Marvels of Absence

In dreams to become
Through the iron sights of life
Carbonize all warmth
For reality is upheaval

Sever sensation
Mute elation
Transmittance of disdain
Motionless detestation

In dreams to become
Nihilistic marvels of absence
To empty all self of
Life’s strange commotion

Rabid perplexity
Relinquished from living
Subjugating virtues
Unleashed upon purity

In dreams to become
Magnificent abhorrence
Negation absolute complete
Through unending hate

Hereafter silence
Movement of the serpent
Abandonment and resent
Cleansed of emotion

Ο Πόνος είναι Αδυναμία που Αφήνει το Σώμα

Τη μέρα που τα πάντα δε σήμαιναν τίποτα
Και όλο το σκοτάδι του κόσμου χύθηκε πάνω μου
Φέρε μου το μίσος σε όλη του τη δόξα
Και άστο να κάνει ό,τι είναι να κάνει μαζί μου

Τίποτα δεν κρατά πραγματικά για πάντα
Εκτός από την ανάμνηση της προδοσίας
Τον πόνο των ξηλωμένων συναισθημάτων
Το μοναχικό μούδιασμα της απόρριψης

Γι'αυτό καλωσόρισε τον πόνο
Θρέψου από αυτόν
Η άκαρδη χημεία, ο παράδεισος ενός ανθρώπου είναι η κόλαση ενός άλλου

Μη δώσεις την εμπιστοσύνη σου σε κανέναν
Ή αλλιώς δες την να καίγεται σα φλόγα
Καθώς η αγάπη και το αίμα μουσκεύουν το χιόνι
Παλεύεις ποιον να κατηγορήσεις

Η ζωή μου χτυπημένη, μερικές λέξεις, παρηγοριά από τη θλίψη
Ψιθυρίζοντας για τα λάθη μου

Ο πόνος είναι αδυναμία που αφήνει το σώμα
Πρέπει να πάρουμε το πιο πικρό σαν το καλύτερο
Ακόμα κι αν πνιγούμε ενώ καταπίνουμε
Τα πιο πολύτιμα μαθήματα είναι πάντα τα πιο δύσκολα
Και καθώς ο πόνος κυλάει, καινούρια δύναμη πρέπει να ακολουθήσει

Μετάφραση στίχων από το "Pain is Weakness Leaving the Body" των Stampin' Ground.

Μόνο για απόψε

Βρέχει όλη μέρα και εσύ πήγες και έπεσες στη φωλιά του θηρίου, μέσα στην ερμού με μια ροζ ομπρέλα στο ένα χέρι και μία άγνωστη γνωστή στο άλλο, σαν μη έφτανε οτί μισείς το ροζ, περπατάς μ' αυτή μέσα στον καταναλωτικό σου εφιάλτη.

Κόκκινο παλτό και αναρχική ποιήτρια στην τσάντα, ένα κάποιο τουπέ η κυρία.

Το στενάκι που βρήκαμε μας προστάτευσε λίγο από το κρύο. Ιδανικό.

Κάθισε πάνω μου, ο ουρανός για κάποιο λόγο ήταν μοβ, μετά το ροζ η ειρωνεία δεν σταματά....

Ένα κατάστημα με ακριβά ρούχα από πάνω κάτι σαν νεοκλασικό και δίπλα μια κακοσχεδιασμένη πολυκατοικία μέσα στη μαυρίλα που θύμιζε κάτι από καλιθέα.

“Μόνο για απόψε” κατάφερε να ψελλίσει.

Όταν περιμένεις κάτι μπορείς να το παίξεις άνετος πολύ εύκολα. Και έτσι και έκανα, δεν είχα κάτι άλλο να πουλήσω εκτός από άνεση και ο πούστης ο σκηνοθέτης είχε γράψει κ άλλη σκηνή τι να έκανα?

Πήγαμε και σκαρφαλώσαμε σε κάτι βράχια,

-ξέρεις κάτι με πετυχαίνεις σε πολύ δύσκολη φάση

-δε σου ζήτησα εξηγήσεις νομίζω

-ήθελα να σου δείξω την αθήνα από ψηλά

-εγώ θέλω να την δω από κάτω και από μέσα (μαζί σου ήθελα να πω αλλά το κατάπια και έριξα τελεία).

