Transcendence

Άφησα να περάσουν κάποιες μέρες πριν γράψω, δεν ήθελα να είναι ένα fanboy κείμενο με ουρλιαχτά τύπου "Σάκη Σάκη". Ήθελα να είναι ενα σοβαρό tribute, όπως αρμόζει σε έναν σοβαρό ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ, με κάθε γράμμα κεφαλαίο. Παρ'όλα αυτά, δεν παύει να πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν με τα τραγούδια του, τα φωνητικά του, τις κραυγές και τους ψιθύρους του. Και τώρα, τι γράφουμε λοιπόν;

Πρώτα από όλα, ας μιλήσει ο ίδιος.

http://www.youtube.com/watch?v=2VtVnJA6pdE

O Midnight λοιπόν, όπως είναι τ-ΉΤΑΝ, γαμώτο πως συνηθίζεται κάτι τέτοιο; Όπως ήταν λοιπόν το ψευδώνυμο του John Patrick McDonald, ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Crimson Glory στους δύο -θεμελιώδεις για το heavy metal- δίσκους τους ("Crimson Glory" 1986, "Transcendence" 1989). Πέραν αυτού και στεκόμενος στο καθαρό τεχνικό κομμάτι, είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για έναν από τους πιο προικισμένους υψίφωνους τραγουδιστές του heavy metal, εκεί ψηλά μαζί με Halford, Benito, Tecchio. Και μάλλον, στο ζήτημα της κορώνας, ρίχνει στ'αυτιά και των τριών, για του λόγου το αληθές (03:40 στο ακόλουθο):

http://www.youtube.com/watch?v=xG8MN_SBHqQ

Ο Midnight ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος υπηρέτησε την τέχνη όσο πιο αληθινά γίνεται. Μακριά από rockstar-ιλίκια και λοιπούς βεντετισμούς, άφησε όλο του το είναι να κυλήσει στα αυλάκια των δίσκων του. Μέσα σε 90 λεπτά μουσικής τάραξε συθέμελα τον κόσμο με τις ανατριχιαστικές ερμηνείες του, με τον θεατρικό τρόπο που εξέφραζε του στίχους των τραγουδιών σαν να επρόκειτο για ρόλο, με έναν μάλλον Geoff Tate-ικό τρόπο. Τι να πει κανείς για τα "Valhalla", "Azrael", "Angels Of War", "Heart Of Steel", "In Dark Places", "Eternal World", "Masque Of The Red Death"; Τι να πει κανείς άλλωστε για το "Lost Reflection", ένα από τα πιο τεταμένα τραγούδια όλων των εποχών στο rock'n'roll; Μετά το live album "The Last Night In Japan" και το άνισο και αποπροσανατολισμένο "Strange And Beautiful" (1991), ο Midnight αποχώρησε από τη μπάντα, σημείο των καιρών που το heavy metal πήρε την κατιούσα εμπορικά αλλά και δημοφιλώς. Έκτοτε, πάλεψε με τους δαίμονες του απομακρυσμένος από το προσκήνιο. Επέστρεψε στους Crimson Glory το 2005, όμως τίποτα δεν ήταν ίδιο. Το 2007 αποφάσισε και πάλι να πορευτεί μόνος. Ένα πολύ περιορισμένο ΕΡ ήταν μόνο μια σύντομη λάμψη ελπίδας ότι θα μας προσφέρει στιγμές ανάλογες με το παρελθόν του. Φευ, όμως.

Χαρακτήρας αυτοκαταστροφικός σύμφωνα με τους bandmates του, αλλά και εξαιρετικά αγχώδης-κυρίως όσον αφορούσε την απόδοση του στις συναυλίες. Οι φήμες οργιάζουν για εκείνη την απογοητευτική εμφάνιση των Crimson Glory στο Rockwave του 2006 πως ήταν τόσο κακός ακριβώς λόγω της αγωνίας του να ερμηνεύσει σωστά τραγούδια που είχε να τραγουδήσει μαζί με τους Crimson Glory 15 και πλέον χρόνια. Δεν ήμουν εκεί και δεν ξέρω. Δεν απογοητεύτηκα όμως όταν άκουσα τα περί της συναυλίας. Περίμενα να τον ακούσω σε νέο, φρέσκο υλικό. Περίμενα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, ίσως σε ένα πιο μικρό, κλειστό χώρο που να του "καθόταν" καλύτερα σε απόδοση και ποιότητα ήχου. Είχε χαθεί τόσο καιρό όμως ξανά, που είχα σταματήσει να ελπίζω.

