Πόσους καφέδες έχω πιει σήμερα; Δεν μπορώ να θυμηθώ γαμώ τη ζωή μου.
Στριφογυρίζω στο κρεβάτι σαν το μαλάκα, μια κρυώνω και μια ζεσταίνομαι, και το δωμάτιο γύρω παίρνει τη μορφή μιας μαύρης τρύπας που ρουφάει τα πάντα, εκτός από μένα τον ίδιο. Χτες κάποιος μαλάκας μου έκλεισε την κεντρική βάνα του νερού στο διάδρομο κι έμεινα με τα αρχίδια στα μάτια την ώρα που μπήκα στη μπανιέρα. Όλα έτσι, ασύνδετα, χωρίς νόημα, χωρίς λογική. Τέσσερις ώρες ύπνου και τώρα άλλες τόσες αϋπνία, έτσι, χωρίς νόημα, χωρίς λογικές εξηγήσεις. Σα θολό, άφτιαχτο παζλ, που δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο κομμάτι πάει που, οπότε το αφήνεις έτσι-δε γαμιέται;
Διαβάζω κάτι ηλίθια παλιά περιοδικά μήπως με ζαλίσει η ηλιθιότητα του κόσμου, κάτι μαλάκες γιαπογκόμενοι δημοσιογράφοι χωρίζουν τις γυναίκες σε κατηγορίες για να βοηθήσουν τον κόσμο να γαμήσει, η καριερίστα, η παρθένα, η πουτάνα. Από το "get a life" φτάσαμε στο "get a lifestyle", για να μην είμαστε βέβαιοι αν έχουμε, τελικά, κάτι από τα δύο. Και δίνω και Δίκτυα την Παρασκευή, σαν να λέμε μια μεγάλη πιθανότητα το πράγμα που θα κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου, και θέλω να κοιμηθώ γαμώτο, έπαιξα και δυο ώρες μπάλα και είμαι πιασμένος σα γριά στην Αιδηψό, τι σκατά έχω κάνει κακό στη ζωή μου;
Άμορφος, σαν διάφανη ζελατίνα πεταμένη πάνω στο κρεβάτι, με δανεικά χέρια και πόδια που όπου και να τα βάλεις δε βολεύονται. Πιάνομαι, μουδιάζω, αηδιάζω. Δε θα ξυπνήσω ποτέ πια με καλή διάθεση. Σεντόνι από συρματόπλεγμα, αρθρώσεις-κλειδαριές, εγκλεισμός. Εγκλεισμός, αλλά όχι σωφρονισμός, μάλλον προς την αντίθετη μας πάει το ρεύμα. Κοριός με στιλέτο στην πλάτη, κανονικά, μπρούμυτα μέσα στη σκόνη. Ζωή. Είναι η εποχή που έχουμε τις ίδιες ποσότητες sex, drugs & rock'n'roll, αλλά μου φαίνεται ότι τα σαράβαλα που οδηγάμε δεν αρκούν για να ζήσουμε γρήγορα και να πεθάνουμε νέοι, όπως πάντα θέλαμε. Βροχή πάνω στο τζάμι, σαν χειροβομβίδες στο παράθυρο.
Πόσο καιρό έχω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος; Δεν μπορώ να θυμηθώ γαμώ τη ζωή μου.
Πάλι εδώ... Μιλάω σε ένα φάντασμα, μιλάω για ένα φάντασμα, μιλάω και για το φάντασμα στα πολλά κέφια μου. Σκιές γένους θηλυκού ονειρογόνες και ονειροκτόνες. Ξεκόλλα ρε Μαλάκα, Ξεκόλλα ρε Μαλάκα να πούμε. Ξεκόλλα.
Δε νομίζω να γίνεται να ξεκολλήσω, δεν έχω από που να πιαστώ, όλοι μου οι ήρωες αργοπεθαίνουν, τους σκοτώνουν κάτι τύποι που έχουν λεφτά και μελάνι. Μερικές γυναίκες έχουν φτιαχτεί για να μας φτιάχνουν. Να τις τελειοποιούμε στο κάποιο μυαλό μας, να τις εξιδανικεύουμε και όποιον πάρει ο κύριος χάροντας.
Βάλε λίγο αυτό. Ευχαριστώ.
Κάθισες δίπλα μου, στο μπλε υφασμάτινο καναπέ, χωρίς λόγο, μπορεί και να το επιδίωξα και εγώ. Άφησες τόσο λίγο κενό μεταξύ μας ικανό να ηλεκτριστεί και να αποφορτιστεί με την παραμικρή αδέξια κίνηση. Η παγίδα είχε στηθεί και απολάμβανες το θέαμα.
