Η Λεωφόρος Για Την Κόλαση

Κάποια πράγματα, τελικά, πράγματι διαρκούν για πάντα. Τα παιδικά (εφηβικά) όνειρα. Η κάβλα του rock'n'roll. Το "Let There Be Rock".

Αυτό το post ξεκίνησε να είναι ένα review για τη συναυλία της 28ης Μαΐου 2009, αλλά τελικά δε θα είναι τέτοιο, μια και αυτό τελικά δεν ήταν συναυλία. Ήταν ένα συνοθύλευμα ονείρων, ονειρώξεων, φαντασιώσεων, επιθυμιών, συναισθημάτων. Ήταν ιδρώτας και αίμα, ουρλιαχτά και δάκρυα, φωνές και σιωπή.

Έχω την τύχη να ζω σε μια χρονική συγκυρία όπου όντας μικρός ηλικιακά, έχω πραγματοποιήσει τα (σχεδόν) πιο ξετσίπωτα συναυλιακά μου όνειρα. Τουτέστιν και επειδή δεν υποχρεούστε όλοι να γνωρίζετε τα μουσικά μου γούστα, έχει κάτσει να έχω ζήσει live τους Black Sabbath (original lineup), τους Judas Priest δις, τους Iron Maiden τρις, τους Kiss, τους Motorhead δις και πολλούς άλλους ήρωες της παιδικής/εφηβικής μου ηλικίας. Και ναι, μπορώ να σας μιλήσω ώρες ατελειώτες για το πως ο Dickinson αλώνιζε τη σκηνή με τη σημαία στο χέρι χωρίς να χάνει ανάσα, για το πως ο Lemmy απομυθοποίησε το encore στο Λυκαβηττό το 2002, για το πως πεθάναμε και ξαναγυρίσαμε σε εκείνο το intro του "Black Sabbath" το 2005. Και να μην έχω πει τίποτα, να μην έχω ζήσει τίποτα πριν τους AC/DC live.

Τελικά, τι ήταν αυτό το live; Μυσταγωγία; Τελετή; Θεία κοινωνία; Λένε πως η ευτυχία είναι ένα παζλ από μικρές μικρές στιγμές, οπότε αυτό το live ήταν κάπως σαν την επόμενη παράγραφο. Λυπάμαι που χάνω την τέχνη της επιμελούς σύνταξης αλλα δεν διατίθεμαι να θυσιάσω το αληθινό του πράγματος προς όφελος της καλαισθησίας. Το live λοιπόν ήταν...

...μια αρένα 40.000 ανθρώπων σε απόλυτο συντονισμό και συγχρονισμό (πάνω και μετά κάτω, επαναλάβατε) καθώς το τρένο βγήκε από τις ράγες και μας έσκασε στα μούτρα με χειρουργική ακρίβεια μπουλντόζας. Ήταν το απόλυτο shock and awe του "Hell Ain't A Bad Place To Be". Η φρενίτιδα πίσω στο μαύρο. Η λαϊκή απαίτηση για μαζική ηλεκτροπληξία μέσω κεραυνού. Η ρυθμική παραφροσύνη του "The Jack". Το strip show του Angus. Μια τεράστια πένθιμη καμπάνα, σινιάλο θανάτου και ανάστασης. Καπνογόνα. Βρώμικες πράξεις, που έκαναν φτηνή βρωμιά. Μια πολεμική μηχανή. Πέντε (5) ακόρντα, να επαναλαμβάνονται σε ακανόνιστη σειρά. Ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον αναντικατάστατο. Τρι-νιτρογλυκερίνη. Σκυλιά που τρώνε σκυλιά. Ηλεκτρισμός. Φώτα. Φλόγες. "Πλάκα μας κάνεις", "μη μας το κάνεις αυτό" και καπάκι η Rosie καβάλα στο τρένο. Η πεποίθηση πως το "Let There Be Rock" διαρκεί για πάντα, όπως ακριβώς το ίδιο το rock'n'roll. Η παντελής έλλειψη "Powerage" και ποιος σκατά χέστηκε γι'αυτό. Η μαγκιά κι η προστυχιά του "You Shook Me All Night Long". Η λεωφόρος για την Κόλαση και τα χέρια μου να δείχνουν στον ουρανό, γι'αυτόν που έφυγε πριν τόσα χρόνια. Απόψε θα μου βγει η φωνή και θα είναι για τον Bon. Τα κανόνια στη σκηνή. Λίγο πριν το solo, δεν αντέχω. Στην αρχή δακρύζω ελαφρά, μετά από δευτερόλεπτα κλαίω με αναφιλητά. "For those about to rock....FIIIIIIREEE!!!!! WE SALUTE YOU....". Πυροτεχνήματα, κομφετί, μπύρα, κάβλα, ιδρώτας, Dr.Minis, Orgasmatron, Split Up, Mr.Fixit, εφηβικά χαζά ψευδώνυμα που κρατήθηκαν ακόμα, όλοι μια αγκαλιά, ένα σώμα, ένα μυαλό, δεν ήμασταν τίποτα πριν από αυτό και δεν ξέρω τι θα είμαστε μετά.

