μαρμαρόσκονη

Ο καπνός σχημάτισε μικρά συννεφάκια στο νταβάνι μου, πάλι βρέχει μαρμαρόσκονη...
Ένας μικρός στρόβιλος ηλεκτρισμού τυλίχτηκε στα γυμνά καλώδια της λάμπας, χωρίς να καταφέρει να σταματήσει τίποτα, να φωτίσει τίποτα, να διαλύσει τίποτα.
Έχω χώσει το κεφάλι μου στο βουναλάκι της σκόνης κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να σταματήσω το χρόνο να πηδήξω έξω από το μικρό του άρμα μάχης γιατί ένας κάποιος πόλεμος είχε ξεσπάσει και δεν ήθελα για κανένα λόγο να είμαι στη μέση. Παρών εναντίον μέλλοντος... ένα δευτερόλεπτο πριν ενάντια με ένα δευτερολέπτου μετά, μιλάμε και γαμώ τους εμφύλιους σφαγή κανονική “take no prisoners” και τα ρέστα δικά μου. Έβαλα λίγο σκόνη στην τσέπη μου και έφυγα, εντάξει δεν ήμουν άθικτος, ένα κομμάτι σφαίρας στο κεφάλι και ένα στο στήθος, θα μάθω αργότερα πως αυτά τα δύο θραύσματα ταξιδεύουν στο σώμα μου αργά μέσα στο μυαλό μέσα από το λαιμό κάνοντας τεράστιες προσπάθειες να ξανασμίξουν.

Εφιάλτης θερινής νυκτός

Τα σορτσάκια γύρω από τις γυναικείες γάμπες μου θύμισαν πως έχουμε καλοκαίρι. Είναι μία αρχέγονη συνωμοσία, οι ρίζες της θα πρέπει να κρατάνε από τότε που οι ίνκας λάτρευαν το θεό ήλιο και κάνανε μινιμαλιστικά γκραφίτια σε κάτι κοτρόνια. Ο θεός ήλιος λοιπόν τα έμπλεξε με τη θεά της γονιμότητας και κάθε καλοκαίρι θέλω να τις πάρω όλες. Όλα αυτά περί θεοτήτων με έκαναν να θυμηθώ ένα παλιό μου πείραμα. Παίρνω ένα ποτήρι φραπέ και το θεοποιώ. Του ζητάω λοιπόν να βγάλω λεφτά χωρίς να δουλέψω. Αν πιάσω στο στοίχημα την Γ' Σουηδίας και βγάλω 100 ευρώ αρχίζω και προσκυνάω το ποτήρι με τον καφέ. Αν πάλι δε βγάλω τίποτα καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο εν λόγω καφές δοκιμάζει την πίστη μου, άρα όπως και να το πάρεις υπάρχει θεός, ζήτω ο φραπές. (αυτή η παρατήρηση πηγαίνει στους άθεους-χίπηδες-αναρχοαυτόνομους που διαβάζουν αυτό το blog για να μη μας το παίζουν κουλτουριάρηδες εγώ δεν πιστεύω και τέτοια)

Καλοκαίρι στο χωριό, όμορφο γραφικό κρεμασμένο σε μία πλαγιά χτισμένο αμφιθεατρικά έτσι ώστε σε όποιο σημείο και αν βρίσκεσαι να μπορείς να βλέπεις το νεκροταφείο στον απέναντι λόφο. Δεν έφτανε όμως μόνο αυτό έχουμε και την άλλη πανελλήνια πρωτοτυπία ως το μοναδικό ορεινό χωριό με γαλάζιο τρούλο εκκλησίας διότι δε φτάνει να είσαι εθνικόφρων πρέπει και να το δείχνεις.

Με πήρε ο ύπνος στο λιωμένο από τη ζέστη κρεβάτι, έχω αφήσει το ξύλινο παντζούρι μισάνοιχτο μπας και φυσήξει λιγάκι, με έχουν ξεσκίσει τα κουνούπια λες και έχουν προσωπικά μαζί μου αλλά ψιλό στα αρχίδια μου, είναι το λιγότερο που έχω να φοβάμαι από αυτό το παράθυρο. Πατάω πάνω σε ένα τεράστιο σφουγγάρι το οποίο φοβάμαι πως με την παραμικρή μου κίνηση θα παραμορφωθεί και θα με συνθλίψει, είχε αρχίσει να μπαίνει μέσα μου σιγά σιγά και πρώτα στον εγκέφαλο μου, τότε είδα τα φίδια να προσπαθούν να μπουν από τις χωρίς λόγω χαραμάδες του παντζουριού καθώς και κάτι μαύρο ιπτάμενο με ακαθόριστο σχήμα βούτηξε στο κενό που είχα επίτηδες αφήσει, ξύπνησα απότομα χωρίς να το καταλάβω σαν ένα παλιό ένστικτο αυτοσυντήρησης είχα βρεθεί μακρυά από το παράθυρο. Ενώ ένοιωθα σα να μου είχαν βάλει μια πρόκα στο στέρνο μου και η καρδιά μου από το χτύπημα ήθελε να βγει μέσα από τα κόκαλά μου.

