Shelter Me

Δεν ξέρω πως σκατά έσκασες μύτη εσύ τώρα.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε...τι δουλειά έχεις εδώ;

Κατεβαίνω τη memory lane, εδώ ζεις πια, έχεις δίκιο αλλά ακόμα κι έτσι...Χαίρομαι που σε βλέπω. Δε θα έπρεπε και το ξέρεις, αλλά χαίρομαι. Δεν έχεις αλλάξει καθόλου, ξέρεις. Δε σε άφησα δηλαδή, γιατί οι άνθρωποι λένε διάφορα. Ότι είσαι κυρία με τας καμελίας λέει και ότι θα φάμε και κουφέτα και μήπως τα κουφέτα γίνουν και φρουτόκρεμες τελικά.

Κάτσε να κάνω τα μαθηματικά...ναι, έγινες σαράντα...και τα σαράντα είναι πολλά. Είναι τόσα πολλά όμως, για να κυκλοφορείς, ποια εσύ, με τα στέφανα στην τσάντα; Καλά, ας λένε ότι θέλουν. Οι ίδιοι είναι, που τότε σε λέγανε "πουτάνα", οπότε δε με ενδιαφέρουν και πολύ. Γιατί εγώ αυτήν ερωτεύτηκα, που έτρεχε στις παραλίες Γενάρη μήνα, να κάνει αυτό που γούσταρε και μόνο, και τα έπαιζε ρουλέτα όλα για την κάβλα της και μόνο. Μου έλειψες. Στερήθηκα το πως σταματούσε η ζωή κάθε φορά που σε έβλεπα, και ήθελα να τη σταματήσω...πάλι. Ήθελα να έρθεις να με γλιτώσεις από όλα αυτά, όπως με γλίτωνες παλιά-είτε το ήξερες, είτε όχι. Ήθελα να σου δώσω το μυαλό μου και να το πάρεις σπίτι σου, δικό σου, και να το γεμίζεις με τη μυρωδιά σου και τα ψιθυριστά σου λόγια. Ήθελα να πέσω στο ποτάμι σου και να μουδιάσω ολόκληρος.

Κάθε φορά που οι εποχές αλλάζουν σε θυμάμαι. Σε θυμάμαι γιατί φοβάμαι με έναν φόβο που τον κάνουν καλά μόνο τα χέρια σου. Σε θυμάμαι γιατί όσο και να με τραβάνε να μεγαλώσω, θα είμαι πάντα δεκαεφτά και ηλίθιος, και όσο κι αν παριστάνω τον καμπόσο, πάντα θα μου αρέσει που είμαι ηλίθιος, που αγαπάω σαν ηλίθιος, που γίνομαι δράμα σαν ηλίθιος, που σε κοιτάω σαν ηλίθιος και που τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, με έναν εντελώς ηλίθιο τρόπο. Φοβάμαι, μ'ακούς; Μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις πια, παντρέψου και κάνε 12 παιδιά, γίνε θεία Λένα και μητέρα Τερέζα, σύζυγος μεγαλοστελέχους με BMW X3 ή μποέμ καλλιτέχνη και να πηγαίνετε μαζί στον Κότσιρα, δε με ενδιαφέρει. Μπορείς να μη μου μιλάς πια ή να μου μιλάς σαν να μην έτρεξε ποτέ αίμα από τα στόματα μας, μπορείς να κάνεις ό,τι στο διάολο θέλεις.

Εκτός από το να ξεχάσεις.

Love is psychedelic

Love is psychedelic,

Love is something that always take my body and soul to a paradise,

Love gives you mysterious experience sometimes;

This is a strange and unusual story

That I've actually experienced.

Here I was, being amused by the grooves

Thinking daily about you,

On the dance floor

Suddenly, a magical sensation

Was created in me.

Then this guy finally got completely out of me

Turns out that he had flipped all shiny chunk of light

And it was floating in front of me.

Then the next moment,

This guy, well I mean this chunk of my love for you

Started flying up to the ceiling slowly,

And smashed into the mirror ball hanging there

Then it fell apart with this intense flash

It became thousands of millions of dots of lights,

And expanded to all over the place

And started spinning around with the music.