Το πρωΐ της 9ης Ιουλίου, διάβασα σε ένα forum τα νέα. Ο Midnight, 47 ετών, έκανε το πέρασμα στην άλλη πλευρά. "Total liver and kidney failure" είπαν οι γιατροί. Κι άλλος ένας ήρωας της εφηβικής μου ηλικίας, περνούσε στη σφαίρα της μνήμης. Ξαφνικά ένιωσα πως γερνάω. Ναι, γερνούσα εκείνο το πρωινό. Σκέφτηκα τη μέρα που θα χρειαστεί να πεθάνει ο Ozzy, o Bruce, o Lemmy. Τρόμαξα. Άνθρωποι που μας πήραν από το χέρι και μας έβαλαν στον μεγάλο κόσμο με ότι εφόδια μπορούσαν. Η μουσική τους θα είναι για πάντα εδώ, όμως ξαφνικά ένιωσα μια απερίγραπτη θλίψη για τον κόσμο που θα έρθει χωρίς νέους δίσκους Iron Maiden και Motorhead. Και μια απερίγραπτη ευθύνη να μην αφήσω ποτέ τον κόσμο μας να ξεχαστεί. Να πω στα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα ποιος ήταν ο Midnight, να τους δείξω την πόρτα για τον Αιώνιο Κόσμο και να τα αφήσω να γνωρίσουν το παραπέρα μόνα τους. Να μάθει ο κόσμος που δεν τον ξέρει, πως κάποτε υπήρχαν καλλιτέχνες που δεν τους ένοιαζε το image. Να μάθει τον τρόπο που η τέχνη ήταν αληθινή, αυθεντική, ζωογόνος. Να ακούσει αυτά τα τραγούδια. Αν έστω κι ένας που διάβασε αυτό το post το έκανε, τότε το tribute έγινε όπως θα ήθελε κι εκείνος.

Εκείνος που ήταν φίλος μου, κι ας μην το ήξερε.
Αντίο φίλε μου. Από αυτά τα Μεσάνυχτα, θα ξημερώνει πάντα το πιο λαμπρό Φως.

Destiny

Πρέπει να καταλάβεις κάποια πράγματα, ή τουλάχιστον άκου με και βγάλε κάποια συμπεράσματα-έτσι έκανα και κάνω κι εγώ, μιας και ακόμα δεν έχω πάρει το δίπλωμα του φωτεινού παντογνώστη. Όλα είναι μια ψευδαίσθηση και μόνο το τέλος είναι αλήθεια, ωραία; Ο θάνατος ξύπνησε μια μέρα και πήρε μαζί του τον Chuck Schuldiner, ωραία; Κι η καταπακτή των θανάτων, αρχηγέ μου, είναι ολόκληρη η ανθρώπινη ύπαρξη-πάλι ωραία; Όλα ωραία αλλά ο θάνατος σε θλίβει. Δεκτό και σεβαστό-αν και θα ήθελα να ξεχωρίσεις πως αυτό που σε θλίβει είναι η απώλεια του άλλου κι όχι ο θάνατος αυτός καθεαυτός, άστο γάμησε το τώρα και πάμε παρακάτω.