Κι ύστερα ξανακοιμήθηκα, κι ύστερα το χειρότερο από όλα, σε άκουσα να λες υπόκωφα σχεδόν ψιθυριστά το όνομα μου ίσως γιατί μου χρωστάς ακόμα πολλές καλημέρες που τις φώναζες με νόημα όταν τελειώναμε μαζί.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι με το κεφάλι πιο βαρύ από το σώμα, στο λαιμό το συνηθισμένο πριονίδι που μου έχει κολλήσει εδώ και χρόνια, ούτε και θυμάμαι πως ήτανε πιο πριν χωρίς αυτό το πράμα σφηνωμένο στο βάθος του λάρυγγα. Βρέθηκα στο αμάξι, έβγαλα το χέρι μου έξω στο παχύ στρώμα αέρα(χα 'παχύ στρώμα αέρα' πάντα ήθελα να το γράψω αυτό) και άφησα τα δάχτυλα μου να παρασυρθούν στη γνωστή μου τυχαία μελωδία σα να χάιδευα τα πλήκτρα ενός αόρατου πιάνου. Μέσα μου κυλούσε το ίδιο συναίσθημα, ή ερχόμουν σε σένα ή έφευγα από σένα, δε ξέρω πια δε το ξεχωρίζω.

Temple Of Sentient Sadness

Staring through closed eyes to clandestine lands
A fantasy too cold to touch with bare hands
Is it blood that I'm weeping?
Hurting secrets I've been keeping
I'm kneeling within, to a prayer of sin
Repent and forsake that I'm breathing

The sky is a holy cemetery stone
And it stands as a reason to madness
And a world crawls beneath so bemoaned
Like a temple of sentient sadness

I've been searching for a cause
And ended up with ashes grown cold
Wandered through stranger cities
Where nothing ever satisfied my soul

-And maybe all the world's a stage, but there are too many grand finales and no worthy script for us to act. Just like too many exits, but no corridors to run. Just like a temple, a circular room with nowhere to go to.-

Transcendence

Άφησα να περάσουν κάποιες μέρες πριν γράψω, δεν ήθελα να είναι ένα fanboy κείμενο με ουρλιαχτά τύπου "Σάκη Σάκη". Ήθελα να είναι ενα σοβαρό tribute, όπως αρμόζει σε έναν σοβαρό ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ, με κάθε γράμμα κεφαλαίο. Παρ'όλα αυτά, δεν παύει να πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν με τα τραγούδια του, τα φωνητικά του, τις κραυγές και τους ψιθύρους του. Και τώρα, τι γράφουμε λοιπόν;

Πρώτα από όλα, ας μιλήσει ο ίδιος.

http://www.youtube.com/watch?v=2VtVnJA6pdE

O Midnight λοιπόν, όπως είναι τ-ΉΤΑΝ, γαμώτο πως συνηθίζεται κάτι τέτοιο; Όπως ήταν λοιπόν το ψευδώνυμο του John Patrick McDonald, ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Crimson Glory στους δύο -θεμελιώδεις για το heavy metal- δίσκους τους ("Crimson Glory" 1986, "Transcendence" 1989). Πέραν αυτού και στεκόμενος στο καθαρό τεχνικό κομμάτι, είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για έναν από τους πιο προικισμένους υψίφωνους τραγουδιστές του heavy metal, εκεί ψηλά μαζί με Halford, Benito, Tecchio. Και μάλλον, στο ζήτημα της κορώνας, ρίχνει στ'αυτιά και των τριών, για του λόγου το αληθές (03:40 στο ακόλουθο):