"Γέμισαν τα λακκάκια των σκαμμένων τσιμεντένιων αυλών με σταγόνες lsd"
Ακούγοντας την μουσική και έχοντας πιει μία ικανή εναρκτήρια ποσότητα ταξίδευα στην έρημο μου. Ήρθες ξαφνικά και απαίτησες να σε πάρω μαζί. Δε σου έκαναν όμως η καυτή άμμος και οι βράχοι, θέλησες να συναντηθούμε κάπου αλλού. Περπατούσα με τον ήλιο να μου τα σκάει στο κεφάλι και κάποτε έφτασα στη θάλασσα. Δεν ήσουν ευχαριστημένη ούτε εκεί. Βεβαίως. Πήρα το να πηγαίνω προς τα πάνω μέσα από το δέλτα του ποταμού. Συνέχισε καλά το πας. Καταράκτες παντού και μία ξύλινη γέφυρα, τι την ήθελα την γέφυρα δεν έχω ιδέα. Αλλά είχα εσένα, θα πρεπε να σε είχα κρατήσει κάτω από το νερό του καταρράκτη να μην ξαναπάρεις ανάσα, αλλά χαμογέλασες με τα σκιστά σου μάτια και μούδιασε το μυαλό και σιγά σιγά το σώμα. Δε μου άφησες περιθώρια.
"Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι πρεζάκι, είμαι πρεζάκι της στιγμής, πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι"
Σηκώθηκες κ έφυγες αργά αρχοντικά και με συνέφερε η ζεστασιά του μπλε υφάσματος στο χέρι μου.
Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Ο κόσμος δεν πρόκειται να γνωρίσει frontman, ερμηνευτή, τραγουδιστή σαν τον Geoff Tate. Ποτέ, ποτέ ξανά. Διαφωνείς; Άκουσον πρώτα και διαφωνείς μετά.
Σε πρώτη φάση, μιλάμε για τη φωνή ενός από τα σημαντικότερα metal συγκροτήματα όλων των εποχών-σαν να λέμε, οι Queensryche έπαιζαν progressive την εποχή που οι Dream Theater δεν ήξεραν ακόμα πόσα τάστα έχει η κιθάρα. Αλλά ακόμα κι έτσι, μπορώ να σου πω για εκατομμύρια τραγουδιστές με φωνάρες που γκρέμιζαν γεφύρια, ή ακόμα και για καταπληκτικούς frontmen, θρυλικούς ερμηνευτές. Και αφού τελειώσω με αυτούς, να πρέπει να συζητήσουμε εξαρχής, by scratch, για τον Tate. Για αρχή, όμως, κράτα αυτό. Τραγουδάει στους Queensryche.
Στο πρώτο μισό των 80's, κούφανε τον κόσμο με το (προφανέστατα επηρεασμένο από Dickinson, Halford, Gillan και σία) στυλ της US metal τσιρίδας, αρκετά χρόνια πριν αυτό γίνει ρεύμα. Εντάξει, οι ψηλές νότες του είναι από άλλο ανέκδοτο, όντως, αλλά αυτό δε λέει και πολλά στον πλανήτη του Midnight και του Steve Benito-νομίζω. Βέβαια, ούτε αυτοί οι δύο κύριοι μπορούν να περηφανευτούν ότι είχαν πάρα πολύ εύκολα ένα "Deliverance", αλλά 'ντάξει, γάμησε το τώρα. Δεν είναι η τσιρίδα το θέμα μας.
Το 1986, το heavy metal περνούσε την εφηβεία του, κατα μία έννοια. Τα μεγάλα συγκροτήματα έβγαζαν τα αριστουργήματα τους, το νέο αίμα έπιανε τα όργανα του και ξεκινουσε. Όλα αυτά στο πλαίσιο του κλασσικού ήχου, φυσικά. Η μόνη ουσιαστική παρέκλιση ήταν το thrash (Slayer, Anthrax, Megadeth κλπ) ή το πρώιμο ακραίο metal (Bathory, Celtic Frost) το οποίο όμως, ουσιαστικά, παραμόνευε στο underground αυστηρά. Από άποψη θεματολογίας, η συνταγή fantasy-epic δούλευε δυναμικά, κι από εκεί και πέρα, ρηχά νερά γενικά-η μουσική πάντα σε πρώτο επίπεδο μεν, αλλά έννοιες τύπου concept album, ήταν αν όχι άγνωστες, για τους εξαιρετικά μυημένους. Και ξαφνικά, "Rage For Order".