Τον φοβάσαι; Τον φοβάμαι; Τον φοβόμαστε;

Γυρίζω σπίτι κι έξω η νύχτα απλώνει πάγο πάνω στα αυτοκίνητα, το "Symbolic" εξαπολύεται από τα ηχεία μου γιατί αν είναι να μιλήσουμε για θάνατο, πρώτα να ακούσουμε τι έχει να μας πει, σωστά; Κοιτιέμαι στον καθρέφτη όπως μπαίνω κι είμαι ένα κομμάτι κρέας, με ψυχή μέσα του ίσως άλλα σίγουρα φτιαγμένο από κρέας, κι όπως θα έχεις ακούσει σχετικά, το κρέας σαπίζει κάποια στιγμή κι είναι για πέταμα. Κυνισμός; Πάρ'το όπως θέλεις αλλά στο θέμα είμαι λίγο γομάρι-βλέπεις, τραγουδάω τραγούδια που μιλάνε για το θάνατο από 12 χρονών. Κατάλαβα λοιπόν πως με θλίβει η απώλεια που παράγει ο θάνατος, η έλλειψη και η αδυναμία παρουσίας του εκλιπόντος. Όμως, ο χρόνος είναι ένα πράγμα που πρέπει να αποδεχθούμε. Και το αναπόφευκτο κάποια στιγμή όντως θα συμβεί-αλλιώς θα μπορούσε να αποφευχθεί. Δε σου λέω να γίνεις φίλος μαζί του γιατί είναι μεγάλος καριόλης και βαράει πολλές φορές τυφλά, ύπουλα και πούστικα. Προτείνω όμως να περιμένεις το απροσδόκητο. Είναι φρικτό να φοβάσαι όσο ζεις και όπως όλοι μας, φοβάσαι ότι μπορεί να συμβούν πολλά πράγματα. Γιατί να φοβάσαι και το βέβαιο;

Η δικιά μου προσευχή λέει να μη με προσέχει κανείς ούτε από πάνω ούτε από κάτω, μια και καλά-καλά δυσκολεύομαι να με προσέχω εγώ ο ίδιος. Λέει να μη φοβάμαι αφού νιώθω ζωντανός. Μια και είμαι το σφάλμα της σάρκας, λέει να πνιγώ στη σάρκα τη δικιά μου αλλά κι εκείνης που αγαπώ, να καρφώσω το μυαλό μου στο τραπέζι μαζί με τα μυαλά αυτών που έχω διαλέξει να πορευόμαστε παρέα, μέχρι τότε. Μέχρι που να βγει το νούμερο μου και να κάνω μπίνγκο-για έλα άμα σου κοτάει. Ή μάλλον όταν θα σου κοτάει. Ξέρεις, είναι λίγο η γνωστή σκηνή, τους ακούς απ'έξω και οπλίζουν, και δεν ξέρεις πότε θα μπουν. Ε, μη σε πιάσουν με τα σώβρακα κάτω ρε μάγκα, ντροπής πράγματα ολόκληροι άντρες.

Γυρίζω σπίτι κι η νύχτα απλώνει πάγο πάνω στην ψυχή μου για όλους αυτούς που ο καριόλης ο θάνατος τους πήρε μακριά και μου λείπουν-είτε τους γνώρισα προσωπικά είτε όχι. Μου λείπουν ο καθένας για τον δικό του λόγο και γιατί είμαι εγωιστής άνθρωπος και τους θέλω κοντά μου-με νοιάζει αν εκεί πέρα είναι καλύτερα ή χειρότερα από αυτήν την τρύπα που μας σπείρανε; Δε με νοιάζει γιατί είμαι εγωιστής άνθρωπος και τώρα με λένε Ελένη και να πάτε να γαμηθείτε-κάπως έτσι πάει, δεν το θυμάμαι το χωρίο επακριβώς. Τώρα που με λένε έτσι όπως με λένε, υπολείπομαι όλων αυτών που έφυγαν και την ίδια στιγμή είμαι πολύ πιο δυνατός επειδή δεν είναι πια εδώ. Θλίβομαι γιατί πέθαναν και χαίρομαι που σώθηκαν, έτσι πάει. Μάλλον...

Κανείς δε ζει για πάντα, λένε αυτοί που φοβούνται τη μέρα που θα ξυπνήσουν νεκροί. Στο ενδιάμεσο, ξεχνάνε να ζήσουν ακόμα και αυτό το λίγο που τους δώσανε. Κι επειδή οι νεκροί δε λένε ιστορίες, κάθεσαι εσύ και διαβάζεις εμένα που αμπελοφιλοσοφώ τα περί θανάτου με το περισπούδαστο ύφος του intellectual γραφιά, yeah sure. Άσε τις ανάλυσεις, τις άδειες λέξεις, πιες ένα ποτήρι ακόμα για αυτούς που πέρασαν τη γραμμή για απέναντι και σου λείπουν, ρίξε και λίγο ποτό στο χώμα αν είσαι αρκετά "μεταφορικός" τύπος. Κι είσαι εντάξει μαζί τους, μόνο κλάψε για αυτούς που ξέχασαν να ζουν.

