούν την πραγματική νίκη στον πόλεμο, δηλαδή τη φιλοσόφηση, τη σκέψη, τη μόρφωση, την αλήθεια, το αναγεννημένο από τις στάχτες του μέλλον. Και από την άλλη, οι προδότες. Διάλεξε που ανήκεις.

Borders swell like the oceans
Nations swept away
In the steel rain
Wounds carved in the earth
The silent hands of genocide
Map the years
Forgotten legacies of dust
People remembered in nothing
But fragments of language
Verses of song
And shards of military rust

The gallows cold hands
Tighten old rope
Young men hang in the fetid breeze
Like rotten fruit
Too ripe for harvest
They have marched us
Through the streets
Heralded our death
Proclaimed our end
And brought us to our knees

A host of the willing few
Is gathered at the Traitors Gates
Demanding their pound of flesh
And their weight in gold

The tyrant
Resurrected as King
Who's Midas touch an Iron Fist
All the world proclaiming
Yesterday's man as Traitor
Yet welcome with open arms
His brother as tomorrows Dictator

Friday, January 11, 2008

Dreams, Like Deserts


Tuesday, January 8, 2008

Να κοιτάς ψηλά




Να σε αγγίξω δε μπορώ,
τα χέρια μου έγιναν δρόμοι με παρτέρια.
Ψάχνω τα μάτια σου να βρω,
κάπου στα σύννεφα και στα θολά αστέρια.

Ψηλά να κοιτάς ψηλά
μια ωραία ζωγραφιά
σου έχω βάλει στα μαλλιά.

Να σου μιλήσω δε μπορώ,
τα λόγια μου έγιναν γράμματα φθαρμένα.
Ψάχνω το στόμα σου να βρώ,
κάπου στο κενό μέσα σε σεντόνια ξένα.
--------------------------------------------------
ένα τραγουδάκι που έγραψα για τον Μιχάλη