Ο διάδοχος του πρεζάκια

Πρέζα όμορφη, πρέζα γλυκιά εσύ που με τόση χάρη στραβώνεις τα κουταλάκια και κλέβεις τις δουλειές των γελωτοποιών τύπου Uri Geller, σου αξίζει και σένα μία εκπομπούλα στην τηλεόραση, και ίσως μία θέση στο λερωμένο από μυαλά καναπέ της τατιάνας.

Κάτω από την άσφαλτο υπάρχει παραλία?

Τα σαγόνια μας στραβώσανε από τη στρυχνίνη και δάγκωσαν με λύσσα την άσφαλτο μήπως και βρουν εκείνη την παραλία που μας τάξανε τα ποιήματα και οι μπογιές στους τοίχους.

Κάτσαμε να ξαποστάσουμε και βρέξαμε το στόμα μας με ψυχεδελική ρακή να ξεπλύνουμε την πίσσα και τον φόβο της χαράς μας.

Όταν η γλώσσα μας αλμύρισε και ανάμεσα στα δάχτυλά μας κύλισε η άμμος με τις πέτρες, αισθανθήκαμε τη χαρά του φόβου για τη μικρή μας ανακάλυψη.

Κ αυτός ο πούστης ο ήλιος άρχισε να σβήνει μέσα στο πένθιμο μοβ ουρανό και στα πορτοκαλί αναρχοχαρούμενα σύννεφα. Τότε ο ατέρμονος βρόγχος ανατολής – δύσης, στέκει σαν γιγάντιο ρολόι που μετράει τις στιγμές και μας ξύπνάει χωρίς οίκτο λίγο πριν το τέλος όταν η άσφαλτος μάζεψε τα μικρά κομμάτια της και σκέπασε την παραλία.

A Journey's End

Shafts of morning dew, fade to dusk
Fires in the distance, make shadows dance
Under this Blood Red Sky, a million martyrs died
And beneath the pale moon's face
They shall Again Arise...

Some things are best left in dreams
Reality, can be a cruel mistress
Are your lessons learnt?...
Chapters close, veins collapse
A passage ends,
A rite is earnt...

Their Blood hath quenched the land
Their spirit has set the stone
And forever the Pagan lands shall cry
With a heart so heavy...
...and limbs so weary

Let no man for his sins atone

Our days of Glory have gone...

:'( :') :'( :') :'( :')

Not Saved

Όλα τα ωραία λοιπόν έχουν ένα τέλος, κι εμείς ψάχνουμε ακόμα την αρχή τους. Στο τέλος της κατηφόρας πάντα υπάρχει ένας τοίχος και το μόνο που έχει νόημα είναι το πόσο θα σφίξεις το κορμί σου πριν πέσεις πάνω του, μην προσεύχεστε για μας, δεν υπάρχει συγχώρεση εδώ...Και πόσα χρόνια ξοδέψαμε να λέμε ιστορίες και να κατασκευάζουμε μύθους, να πλάθουμε Νικολαϊδικές γκόμενες, να πουλάμε μέρες και νύχτες, χωρίς φυσικά να περιμένουμε ότι θα πάρουμε κάτι στο τέλος γιατί το ταμείο ήταν μείον από την αρχή και το μαγαζί σε μαλακία σημείο...Τινάζοντας σκόνη από τους ώμους μας, που δεν προλάβαιναν να καθαρίσουν ποτέ, τόσο χώμα που φάγαμε μαλάκα μου...Και τώρα μετράς τις μέρες και ο λογαριασμός δε βγαίνει, δεν προλαβαίνουμε να ξεχρεώσουμε, δε θυμόμαστε πόσα χρωστάμε, προσπαθούμε να μη συζητάμε για όλα αυτά που βρέχουν τα μαξιλάρια μας, μόνο πετάμε τραπουλόχαρτα σε καπέλα ή λεφτά στον άσο της Ιταλίας, κι ο καθένας μας τρέχει να προφτάσει...τι; Τον έρωτα που δεν έζησε και του 'ρθε τώρα στα εξιτήρια, τη γκόμενα που δεν κατάφερε ποτέ να έχει μόνο δικιά του, την ησυχία του όταν κοιμάται το βράδυ, τη Βέρα μας, το Green Park μας, ένα μαύρο Renault εκτροχιασμένο από τα γέλια, μέρες πρακτορείου και Baltika, πέστε μου ρε μαλάκες, τι ψάχνουμε, τι από αυτά που ψάχνουμε μπορεί να σωθεί πια;

Και περνιόμασταν και για έξυπνοι, βρε μαλάκες, με Ασκητικές και Bukowski, με Robbins και Tea Party και Ν.Ν. και Fates Warning...Τι να πουν και οι ηλίθιοι τότε.