Unplug the drug 2

-Το παπάκι, το έγραψε για την κόρη του.

-Ο Άσημος όμως ήταν μισογύνης

-Κάτι ήξερε, εγώ τώρα θα κοιμόμουν ήσυχα και ωραία

-Και ποιος σε εμποδίζει?

-Εσύ.

Ημερολόγιο αστρικού ταξιδευτή: 26-09-2012

Η περιήγηση στη σελήνη συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Αυτή η γυναικεία αύρα υπάρχει παντού.

Τα ηχεία δονούνε όλο μου το σώμα, το μπάσο με έχει κάνει να ανακαλύψω καινούργιους μύες στο κορμί μου.

Τα χρώματα, οι εικόνες χορεύουν μαζί με τα πιο όμορφα κορμιά, μαζί και το δικό σου.

Βλέπω από το τηλεσκόπιο μου γιγάντια συρματοπλέγματα και φράχτες στην χώρα του ούτε καν το ελλαδιστάν.

Τα καταφέρανε και μείνανε μόνοι τους οι έλληνες, τώρα οι μπάτσοι δεν έχουν μετανάστες να δείρουνε,

δεν έχουν μετανάστες να σπρώξουν τα ναρκωτικά και τα πίνουν όλα αυτοί.

Οι δημοσιογράφοι δεν έχουν ποιον να κeατηγορήσουν για τις ληστείες και τους βιασμούς και τα ρίχνουν στους μπάτσους

που έχουνε γίνει τζάνκια.

Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί δεν έχουνε να πάρουνε ναρκωτικά γιατί τα ήπιανε όλα οι μπάτσοι.

Ελπίζω να μην έρθουνε εδώ στην σελήνη, εδώ θέλω μόνο φίλους μου ακούς fixit τους φίλους μου και τις γυναίκες που ήθελα και δε με ήθελαν.

Τέλος μετάδοσης και ίσως παράνοιας....

'Ενταση

Να ζεις, να τινάζεσαι σε κάθε αναπνοή και σε κάθε σκέψη. Να ανατριχιάζεις, να ερωτεύεσαι τον αέρα και τα πεζοδρόμια, να καις ολόκληρος, τ'ακούς; Σαν από μηχανής θεός να έρχονται τα όνειρα, να σε τραβάνε πάνω και μετά κάτω και μετά πάλι πάνω, δε θα υπάρξει ποτέ αύριο, καταστρέψου, φτιάξου, γίνε και χάσου μακριά πάνω από τα σύνορα, ζήσε. Ένταση, το αίμα βαράει το μέσα από τις φλέβες μου, νιώθω ζωντανός, νιώθω τη θέληση, την ελπίδα, πως δε χαθήκαμε, δεν πουληθήκαμε, γαβγίζουμε και δαγκώνουμε, ακόμα, θανατερά, λυσσαλέα, επικίνδυνα. Πως δεν μας κράτησε στο χώμα η συνήθεια, η σαπίλα της ρουτίνας-γιατί έγινες ρουτίνα, αν δεν το κατάλαβες. Σήψη έγινες και δεν ανήκω πια εδώ.

Ανήκω στην ένταση, είμαι γιος της κι είναι μάνα μου, στην τρέλα, στον κίνδυνο, στο άγνωστο, στο αόρατο και στο ανήκουστο, καταλαβαίνεις; Να προκαλείς, να γελάς, έχοντας ψηλά το κεφάλι, δυνάμωσε το μπάσο, νιώσε το σώμα σου πάλι, πάμε, πάμε, πάμε γαμώ τη ζωή μου, πάμε, φτιάξου, πορώσου, είναι η ώρα μας, when the going gets tough, the tough get going, πάμε, βάλε μας μέσα, game face on, πόλεμος, έτοιμοι, πάνοπλοι, αστακοί, όλα δικά μας και ζούμε για να κερδίζουμε, ακόμα κι αν μας γεννήσανε να χάσουμε.

Έβδομο παιχνίδι.
Δώσε μου τη μπάλα.
Ειδικέυομαι σε αυτό που δεν γίνεται.
Δώσε μου μπάλα, είπα.

Τι πας να κάνεις ρε Fixit γαμώ το κεφάλι σου πάλι;
Πάω να γράψω ιστορία.
Τη δικιά μου ιστορία.

water

Λένε πως η καρδία όπως και το νερό κυλάνε σε μέρη υπόγεια και σκοτεινά, εσύ δεν είσαι πουθενά να με τραβήξεις στο φως, ούτε καν καταδέχεσαι να μοιραστούμε το σκοτάδι.

"Χθες το βράδυ είχα ένα όραμα..."

http://www.mediafire.com/?0x3khx23ug84xpv

Το παραπάνω link είναι ένα...κάτι που έγραψα τον τελευταίο καιρό, σχετικά με το τέλος της ζωής μου στην Τρίπολη. Σχόλια, βρισίδια, κατάρες παραπάνω από επιθυμητά.