Roads to Madness

Most of this is memory now
I've gone too far to turn back now
I'm not quite what I thought I was but
Then again I'm maybe more
The blood-words promised, I've spoken
Releasing the names from the circle
Maybe I can leave here now and, oh
Transcend the boundaries

For now I'm standing here
I'm awaiting this grand transition
The future is but past forgotten
On the road to madness

Time measures rust as it crawls
I see its face in the looking glass - stop!
This screaming laughter hides, the pain of its reality
Black, the door was locked I opened
And now I've paid that price ten-fold over
Knowledge - was it worth such torment?
To see the far side of shadow

And still I'm standing here
I'm awaiting this grand transition
I'm a fool in search of wisdom
And I'm on the road to madness
Yes, I'm on the road to madness

I'm awaiting endlessly
Pounding rhythms echo me
Won't you take me somewhere far beyond the void

And still I'm standing here
I'm awaiting this grand transition
Maybe one day, oh I'll meet you, and we'll
Walk the roads to madness
Yes, we're on the road to madness

Oh, I think they've come to take me
I hear the voice, but there's no-one to see
I can't scream, too late it's time

Stay on the course to pass
You'll never find the answer
To a place where darkened angels seemed lost and never found
Scream to see the light of
Forming figures fast behind you
Lay the past in the wind to spin
And your fate will sail beyond the open plains
Sail with angels onward
Live or die for the chosen one said
Saber sights cast a spell behind you
And they lock in all around

Free the scene insider
Never looking back to find why
Ride a course till the end of time
And you'll stand atop the gate
Laying waste in a path recited
Fighting force won't avenge the guided black wing
Oh, electric might poses fright inside me
Seeing light at the end of sight reminds me
I've passed away

Queensryche, from the album "The Warning" (1983).

?hope?

Η δημοκρατία σας βρωμάει... Ισραήλ

στραβωμένα κάδρα

Ο αέρας ξυρίζει το στρωμένο χιόνι και εγώ σφίγγω τα δόντια και τις γροθιές μου, και συνεχίζω να τον χτυπάω σα να μην υπάρχει αύριο. Έξω από το άδειο σχολείο πεσμένος ανάσκελα, λάσπη, χιόνι, αίμα...αξιοθρήνητο.

Μπήκαμε σ' αυτή την πόλη όπως οι καουμπόηδες τον παλιό καιρό, με αποφασιστικό περπάτημα και μπότες γεμάτες με καρφιά. Θυμίζαμε στραβωμένα κάδρα που πάντα προσπαθούσε κάποιος να τα ισιώσει, θες το σχολείο, θες οι γονείς, θες η και καλά μοιραία γκόμενα.
Οι περισσότεροι κρατήσαμε το στράβωμα μας χωρίς νύχια και χωρίς δόντια, άλλοι δεν μπορέσαμε αλλά τουλάχιστον το πουλήσαμε ακριβά. Αυτή τη φορά και με νύχια και με δόντια.

Φτιάξαμε την ιδανική γυναίκα στο μυαλό μας και καταλήξαμε με ιδανικούς φίλους που θα χαθούν το ίδιο απότομα με τον τρόπο που εμφανίστηκαν. Και το μόνο που μάθαμε 5 χρόνια είναι πως πραγματικά πονάει να βαράς μπουνιές στο χιόνι.

...για το john και πολλούς άλλους

Τρύπα Αριστερά

Μήπως φαντάστηκες τον τελευταίο ήχο σαν ένα όπλο;
'Η σαν ένα παρ-μπριζ που θρυμματίζεται;
Μήπως σκέφτηκες ποτέ ότι το τελευταίο πράγμα που θα ακούσεις, καθώς ξεθωριάζεις, θα είναι ένα τραγούδι;

Είπες ότι το αξίζω.
Είπες ότι είμαι ηλίθιος.
Ότι οι σκέψεις μου είναι μαύρες σαν κάρβουνο,
κι η πουτάνα η Ρωσία με τον πάγο, μου ανοίγει τρύπες.

Είχες ποτέ την αίσθηση ότι έχεις ξανάρθει εδώ;
Πίνοντας το δηλητήριο με τον τρόπο που σε μάθανε;
Κάθε σκέψη στη ζωή σου αρχίζει από εδώ, και οτιδήποτε ήξερες μέχρι τώρα ήταν λάθος;

Δεν μπορώ να σταματήσω να είμαι...αυτός ο μαλάκας που έφτιαξα.
Κι αν φωνάξω, δε θέλω να με σώσεις.
Θέλω να μου πεις γιατί γυρίζω ακόμα σπίτι με μια τρύπα εκεί που, κανονικά, θα έπρεπε να έχω καρδιά.
Θέλω να μου πεις γιατί θέλω να ηρεμήσω, και όχι να γαμήσω.

Τίποτα δε λιώνει στο κρύο, κι η πουτάνα η Ρωσία με τον πάγο, μου ανοίγει τρύπες.