Στις θάλασσες του κόσμου

and close as this

2011-10-08T13:20:00.004+02:00

I might as well give you all there is,
I might as well take it all the way:
What's gone is forgotten, and anyway
Surely words alone could not wreck your day?
The cake's not worth the candle, so they say...

"Nothing ventured, nothing gained, no hard feelings..."
Other old clichés.

I've held back my feelings for so long
While clutching at straws in the caravan
I'll say what I must and take it like a man.
I've fixed my grin, I've raised a laugh,
And after the back's been broken by the waiting game...

"Mustn't grumble, can't complain, no hard feelings,"
Other old clichés.

Suddenly I see the scales falling from your eyes
This revelation surely comes as no surprise?
Well, what d'you want?
What d'you expect?
What do you say?

Can it really be so predictable?

Now all of the secrets are given away,
What words of forgiveness are there left to say?
Hold me now, don't let go,
Hold me, soon there comes a price I cannot pay,
I take the words back straight away:

"I'm so sorry, I didn't mean it,"
Beg forgiveness, beg and pray...
Blind self-pity,
Other old clichés.

Ανορθόδοξα

2011-09-18T12:32:00.002+02:00

Γυρίζω από τα βόρεια της πόλης, μια έκτακτη σεληνιακή συνεδρία μαζί με Puppet, διάλειμμα από...κάτι ασταδιάλα υποχρεώσεις του ξέρω γω, μην τα συζητάς τώρα. Μυρίζω τη βροχή εδώ και ώρα, στάλες πάνω στο κοντομάνικο μου, αναπνέω υγρασία ανακατεμένη με δροσιά-όχι από τη σάπια την καλοκαιρινή που σου 'ρχεται να ξεριζώσεις το δέρμα σου από τη σιχαμάρα. Λακούβες με νερό πάνω στο πεζοδρόμιο και μετά, χαλασμένοι υαλοκαθαριστήρες και θολή Κηφισίας. Μωσαϊκό από άσπρα και κόκκινα φωτάκια, απλά για να καταλαβαίνω πού πάω στο περίπου...ή πού δεν πάω στα σίγουρα. Και σκέφτομαι.

Bridges are for burning, as tables are for turning
And nothing that they offer could ever ease this yearning

Ανοίγω το παράθυρο κι αφήνω τη δυναμωμένη βροχή να τρέξει πάνω στο μπράτσο μου, πάνω στην πόρτα, μέσα στο αυτοκίνητο. Γιατί; Γιατί έτσι. Έκανα πάντοτε τα πάντα με τρόπους ανορθόδοξους, ακόμα και για κάποια δικά μου δεδομένα. Έκανα κάποτε κάποια πράγματα επίτηδες λάθος, επίτηδες στραβά, επίτηδες διαφορετικά, ίσως για να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω, να πάω, να τραβηχτώ. Πήγαινα μέχρι εκεί που με έπαιρνε για να φχαριστιέμαι και μέχρι εκεί που δε με έπαιρνε για να μαθαίνω.

Better wounds than regrets, better doomed than suppressed
But we are not doomed just yet

Εμπλοκή λοιπόν στη συνηθισμένη διαδικασία. Μια βροχή που δε με μελαγχολεί, αλλά με ξεπλένει. Με ποτίζει. Κοιτάζω τη θολούρα της υγρασίας πάνω από τα φώτα του δρόμου και πού ξέρεις...όταν σπάμε τη σιωπή, και απαντούν με βία, θα χορέυουμε στα δεσμά μας και θα τραγουδάμε στη δίκη μας...Δώσε μου ένα πράγμα να ζήσω ή να πεθάνω γι'αυτό, ξέρω ήδη τι είναι, όμως γιατί έκανα σαν να μην το βλέπω τόσο καιρό; Γκαβώθηκα από διάφορους πόνους τόσο καιρό, σα ζώο στο κλουβί και γδερνόμουν πάνω στα κάγκελα χωρίς κανέναν λόγο. Έρημοι χωρίς αντικατοπτρισμούς, όνειρα σαν έρημοι...