Και, ρε φίλε, αυτό θέλει ο μαλάκας...εσύ μην του κάνεις τη χάρη να τον φοβάσαι.

-Για τον Chuck-

He Who Enters His Mountain

Ο Ace "Quorthon" Forsberg δεν έφυγε ποτέ.

Πολλοί μεγάλοι του rock'n'roll, κατά καιρούς, έφυγαν. Αυτός όχι. Το όραμα, η επιμονή, το αγύριστο κεφάλι του, το ταλέντο του, η προσωπικότητα που βαπτίστηκε Quorthon δεν είναι δυνατόν να πεθάνει. Γιατί ακόμα και στα extreme πλαίσια μιας μουσικής όπως αυτή, εκείνος ήταν ήδη πιο πέρα. Γιατί σε αυτόν χρωστάμε το γεγονός ότι η ακραία μουσική ΕΙΝΑΙ ακραία. Γιατί σε αυτόν χρωστάμε το γεγονός ότι η επική μουσική ΕΙΝΑΙ επική. Γιατί το μήνυμα και το όραμα του είναι πέρα από τα όρια του rock'n'roll, και βαράει κατευθείαν στην κοσμοθεωρία του ανθρώπου. Στο βουνό μου/σου/του, που ο καθένας ανεβαίνει.

Η πορεία των Bathory, του σχήματος του Quorthon, μοιάζει με παραμύθι. Από τα άλλα παραμύθια, τα περίεργα, που έχουν μόνο λύκους κι όχι κοκκινοσκουφίτσες. Λυκίσιες ψυχές, που περιφέρονται συνειδητά μόνες. Οι Bathory δεν απέκτησαν ποτέ άλλο μέλος, δεν έπαιξαν ποτέ live, δεν ήταν ποτέ μπάντα. Ήταν μάλλον ιδέα, κάτι νοερό, ένα άμορφο συναίσθημα.

Στην αρχή, φόβος.

Δεν μπορώ να νιώσω κάτι άλλο ακούγοντας τη φωνή του στο "Born For Burning". Ακόμα κι αν ξέρω πως αυτά που λέει και ο τρόπος που τα λέει είναι επιτηδευμένα shocking, όχι υποκριτικά, αλλά με μια βαθιά επιθυμία να ταρακουνήσει τον κόσμο της μουσικής, ο Quorthon στα "Bathory" και "The Return..." απλά με τρομάζει. Έχω ακούσει τόνους μεταγενέστερης ακραίας μουσικής, είτε από διάθεση να πειραματιστώ, είτε για να ανακαλύψω νέα ηχοτοπία, αλλά πάντα έλεγα...it's only rock'n'roll, man. Με δαύτον τα χρειάστηκα. Ανατρίχιασα. Ήταν σαν να συγκρίνω το "Event Horizon" με το "Scream".

Και μετά, δέος.

Εκείνη η πρώτη στιγμή του "Twilight Of The Gods". Η δραματική μελωδία που σκάει ύπουλα, μετά από ένα λεπτό, που έχεις ξεχάσει ότι έχεις βάλει μουσική και σε δαγκώνει στο σβέρκο. Ξαφνικά, τίποτα δεν είναι το ίδιο. Την προτιμώ την επική περίοδο του, δεν το κρύβω. Είναι η βάση πολλών εκ των πραγμάτων τα οποία είμαι, του πως σκέφτομαι και ενεργώ. Είναι η ζοφερή διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν θρόνοι στον ουρανό. Είναι η τραγική αλήθεια πως και σε αυτή την Εδέμ κρύβεται ένα φίδι. Πως ο μύθος του Ragnarok είναι αλήθεια, κι είναι κάθε μέρα μπροστά μου, δίπλα μου, μέσα μου. Είναι οι στίχοι του "To Enter Your Mountain"-he who enters his mountain, with or without sword in hand, he will learn...Είναι η γνώση πως αυτά τα τρία αριστουργήματα ("Blood Fire Death", "Hammerheart", "Twilight Of The Gods") ηχογραφήθηκαν, όπως και όλοι οι δίσκοι του, σε ένα τετρακάναλο σε ένα γκαράζ, με τον ίδιο να παίζει όλα τα όργανα, με μηδαμινό budget. Είναι η ανατριχίλα της -άγραφης στα σχολικά μου βιβλία- αλήθειας για την τέταρτη σταυροφορία στο "One Rode To Asa Bay".