http://www.youtube.com/watch?v=xG8MN_SBHqQ

Ο Midnight ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος υπηρέτησε την τέχνη όσο πιο αληθινά γίνεται. Μακριά από rockstar-ιλίκια και λοιπούς βεντετισμούς, άφησε όλο του το είναι να κυλήσει στα αυλάκια των δίσκων του. Μέσα σε 90 λεπτά μουσικής τάραξε συθέμελα τον κόσμο με τις ανατριχιαστικές ερμηνείες του, με τον θεατρικό τρόπο που εξέφραζε του στίχους των τραγουδιών σαν να επρόκειτο για ρόλο, με έναν μάλλον Geoff Tate-ικό τρόπο. Τι να πει κανείς για τα "Valhalla", "Azrael", "Angels Of War", "Heart Of Steel", "In Dark Places", "Eternal World", "Masque Of The Red Death"; Τι να πει κανείς άλλωστε για το "Lost Reflection", ένα από τα πιο τεταμένα τραγούδια όλων των εποχών στο rock'n'roll; Μετά το live album "The Last Night In Japan" και το άνισο και αποπροσανατολισμένο "Strange And Beautiful" (1991), ο Midnight αποχώρησε από τη μπάντα, σημείο των καιρών που το heavy metal πήρε την κατιούσα εμπορικά αλλά και δημοφιλώς. Έκτοτε, πάλεψε με τους δαίμονες του απομακρυσμένος από το προσκήνιο. Επέστρεψε στους Crimson Glory το 2005, όμως τίποτα δεν ήταν ίδιο. Το 2007 αποφάσισε και πάλι να πορευτεί μόνος. Ένα πολύ περιορισμένο ΕΡ ήταν μόνο μια σύντομη λάμψη ελπίδας ότι θα μας προσφέρει στιγμές ανάλογες με το παρελθόν του. Φευ, όμως.

Χαρακτήρας αυτοκαταστροφικός σύμφωνα με τους bandmates του, αλλά και εξαιρετικά αγχώδης-κυρίως όσον αφορούσε την απόδοση του στις συναυλίες. Οι φήμες οργιάζουν για εκείνη την απογοητευτική εμφάνιση των Crimson Glory στο Rockwave του 2006 πως ήταν τόσο κακός ακριβώς λόγω της αγωνίας του να ερμηνεύσει σωστά τραγούδια που είχε να τραγουδήσει μαζί με τους Crimson Glory 15 και πλέον χρόνια. Δεν ήμουν εκεί και δεν ξέρω. Δεν απογοητεύτηκα όμως όταν άκουσα τα περί της συναυλίας. Περίμενα να τον ακούσω σε νέο, φρέσκο υλικό. Περίμενα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, ίσως σε ένα πιο μικρό, κλειστό χώρο που να του "καθόταν" καλύτερα σε απόδοση και ποιότητα ήχου. Είχε χαθεί τόσο καιρό όμως ξανά, που είχα σταματήσει να ελπίζω.

Το πρωΐ της 9ης Ιουλίου, διάβασα σε ένα forum τα νέα. Ο Midnight, 47 ετών, έκανε το πέρασμα στην άλλη πλευρά. "Total liver and kidney failure" είπαν οι γιατροί. Κι άλλος ένας ήρωας της εφηβικής μου ηλικίας, περνούσε στη σφαίρα της μνήμης. Ξαφνικά ένιωσα πως γερνάω. Ναι, γερνούσα εκείνο το πρωινό. Σκέφτηκα τη μέρα που θα χρειαστεί να πεθάνει ο Ozzy, o Bruce, o Lemmy. Τρόμαξα. Άνθρωποι που μας πήραν από το χέρι και μας έβαλαν στον μεγάλο κόσμο με ότι εφόδια μπορούσαν. Η μουσική τους θα είναι για πάντα εδώ, όμως ξαφνικά ένιωσα μια απερίγραπτη θλίψη για τον κόσμο που θα έρθει χωρίς νέους δίσκους Iron Maiden και Motorhead. Και μια απερίγραπτη ευθύνη να μην αφήσω ποτέ τον κόσμο μας να ξεχαστεί. Να πω στα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα ποιος ήταν ο Midnight, να τους δείξω την πόρτα για τον Αιώνιο Κόσμο και να τα αφήσω να γνωρίσουν το παραπέρα μόνα τους. Να μάθει ο κόσμος που δεν τον ξέρει, πως κάποτε υπήρχαν καλλιτέχνες που δεν τους ένοιαζε το image. Να μάθει τον τρόπο που η τέχνη ήταν αληθινή, αυθεντική, ζωογόνος. Να ακούσει αυτά τα τραγούδια. Αν έστω κι ένας που διάβασε αυτό το post το έκανε, τότε το tribute έγινε όπως θα ήθελε κι εκείνος.

Εκείνος που ήταν φίλος μου, κι ας μην το ήξερε.
Αντίο φίλε μου. Από αυτά τα Μεσάνυχτα, θα ξημερώνει πάντα το πιο λαμπρό Φως.