...μέσα στις, χωρίς μάτια, κόγχες της νύχτας.

Δεν είμαι καν σίγουρος ότι λέω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι και νιώθω, γιατί δε θέλω να πω ότι ελπίζω σε κάτι ή σε τίποτα, δε θέλω να πω ότι πιστεύω πάλι, ότι φοβάμαι, ότι νιώθω πάλι το οτιδήποτε και το παραμικρό. Γιατί υπάρχει μόνο ένας τρόπος να νιώθεις, αυτός που ζώνεσαι τα εκρηκτικά στη μέση και κρατάς το μαχαίρι στα δόντια, υπάρχουν μόνο οι παλιές μέρες, οι "όλα ή τίποτα" μέρες και δεν ξέρω αν αντέχω να πω στον εαυτό μου ότι γυρίσανε πάλι.

Ακόμα κι αν γκρεμίσανε τις πατρίδες της καρδιάς μας
Και κάνανε πλύση εγκεφάλου στις οικογένειες μας
Και δηλητηρίασαν τα πάθη μας
Και έπνιξαν κάθε ελπίδα από τις ψυχές μας
Επιβιώνουμε

Γιατί δεν ξέρω αν αντέχω αλλά καβλώνω δέκα ζωές μόνο και μόνο στην ιδέα-μου φαίνεται.

Μπορεί και να υπάρχει ο σωστός και ορθόδοξος τρόπος να νιώθεις, ο τρόπος που κάνεις και όλα τα υπόλοιπα πράγματα. Μπορεί και να μπορείς να νιώθεις σαν να περνάς έναν δρόμο, κοιτώντας κι απ'τις δυο μεριές ακόμα κι αν είναι μονόδρομος. Μπορεί και να μπορείς να νιώθεις σαν να οδηγείς ένα αυτοκίνητο, με αερόσακους, ζώνες ασφαλείας και πτυσσόμενη νοσοκόμα Α' βοηθειών. Μπορεί και να γίνεται κι έτσι, αλλά εγώ δεν ξέρω να το κάνω έτσι και άπαξ και ξαναβγείς από την πόρτα δεν υπάρχει γυρισμός.

Θέλοντας περισσότερα από όσα αυτός ο κόσμος μπορούσε να κρατήσει
Στη σκιά μιας ομορφιάς που δε θα μπορούσαμε ποτέ
ποτέ
ποτέ να έχουμε.

Ε δε γαμιέται.

Υπό τους ήχους των Catharsis, Requiem, Zegota και όλων των καλόπαιδων της Crimethinc. Πώς ξεχαστήκαμε τόσο καιρό;

Ο βαρόνος Μινχάουζεν και το ρολόι από σκόνη

2011-08-27T23:59:00.003+02:00

Τελειώνω την πληροφορική με μέτρια επιτυχία μάλλον. Μπορώ να πω ότι σπούδασα αυτό που μου άρεσε, και μάλιστα βρήκα κάτι πολύ ενδιαφέρον στον προγραμματισμό. Κατάφερα να ικανοποιήσω την πλασματική μου ανάγκη για εφαρμογή και τήρηση κανόνων. Κάπου πρέπει να την εκτονώσεις αυτή την ανάγκη που με κόπο μας μαθαίνουν ότι είναι υποχρεωτική έτσι ώστε να μπορέσεις να ελευθερωθείς κιόλας, και μία γλώσσα προγραμματισμού είναι γεμάτη από κανόνες έτσι ώστε με τη σωστή σύνταξη να παράγεται το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή ρώτησε ο Τομ Ρόμπινς. Η κατάργηση της έννοιας του χρόνου τολμάω να απαντήσω εγώ. Άλλοι προσπαθούν να απλά να τον σταματήσουν επεμβαίνοντας στο σώμα τους. Αλλά για δοκιμάζουν κάτι τέτοιο σημαίνει πως έχουν αποδεχτεί πλήρως την έννοια του χρόνου και στην ουσία παραδοθήκανε ίσως λίγο πιο αργά από όσο έπρεπε.