Και μετά, σιωπή.

Τον Ιούνιο του 2004, ο Quorthon μουγκάθηκε. Ο Odhinn, λένε, του πήρε τη μιλιά και την ανάσα. Δε βάσταγε, λένε, η Asgard χωρίς τον καλύτερο πολεμιστή της. Δεν μπορούσε να τον αφήσει άλλο να περιπλανιέται μόνος, λύκος, στη γη της Yggdrasil. Το αλήθινο Haavamal είναι μέσα σου, άνθρωπε. Κι αυτός σε έμαθε να το διαβάζεις.

Ο Ace "Quorthon" Forsberg δεν έφυγε ποτέ.

Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού

Η ιστορία -ή, πιο σωστά, η μυθολογία- που περιλαμβάνει και περικλείει το όνομα James Douglas Morrison (για τους φίλους Jimbo) είναι, για τους περισσότερους, έστω και λίγο υποψιασμένους, γνωστότατη. Σε συζητήσεις σε rockάδικα στέκια, σε ταινίες (τσεκάρετε το πολύ αξιόλογο "The Doors" του Oliver Stone με τον θεό Val Kilmer) και όπου μπορεί να φανταστεί ανθρώπινος νους, ο αγαπημένος Jim έχει συζητηθεί τόσο, που είναι αμφίβολο αν έχει βρει ησυχία εκεί κάτω (πάνω;) τόσα χρόνια. Τι λέτε ρε; Και ποιος μπορεί να ισχυριστεί -και να γίνει και πιστευτός- ότι αυτός ο άνθρωπος ΉΘΕΛΕ ησυχία; Πέθανε 27 χρονών το 1971, άρα αν κάνετε τα μαθηματικά σας, σήμερα θα ήταν 61. Και ζωντανός να ήταν, ησυχία δε θα είχε βρει.

Αυτό που πιστέυω αξίζει να συζητηθεί και να συζητιέται εις τους αιώνας των αιώνων, δεν είναι αν έβγαλε το πουλί του στη σκηνή στο Miami το '69 ή το παραλήρημα του κατά το "The End" και τη σχετική φιλολογία με τις ζωντανές εμφανίσεις στο Whisky-a-go-go. Αυτό που πρέπει ουσιαστικά να αναρωτηθούμε είναι ΤΙ θα ήταν το rock'n'roll εν γένει χωρίς τον Morrison. Διόρθωση. Τι θα ήταν το rock'n'roll χωρίς τους Doors; Φτωχότερο; Αναμφίβολα. Ρηχότερο; Πιο αναμφίβολα. ΞΕΔΟΝΤΙΑΣΜΕΝΟ; 100%.