Ξημερώνει, καφές σε πλαστικό,καληνύχτα,ταξί.

Πες μου ένα ψέμα,

ν' αποκοιμηθώ.

Μοναχά για σένα,

κάνω το χαζό.

8.305

Ημερολόγιο Αστρικού Ταξιδευτή: 8.305 μέρες

Πεταλούδες από αίμα.
Σαν το Τζιμάκο στο Παρίσι θα μας βρουνε ρε μαλάκα.
Τι θα κάνουμε όταν σβήσουν τα φώτα; Αν δεν έχουμε Εκείνη να μας οδηγήσει στη Zion;

Ησυχία. Πλήρης. Πετάμε στο ύστατο παγωμένο κενό, τρέμοντας ασταμάτητα στην ιδέα, στις ιδέες, στην υποψία, στη βεβαιότητα. Η σελήνη, πίσω μας, πριν κάποια έτη φωτός. Έμοιασε με καταφύγιο για λίγο μα...ετερόφωτοι κόσμοι, τι να τους κάνεις; Πώς να σου φανούν αρκετοί όταν μια ζωή διψας για την καρδιά του ήλιου;

Εσύ είσαι η Οδός και το Φως, που μόνο θα διαβάσουν γι'αυτά.

Έχουμε χαθεί και μάλλον είναι καλύτερα έτσι-αν δε σε νοιάζει πού πας, δεν μπορείς να χαθείς ποτέ πραγματικά, νομίζω. Μετρώντας τις μέρες, μία μία, χαρακιές πάνω στο δέρμα μας και κάθε τέσσερα σημάδια, ένα σβήσιμο, δεν υπάρχουν τοίχοι στο διάστημα, ούτε να μας κλείσουν μέσα, ούτε να μας κλείσουν έξω. Τεντώνοντας τα χέρια να αγγίζουμε τα αστέρια, να κάψουν τα δάχτυλα μας, ξανά, και ξανά, και ξανά. Αν δε σε νοιάζει πού πας...προσπαθούμε να φτάσουμε κάπου αρκετά επικίνδυνα ώστε να μπορέσουμε να το πούμε σπίτι, δεν έχει σημασία που θα είναι. 504 πάνω ή 504 κάτω ή κάποια έτη φωτός νότια από την Ανδρομέδα, πού είναι τί, νότια, βόρεια, δυτικά, ανατολικά, μόνο φίλοι σε αυτήν την τροχιά. Μόνο φίλοι και όλες οι Βέρες, τις περάσαμε και στα δάχτυλα μας ενίοτε, λες και δεν ήταν αρκετά αιώνια τα δεσμά από μόνα τους.

Στην καρδιά του ήλιου μέσα, να ξέρεις, όλα τα τραγούδια είναι εννιάλεπτα και οι στίχοι δεν έχουν κανένα νόημα, το bourbon τρέχει στα ποτάμια και οι γυναίκες φοράνε σκουλαρίκια με εξώφυλλα δίσκων. Στην καρδιά του ήλιου, οι μέρες δε μετράνε, δε χαρακώνουν στο δέρμα και οι νύχτες δεν ξημερώνουν ποτέ, μα σε κοιτάζουν και σε αγγίζουν στο πρόσωπο, μισοκοιμισμένες δίπλα σου, κάτω από κόκκινα φώτα. Στην καρδιά του ήλιου δεν υπάρχει κανείς που να ψάχνει μάταια, γιατί είμαστε όλοι εκεί. Απαγγέλοντας κάθε θάνατο, δακρύζοντας σε κάθε φιλί, τρέμοντας σε κάθε βλέμμα.

-Γιατί δε μένεις εδώ;
-Γιατί δε μένω εδώ;
-Τελικά, μιλάς.
-Με τα χέρια ενίοτε.

8.305 μέρες στη Φωτιά, είναι αρκετές; Μπορούμε να πάμε σπίτι τώρα;