Ο χρόνος είναι ένας κανόνας, είναι η τοποθέτηση δώδεκα γραμμών ίσης απόστασης πάνω σε κάτι κυκλικό ενίοτε και άλλου σχήματος αντικείμενο. Με τη βοήθεια των ρουφιάνων, πάντα εάν παρατηρήσετε η εφαρμογή ενός κανόνα απαιτεί τη δημιουργία ρουφιάνων. Το ρόλο αυτό έχουνε αναλάβει οι δείκτες και ομολογουμένως κάνουν καλή δουλειά.

Όταν είμαι μαζί σου το ρολόι γίνεται ένας μαγικός καθρέφτης με δώδεκα γραμμές κόκας και ο ωροδείκτης με το λεπτοδείκτη δύο πολύχρωμα καλαμάκια. Και όντως τότε η αγάπη, αυτή πολυχρησιμοποιημένη και κουρασμένη λέξη που την ακούς μόνο ως μέσο προπαγάνδας, όταν ο ένας ερωτευμένος προσπαθεί να τη χώσει με το ζόρι στο κεφάλι του άλλου. Μόνο τότε λοιπόν γίνεται παντοτινή. Τότε που γίνεσαι το μανιτάρι μου και το ταξίδι δεν έχει αρχή και τέλος, μόνο μέση, απέραντη συνεχόμενη υπέροχη μέση, με μικρά παζάρια που και που γεμάτα γλυκιές, πικρές και ψημένες σοκολάτες.

Και έτσι γίνεσαι το πρόβλημα στη λύση μου.

Και έτσι η ελευθερία μας ξεκινάει εκεί που τελειώνει των άλλων.

Δύο κοινότυπα τσιτάτα αντεστραμμένα, βγάζουν πιο πολύ νόημα, αυτά είναι τα κατάλοιπα του καμμένου προγραμματιστή.

Ο βαρόνος Μινχάουζεν ταξίδεψε στο φεγγάρι όπου οι κάτοικοί του μπορούσαν να διαχωρίσουν το κεφάλι από το σώμα τους. Απλά στριφογυρνούσε και άρχιζε να αιωρείται ελεύθερο πλέον από τους φυσικούς περιορισμούς. Πάντα ήθελα να γίνω κάτοικος φεγγαριού και εκείνες τις στιγμές που το κεφάλι μου θα πετάει μακρυά, ίσως να μην μπορώ να δω το εκνευριστικό στρογγυλό κόκκινο ρολόι σου με τον επαναλαμβανόμενο μονότονο ήχο βγαλμένο από την προσωπική μου κόλαση.

...με μια καρδιά τόσο βαριά, και με άκρα τόσο τρεμάμενα

2011-07-26T23:26:00.002+02:00

Πάλι έξω είσαι ρε πούστη, γαμώ την ενδοσκόπηση σου;

Κεφάλαια κλείνουν, φλέβες καταρρέουν...Ο πιο δύσκολος χειμώνας τρέχει, μέσα στο κατακαλόκαιρο, σαν νερά ανάμεσα από τα δάχτυλα. Όσο κι αν έμαθα να τα κουκουλώνω, να βουλώνω το στόμα μου με μια παλάμη που έχει ζωγραφισμένο πάνω της ένα χαμόγελο, να μη γκρινιάζω, όσα κι αν έμαθα...Τίποτα δεν είναι ίδιο. Πια. Και το ξέρω πολύ καλά. Πια. Δειλά βήματα σε έναν απαίσιο κόσμο, φοβισμένες πατημασιές πάνω σε ένα φαρμακωμένο χώμα, κάθε μέρα ίδια με την προηγούμενη, κάθε βδομάδα πιο απαίσια κι από το ανάποδο όλων των ονείρων μας...με το βλέμμα στη βόμβα, και τα χέρια πάνω, στον ουρανό.