Ξαφνικά σιωπή. Κανείς δε μιλάει για τη συναυλία. Κανείς δεν ήθελε κάτι που δεν παίχτηκε ή προτιμούσε κάτι άλλο ή κουράστηκε ή πρέπει να ξυπνήσει αύριο. Όλοι συζητάμε κάτι διαφορετικό, δεν έχει νόημα να λέμε κάτι για το live. Δεν ξέρω τι μένει πια να πω, το rock'n'roll είναι η ιστορία της ζωής μου, είναι η ζωή μου και ο θάνατος μου.

"I smell the summer outside..."

Κάποτε μπορούσα να μυρίσω το καλοκαίρι ίσα και δυο μήνες πριν, μέσα Απριλίου πέταγα τα πάντα από πάνω μου και γύριζα με τις βερμούδες. Και με λέγανε παλαβό.

Κάποτε φεύγαμε σφυρί μετά τις φοιτητικές εκλογές, πάλι Απρίλη μήνα, για την πρώτη βουτιά-κι ας πλέανε παγάκια μέχρι έξω στην άμμο. Και μας λέγανε παλαβούς.

Κάποτε υπήρχαν συγκεκριμένες Dr.Feelgood διαδικασίες-εννοώ, δεν τις κάναμε με το ζόρι, αλλά μόλις έσκαγε λίγο μύτη ο ήλιος παραπάνω, τσίτωνα τα εκάστοτε ηχεία μόνο με τα της εποχής. Πάει να πει, τόνους υλικού από Kyuss, από Zeppelin, από Monster Magnet κι όλα εκείνα τα "λιασμένα", "τεμπέλικα" rockάκια που ερωτεύτηκα από μικρό παιδί. Και με λέγανε παλαβό.

Και τώρα, τι;

Τώρα λένε οι άλλοι πως έρχεται καλοκαίρι αλλά εγώ δεν ξέρω τι είναι αυτό που έρχεται. Κοπανάω ασταμάτητα το "Blues For The Red Sun" στο στέρεο και στο αμάξι αλλά δεν μπορώ να πιάσω το νόημα και το feeling. Κάθε γαμημένη μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη και κάθε προηγούμενη δεν ξέρω για ποιο λόγο πέρασε. Τώρα είναι Μάιος και έχω δει θάλασσα μόνο από μακριά. Τώρα σκηνοθετώ κάθε βράδυ όνειρα-υπερπαραγωγές για να βρίσκω λόγο να ξυπνάω. Τώρα ο κόκκινος ήλιος καίει χωρίς να λάμπει, και τα blues τρέχουν πίσω στη σημασία του ορισμού τους.

"Where did it all go wrong? What's the use in even holding on? I feel like I'm dying...Here's to love, here's to hate. And promises, where promised land...lies."

Ένας Δεκέμβρης δε φέρνει την άνοιξη.