Ο Morrison υπήρξε ο αρχετυπικός, ο πρώτος, ο αυθεντικός rock'n'roll frontman στην ιστορία της μουσικής. Από αυτό εδώ το ταπεινό βήμα που μας δόθηκε θα το λέμε μέχρι να μας πέσουν τα ούλα, ότι δεν νοείται η έννοια του rock χωρίς τα κοσμητικά "προκλητικό", "ανατρεπτικό", "ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ". Μέσα στην κοινωνία της Αμερικής των '60's, λέγε με drug culture, hippie culture, beatniks, ο Morrison έμοιαζε από άλλη εποχή. Το παράξενο ήταν πως ήταν ΠΑΝΤΑ από άλλη εποχή, όσα χρόνια κι αν πέρασαν ή θα περάσουν, η Morrison εποχή δεν ήρθε ποτέ σε αυτόν τον κόσμο. Τα τυπικά psychedelic/hippie συγκροτήματα της εποχής φορούσαν τα λουλουδάκια τους, τις καμπανούλες τους, και τραγουδούσαν τις αγαπούλες τους. Την ίδια στιγμή ο Morrison και οι Doors επέλεγαν όνομα συγκροτήματος παρμένο από το "The Marriage Of Heaven And Hell" του William Blake, και έφερναν επανάσταση σε όλα τα επίπεδα της μουσικής και της σκέψης. Για όνομα του Γιαχβέ δηλαδή, δεν νομίζω ότι θα μπορέσει κάποιος να φανταστεί τόσο μεγάλο συγκρότημα χωρίς άνθρωπο να παίζει μπάσο, πως να το κάνουμε δηλαδή.

Το τελευταίο κομμάτι του puzzle λοιπόν, μετά από έναν ιδιοφυή πληκτρά (που έπαιζε τις μπασογραμμές με το ένα χέρι και τη μελωδία με το άλλο), έναν βαθιά jazz influenced κιθαρίστα και έναν στακάτο rock drummer, ήταν ένας τραγουδιστής με προσωπικό στυλ ερμηνείας, ξηγημένους στίχους και συμβολική για τη μπάντα παρουσία. Ε, οι Doors είχαν έναν τραγουδιστή που κ α ν έ ν α ς δεν μπορεί να ακουστεί σαν αυτόν, που ταυτόχρονα ήταν ποιητής και απλά larger than fucking life επί σκηνής. Έναν τραγουδιστή που όρισε το πως πρέπει να τραγουδιέται και να παρουσιάζεται επί σκηνής το rock'n'roll, που όρισε (μαζί και με άλλους μεγάλους, φυσικά) το "live fast, die young" lifestyle, και που στην τελική, έδωσε σε αυτή τη μουσική τα πραγματικά της όπλα για να κατακτήσει τον κόσμο. Την έκανε επικίνδυνη, προκλητική απέναντι στον συντηρητισμό της εποχής, προκλητική με έναν τρόπο διαφορετικό από το αχαλίνωτο και ανεξέλεγκτο "sex, drugs and rock'n'roll" κλίμα των '60's. Προκλητική στην ουσία και όχι στη βιτρίνα της, γιατί ο Jimbo δεν έπαιζε θέατρο στη σκηνή για να πουλήσει τρέλα. Έβγαινε αυθεντικά πιωμένος, μαστουρωμένος, ΦΤΙΑΓΜΕΝΟΣ είτε από τη μουσική είτε από τα "άλλα" και τους έφτυνε στα μούτρα.

Ίσως να μπορείτε να φανταστείτε το rock'n'roll χωρίς ένα "Alabama Song" ή ένα "The Spy". Σίγουρα όμως, όλοι εμείς (εσείς) δε θα είχατε ερωτευτεί παράφορα αυτή τη μουσική αν δεν είχε υπάρξει αυτός ο άνθρωπος να τη μπολιάσει με αυθεντική τρέλα, μια και για πάντα. Από εκεί και πέρα, ήταν επόμενο και θέμα χρόνου να ακολουθήσουν. Oι Bon Scott, Ozzy Osbourne, Robert Plant, Lemmy, Wendy O Williams, Motley Crue, Guns'n'Roses πήραν τη σκυτάλη, ο καθένας στον καιρό του, ταξίδεψαν μέσα στο χρόνο αυτό που άρχισε ο Jim.

Στο τέλος, όλοι δυό μέτρα γης παίρνουν. Τα λουλούδια πάνω στον τάφο σου όμως, τα σημειώματα, και οι δεκάδες άνθρωποι που έρχονται να δουν που σε χώσανε, ακόμα κι αν δεν είσαι πια εκεί, σημαίνει όχι πως ήσουν μόνο κάτι σημαντικό όσο ήσουν όρθιος, αλλά πως αυτό το σημαντικό πέρασε με επιτυχία στους επόμενους όρθιους. Και ήρθαν απλά να σου πουν "ευχαριστώ". Rest In Peace; Ε όχι δα.