I can't believe that my sweet love for you

Is taking over the whole dance floor now

But the next thing I knew

I got back to myself.

Was it illusion or was it real?

Oh, by the way, I might have drank too much.

Here I was, being amused by the grooves,

Thinking daily about you on the dance floor

Again, the magical, strange sensation came into me.

Suddenly you knew, the sweet chunk of my love for you came out of me.

I was looking at this landscape,

Wow, I'd only seen it on TV, and once in an encyclopedia.

And this guy was growing bigger and bigger

And then flying into the sphere of darkness.

It grazed Mars, made a circle around Jupiter,

Slid over a hoop of Saturn,

By the time it had reached Uranus and Pluto

It had grown into a remarkably big,

Then crashed to Neptune

With a dramatic flash

Innumerable amounts of stars were born,

In a jet of black opus

Then the whole Universe started spinning around me,

Just like a planetarium.

God, how beautiful.

Oh, how divine.

I can't believe that my sweetest love for you

Has taken over the whole Universe now.

I am sure the shine of the stars

Would take me to the height

Of happiness

I was deeply, deeply touched.

I almost started crying.

Oh, what a wonderful moment.

But then, again I came back to myself.

Here I was dancing at the center of the dance floor

The mirror balls were spinning around as always.

And the dots of lights were making beautiful patterns in the air.

What was what I saw, just a while ago?

Was I seeing an illusion,

Was I being real?

I just don't know.

Well, I must have drank too much, anyway.

You see, that nice, and smooth groove that the DJ was playing

Must have gotten more incredible,

Because of my drunkenness.

But what I can say, for sure,

Is that sometimes love can make you experience something very mysterious.

And no matter what,

I am truly in love with you.

Love is psychedelic,

Love always take my body and soul to a paradise,

Love is psychedelic,

Love is psychedelic,

Love is psychedelic.

A Dream for the Blind

Πόσους καφέδες έχω πιει σήμερα;
Δεν μπορώ να θυμηθώ γαμώ τη ζωή μου.

Στριφογυρίζω στο κρεβάτι σαν το μαλάκα, μια κρυώνω και μια ζεσταίνομαι, και το δωμάτιο γύρω παίρνει τη μορφή μιας μαύρης τρύπας που ρουφάει τα πάντα, εκτός από μένα τον ίδιο. Χτες κάποιος μαλάκας μου έκλεισε την κεντρική βάνα του νερού στο διάδρομο κι έμεινα με τα αρχίδια στα μάτια την ώρα που μπήκα στη μπανιέρα. Όλα έτσι, ασύνδετα, χωρίς νόημα, χωρίς λογική. Τέσσερις ώρες ύπνου και τώρα άλλες τόσες αϋπνία, έτσι, χωρίς νόημα, χωρίς λογικές εξηγήσεις. Σα θολό, άφτιαχτο παζλ, που δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο κομμάτι πάει που, οπότε το αφήνεις έτσι-δε γαμιέται;

Διαβάζω κάτι ηλίθια παλιά περιοδικά μήπως με ζαλίσει η ηλιθιότητα του κόσμου, κάτι μαλάκες γιαπογκόμενοι δημοσιογράφοι χωρίζουν τις γυναίκες σε κατηγορίες για να βοηθήσουν τον κόσμο να γαμήσει, η καριερίστα, η παρθένα, η πουτάνα. Από το "get a life" φτάσαμε στο "get a lifestyle", για να μην είμαστε βέβαιοι αν έχουμε, τελικά, κάτι από τα δύο. Και δίνω και Δίκτυα την Παρασκευή, σαν να λέμε μια μεγάλη πιθανότητα το πράγμα που θα κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου, και θέλω να κοιμηθώ γαμώτο, έπαιξα και δυο ώρες μπάλα και είμαι πιασμένος σα γριά στην Αιδηψό, τι σκατά έχω κάνει κακό στη ζωή μου;