Ατελείωτα βλέμματα, ανονείρευτη ύπαρξη, σκιές από κάτωχρα χρώματα να τρέφουν τις παθήσεις μας.

Πριζωμένοι σε μια συνειδητή απραξία, οι οδύνες ταξιδεύουν σαν ραδιοκύματα στον ουρανό, σε ένα μοτίβο σύγχυσης, σε μια τοπολογία συστηματικά χαοτική, επώδυνη και τραχιά, κοφτερή και επικίνδυνη σε κάθε της απόληξη. Τα ρομάντζα μας κατάντησαν συνδρομικά, κατάλοιπα άλλων καιρών, άλλων στιγμών, κακές ρέπλικες της ξεφτίλας. Ξοφλήσανε. Μείναμε πίσω, επηρεασμένοι αργά καθώς το φως έγινε βίαιο.

Αν μπορείς να αγγίξεις τα αστέρια...μέσα στην ευχαρίστηση μιας γόνιμης καταστροφής...

Δε γίνονται πια αυτά τα πράγματα. Δεν είμαστε αρκετά καθαροί, δεν είμαστε αρκετά ηλίθιοι πια, δεν είμαστε αρκετά εμείς για να γίνουν πια όλα αυτά. Ξεχειλισμένοι σύνδρομα και όξινα στομαχικά υγρά, τα γιασεμιά μαράθηκαν και μείναν μόνο οι εμετοί. Προσπαθώντας ίσως να καταλάβουμε τα πάντα, γιατί; Πού κάναμε λάθος ρε φίλε; Γιατί όλα τρέχουνε μπροστά; Γιατί τίποτα δε μας περίμενε, κι ούτε κανείς ποτέ ρώτησε "αντέχεις να τρέξεις κι εσύ ρε μαλάκα;", γιατί ξεμείναμε έτσι, γιατί οι μόνοι άνθρωποι που μπορούσαν να με κάνουν καλά έπρεπε να φύγουν τόσο μακριά;

Γιατί το γαμημένο το Ιξτλάν είναι πάντα τόσο μακριά; Πού στο διάολο είστε γαμώτο μου...;

Περπατάω το μονοπάτι μου προς το τέλος του καλοκαιριού. Ποιου καλοκαιριού δηλαδή...Δε γίνονται πια αυτά τα πράγματα.

Κολασμένη δύναμη, άνοιξε διάπλατα και αποφάσισε που στέκει ο άνθρωπος.
Για να κάνουμε την καρδιά μας ολόκληρη...και να δούμε τα σύνδρομα να πέφτουν.

Δε γίνονται πια αυτά τα πράγματα όμως. Ζήσε λοιπόν έτσι τώρα, με κάθε πιθανό νόσημα που δημιούργησε το νοσηρό, ενήλικο κεφάλι σου. Και μην ξεχάσω, πάλι...

Welcome to heartbreak.

Postmortem

2011-06-23T23:28:00.003+02:00

Κοίταξα πρώτα κάτω μπροστά μου, οι πλάκες έμοιαζαν να χορταριάζουν μόλις τα παπούτσια μου περνούσαν από πάνω τους. Σήκωσα το κεφάλι μου και ανάσανα βαθιά-παγωμένος αέρας, αυτή η διαβόητη υγρασία, κι εγώ ξένος σε μια ξένη πόλη. Σχεδόν ξένος, σε μια σχεδόν ξένη πόλη. Όσο χρειάζεται για να μην ξέρεις που να ανήκεις πια, και όσο χρειάζεται για να μην αντέχεις και να φύγεις.