Την εποχή της χαίτης και των ραφτών στα denim jackets, οι Queensryche έβγαλαν ένα δίσκο που, αμφιβάλλω μέχρι και σήμερα αν έχει εξερευνηθεί πλήρως. Είναι concept; Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά. Οι ίδιοι, σε συνεντεύξεις, άφηναν να πλανάται μια υπόνοια ότι υπάρχει ένα κεντρικό θέμα που έχει να κάνει με vampires, κι απο εκεί και πέρα, μύθος. Ο Tate, από την άλλη, δείχνει "δόντια" στον κόσμο της μουσικής, έτοιμος να αμολήσει την προσωπική του Hiroshima, δύο χρόνια μετά. Ουρλιάζει, ψιθυρίζει, κλαίει, καλεί σε επανάσταση, διασκευάζει Lisa Dalbello (ποια;), παίρνει ρόλους και στους πετάει στα μούτρα σαν ηθοποιός. Θέλει να σε κάνει να σκέφτεσαι πριν και μετά το headbanging. Είναι 1986 και το metal περνά την εφηβεία του, κι ο τύπος κάνει πράγματα που φάνταζαν αδιανόητα στα 90's, ούτε καν στην εποχή τους.
Το album που έβγαλαν οι 'Ryche το 1988, λένε κάποιοι, είναι το τελειότερο metal album που έγινε ποτέ. Κάποιες μέρες της ζωής μου, με βρίσκω να συμφωνώ. Τις υπόλοιπες που διαφωνώ, αρκούμαι να πιστεύω ότι είναι η τελειότερη ερμηνεία όλων των εποχών-και δεν εννοώ μόνο στο heavy metal ή στο rock γενικότερα. Ο Geoff Tate ενσαρκώνει το ρόλο του Nikki, ενός περιθωριακού τύπου ο οποίος γίνεται μέλος μιας οργάνωσης υπό τις εντολές ενός σκιώδους χαρακτήρα ονόματι Dr.X, ο οποίος τον εθίζει και στην ηρωΐνη για να τον ελέγχει απόλυτα. Είναι ανώφελο να αρχίσουμε να κρίνουμε το ΠΩΣ ερημνεύει το ρόλο. Φτάνει να αναφέρουμε ότι μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου, ο Tate χρειάστηκε ψυχολόγους για να τον βοηθήσουν να ξεφύγει από τον χαρακτήρα, να βγει από αυτόν και να ξαναγίνει ο εαυτός του. Το "Operation: Mindcrime", τελικά, είναι ένα έργο τέχνης που δεν μπορείς να αμφισβητήσεις. Είναι η Guernica, οι πυραμίδες, το Σινικό Τείχος και η Αφροδίτη της Μήλου. Και πρωταρχικό ρόλο σε αυτή του την ιδιότητα, παίζει αυτή η φωνή.
Στην περιοδεία για το album "Empire" (1991), οι Queensryche ήταν πια αρκετά μεγάλο όνομα ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν ένα μεγαλεπήβολο εγχείρημα. Να παίξουν ζωντανά ολόκληρο το "Operation: Mindcrime", για να δημιουργηθεί το live album που τελικά ονομάστηκε "Operation: LIVEcrime".
Πρόσεξε με τώρα.
Ο Tate έχει σχεδόν τρελαθεί κατά τις ηχογραφήσεις του 1988, ηρεμεί, βγάζουν νέο, απλούστερο, λιγότερο απαιτητικό (αλλά αρκούντως συγκλονιστικό-προσωπικά του θέματα μέσα και δε συμμαζεύεται) δισκάκι και στην περιοδεία του, αποφασίζει να ξαναπιάσει το "Mindcrime", ολόκληρο, αυτούσιο, και να πρέπει να το εκφράσει και επι σκηνής! Πόσα θες να μας κουφάνεις; Ψύχωση με την τέχνη σου, σχιζοφρένεια κατά το δοκούν, κι αν δεν είναι αυτό καλλιτέχνης τότε δεν ξέρω τι είναι. Σε εκείνη την περιοδεία ήταν που πραγματικά μάγεψε τον κόσμο με τη θεατρικότητα του επί σκηνής, με τον τρόπο που ζούσε τα κομμάτια όχι μόνο με τη φωνή του πλέον, αλλά με όλο του το σώμα, τις κινήσεις του, το βλέμμα του.
Δεν έχω κάτι άλλο να πω λοιπόν σχετικά με τον Geoff Tate. Ίσως τα έχω πει και πολλάκις, για πολλούς από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, και θα μου πεις, "κάθε φορά λες τα ίδια και τα ίδια". Δεκτόν. Το κάνω κι αυτό. Πες μου όμως εσύ, think for yourself κι αμα δε γουστάρεις μην το παραδεχθείς σ'εμένα.