Άμορφος, σαν διάφανη ζελατίνα πεταμένη πάνω στο κρεβάτι, με δανεικά χέρια και πόδια που όπου και να τα βάλεις δε βολεύονται. Πιάνομαι, μουδιάζω, αηδιάζω. Δε θα ξυπνήσω ποτέ πια με καλή διάθεση. Σεντόνι από συρματόπλεγμα, αρθρώσεις-κλειδαριές, εγκλεισμός. Εγκλεισμός, αλλά όχι σωφρονισμός, μάλλον προς την αντίθετη μας πάει το ρεύμα. Κοριός με στιλέτο στην πλάτη, κανονικά, μπρούμυτα μέσα στη σκόνη. Ζωή. Είναι η εποχή που έχουμε τις ίδιες ποσότητες sex, drugs & rock'n'roll, αλλά μου φαίνεται ότι τα σαράβαλα που οδηγάμε δεν αρκούν για να ζήσουμε γρήγορα και να πεθάνουμε νέοι, όπως πάντα θέλαμε. Βροχή πάνω στο τζάμι, σαν χειροβομβίδες στο παράθυρο.

Πόσο καιρό έχω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος;
Δεν μπορώ να θυμηθώ γαμώ τη ζωή μου.

Μπλε Ύφασμα

Πάλι εδώ... Μιλάω σε ένα φάντασμα, μιλάω για ένα φάντασμα, μιλάω και για το φάντασμα στα πολλά κέφια μου. Σκιές γένους θηλυκού ονειρογόνες και ονειροκτόνες.
Ξεκόλλα ρε Μαλάκα, Ξεκόλλα ρε Μαλάκα να πούμε. Ξεκόλλα.



Δε νομίζω να γίνεται να ξεκολλήσω, δεν έχω από που να πιαστώ, όλοι μου οι ήρωες αργοπεθαίνουν, τους σκοτώνουν κάτι τύποι που έχουν λεφτά και μελάνι.
Μερικές γυναίκες έχουν φτιαχτεί για να μας φτιάχνουν. Να τις τελειοποιούμε στο κάποιο μυαλό μας, να τις εξιδανικεύουμε και όποιον πάρει ο κύριος χάροντας.

Βάλε λίγο αυτό. Ευχαριστώ.


Κάθισες δίπλα μου, στο μπλε υφασμάτινο καναπέ, χωρίς λόγο, μπορεί και να το επιδίωξα και εγώ. Άφησες τόσο λίγο κενό μεταξύ μας ικανό να ηλεκτριστεί και να αποφορτιστεί με την παραμικρή αδέξια κίνηση. Η παγίδα είχε στηθεί και απολάμβανες το θέαμα.

"Γέμισαν τα λακκάκια των σκαμμένων τσιμεντένιων αυλών με σταγόνες lsd"

Ακούγοντας την μουσική και έχοντας πιει μία ικανή εναρκτήρια ποσότητα ταξίδευα στην έρημο μου. Ήρθες ξαφνικά και απαίτησες να σε πάρω μαζί. Δε σου έκαναν όμως η καυτή άμμος και οι βράχοι, θέλησες να συναντηθούμε κάπου αλλού. Περπατούσα με τον ήλιο να μου τα σκάει στο κεφάλι και κάποτε έφτασα στη θάλασσα. Δεν ήσουν ευχαριστημένη ούτε εκεί. Βεβαίως. Πήρα το να πηγαίνω προς τα πάνω μέσα από το δέλτα του ποταμού. Συνέχισε καλά το πας. Καταράκτες παντού και μία ξύλινη γέφυρα, τι την ήθελα την γέφυρα δεν έχω ιδέα. Αλλά είχα εσένα, θα πρεπε να σε είχα κρατήσει κάτω από το νερό του καταρράκτη να μην ξαναπάρεις ανάσα, αλλά χαμογέλασες με τα σκιστά σου μάτια και μούδιασε το μυαλό και σιγά σιγά το σώμα. Δε μου άφησες περιθώρια.

"Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι πρεζάκι, είμαι πρεζάκι της στιγμής, πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι"

Σηκώθηκες κ έφυγες αργά αρχοντικά και με συνέφερε η ζεστασιά του μπλε υφάσματος στο χέρι μου.