Ένας Δεκέμβρης δε φέρνει την άνοιξη...Άλλοι το είπαν εξέγερση, άλλοι το είπαν κίνημα, άλλοι επανάσταση, άλλοι πλιάτσικο. Οι περισσότεροι μείναμε απλά στην λέξη και με μία αμυδρή ανάμνηση. Γυρίσαμε πάλι στην καθημερινότητα μας στην τηλεορασίτσα μας στη δουλειά μας στη σχολή μας, στο πανάκριβο pc μας. Έχουμε δει άπραγοι τη χειρότερη καταστολή και πολλές φορές επευφημώντας (καλά του έκανε του κωλόπαιδου και άλλα τέτοια ωραία). Είδαμε όλον αυτόν τον νεανικό και αυθόρμητο ενθουσιασμό να πηγαίνει στο κενό, να χτυπάει στον τοίχο και να πέφτει κάτω χωρίς να πιάσει κανείς το νόημα, ένω παράλληλα είδαμε την κοινωνία να συντηρητικοποιείται κι άλλο και σαν αντίδραση πληγωμένου ζώου να ξετρυπώνει κάποιο γιωργάκη από το οχυρό που κρυβόταν, να τον ταρακουνάει και να του λέει γιωργάκη είσαι πλέον ο Γιώργος. Σήκω και κυβέρνησε. Πάντως να ξέρετε αλλιώς σε βαράει ο δεξιός αλλιώς ο σύντροφος σοσιαλιστής, ο σύντροφος που λέτε θα σε προσέξει, ξέρει που να βαρέσει ώστε να μη φαίνεται, μη λερώνουμε και με αίματα τώρα αυτά είναι κιτς πια. Αλλά πώς να μιλήσεις για ενωμένη αριστερά όταν γίνονται 52 χωριστές πορείες για την Κούνεβα και τσακώνονται ποιος θα είναι πρώτος στην πορεία με το πανό του, ποιος θα έχει τα περισσότερα τραπεζάκια και γενικότερα ποιος την έχει μεγαλύτερη, ποιος είναι πιο πολύ αριστερός από τον άλλον ποιος θα έχει την καλύτερη γωνία μαγαζί. Αυτό που θα ήθελα να μείνει από όλη την ιστορία είναι στο μυαλό του νέου ανθρώπου του οποίου ο εγκεφαλικός φλοιός δεν έχει φαγωθεί ακόμα από την τηλεόραση και όσα του μάθανε στο σπίτι, πως ναι το κράτος υπάρχει όποιο και αν είναι αυτό πράσινο ή μπλε υπάρχει και μάλιστα δε διστάζει να σκοτώνει να ρίχνει βιτριόλι στα πρόσωπα συνδικαλιστών και να φιμώνει με όποιον τρόπο μπορεί οτιδήποτε του πάει κόντρα. Το ωραίο είναι πως θα υπάρχουμε και εμείς, με ένα ειρωνικό χαμόγελο στο στόμα που θα τους θυμίζει ότι θα είμαστε πάντα εκεί απέναντι τους. ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΡΕ ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ...

The Φ Word

Ήρθε ένα βράδυ στον ύπνο μου...Γάμησε τα, ήταν σαν κακοχρονισμένος θάνατος, πικρός, κι ασήκωτος στους ώμους. Κι άρχισε να μου λέει ιστορίες, ιστορίες που δεν έχουν γίνει ακόμα-έτσι μου είπε. Και φλίπαρα ρε φίλε, ξύπνησα το πρωί κι άρχισα να τρέχω με το αμάξι στο πουθενά, για να φύγω από εκεί που τον συνάντησα. Κοπάνησα μουσικές δυνατά να μην τον ακούω, σκούρα γυαλιά να μην τον βλέπω, αλλά που. Μου 'χε δώσει ραντεβού πάλι μόλις έπεφτα να ψοφήσω. Κι έλεγε, κι έλεγε, με τις ώρες...

Φορούσε διάφορες μορφές, φίλων κι εχθρών, μορφές αγάπης ή ανείπωτης σιχαμάρας, κι είναι συνεπής ο πούστης, μέρες τώρα κουδουνίζει στο κεφάλι μου και δεν ξέρω τι να κάνω. Πήγα κι αγόρασα καινούριους δίσκους γιατί πάντα βοηθούσε αυτό, παιδιόθεν, αλλά παπάρια. Άνοιξα κάτι υποψιασμένα βιβλία, κάτι γουρούνια λέει στον αέρα και κάτι αλληγορικά μπιλιάρδα στον Μοντεζούμα-πάλι άκρη δε βρήκα. Έφευγα κάθε πρωί σαν κυνηγημένος με το αμάξι και γύριζα όλη μέρα σα σβούρα στους δρόμους, να με χάσει στα στενά της πόλης. Που θα πας ρε πούστη, όμως; You got that right.

Ένα βράδυ έκατσα και μου τα είπε όλα, σταμάτησα να τρέχω και αράξαμε μαζί. Τον κέρασα δυο Aventinus κι όπως άρχισε να μιλάει, πήρε τη φωνή του Wylde στο "Rust"-για να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον μάλλον. Τον άκουσα προσεκτικά για λίγη ώρα, να μου περιγράφει όλα αυτά που δεν τολμώ να σκεφτώ, όχι να τα γράψω και σε blog. Για το θάνατο μέσα στη ζωή και για τις Μέρες που τελειώνουν, για αυτούς που δε θα είναι πια εδώ και για τους άλλους που θα μπουν μέσα με το ζόρι. Τον έκοψα απότομα, μου έκανε νόημα πως τελειώνει. "All that shines, turns to rust. All that stands in time, turns to dust", είπε με στόμφο κι έγειρε πίσω. Κι όπως είχα κατά νου να τον ρωτήσω τι διάλο ρόλο βαράει μες στο κεφάλι μου, φάνηκε η μούρη του μέσα στο μισοσκόταδο.

Φόβος.