Έβαλα τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν μου, σφίχτηκα πάνω στα πλευρά μου για να κρατήσω μακριά όσο κρύο μπορούσα. Στα μέσα του Γενάρη, αυτή η πόλη έκανε-όπως πάντα της-ό,τι μπορούσε για να μου δείξει ότι δε με γουστάρει. Κάθισα σε ένα τσιμεντένιο πεζούλι, μπροστά από τη μεγάλη στρογγυλή εκκλησία, και προσπάθησα να ξεμουδιάσω τις αρθρώσεις μου τεντώνοντας τα πόδια μου. Το πάγωμα δεν έλεγε να φύγει. Ανακάθισα στις πλάκες του πεζόδρομου, ακουμπώντας πια την πλάτη μου στο τοιχάκι. Πέτρινος όσο και αυτό. Κοίταξα φευγαλέα το καμπαναριό πίσω μου και βλαστήμησα όσο πιο άγρια μπορούσα, καταλήγοντας σε έναν σιχαμένο βήχα-γαμώ την τύχη μου, δε φτάνει που σκοτωθήκαμε, πρέπει να αρρωστήσουμε κιόλας;

Έφευγα από αυτή την πόλη χλωμός και χιονισμένος-κι όμως, δεν θα πήγαιναν πάνω από τρεις μέρες που είχα φτάσει, βυθισμένος ολόκληρος σε πυρετό και σε φλόγες άγνωστες εδώ και χρόνια. Περίπου άλλα τόσα χρόνια πρέπει να πέρασαν κι από τη μέρα που έφτασα εδώ-ίσως και περισσότερα. Ήρθα σπέρνοντας αυλάκια από φωτιά πίσω μου, λες και ήμουν ο γαμημένος ο Ghost Rider αυτοπροσώπως, γαμώντας, δέρνοντας, αστακός σωστός, με ύφος, τουπέ και κληρονομικά δικαιώματα στην απαστράπτουσα ψευδαίσθηση του ολόκληρου. Δε θα πήγαιναν πάνω από τρεις μέρες κι όμως, πήγαιναν πολλά χρόνια πριν.

Γύρισα το βλέμμα μου προς το σπίτι της. Το ήξερα ότι εκείνη δε θα κατέβαινε ποτέ ξανά για μένα, το είχα δει στα μάτια της πριν κάποια λεπτά. Το στόμα της κουνιόταν αλλά δεν άκουγα λέξη από όσα έλεγε, και οι δικές μου κουβέντες ερχόντουσαν κατευθείαν από το διάφραγμα μου-χωρίς εγκέφαλο στο ενδιάμεσο. Απλά έπρεπε να πω κάτι για να εξηγήσω το τρελό επιστημονικό παράδοξο του γιατί βρισκόμουν εκεί πέρα. Πώς μπορείς να εξηγήσεις ένα παράδοξο; Τη φίλησα για να σταματήσει να μιλάει-ένιωθα λες και κάποιος βάραγε εκείνα τα γαμημένα πιατίνια που ακούγονται στις παρελάσεις, την ώρα που εγώ προσπαθούσα να κουρδίσω μια ούτως ή άλλως φάλτσα κιθάρα. Προσπάθησα να την κάνω να σκεφτεί μουσική, να καταλάβει ότι βαράει σε τελείως άστοχους ρυθμούς, μη μιλάς, σταμάτα. Τα χείλη της σφίξανε, αν δεν την κράταγε η ντροπή μπορεί και να τραβιόταν εκείνη τη στιγμή. Εκεί που καίγανε αυλάκια από φωτιά, κοίταξα πίσω μου και είχαν μείνει κάτι δειλές και μίζερες γραμμές από στάχτη. Κατάλαβα ότι δε χώραγα καθόλου σε εκείνο το κάδρο, της έδωσα βιαστικά το CD και έφυγα σαν καταιγίδα 10 μποφώρ, πριν προλάβει να σκάσει μύτη με καμιά λεκάνη με νερό και μου γαμήσει τελείως την παρομοίωση.

Ίσως θα έπρεπε να καπνίζω, το έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτό για τον εαυτό μου. Ένα τσιγάρο θα ήταν ένας πολύ καλός λόγος να έχω αράξει σε ένα πέτρινο, παγωμένο πεζούλι, βράδυ Δευτέρας στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Οπότε τώρα που δεν έχω έναν τέτοιο πολύ καλό λόγο, ήμουν απλά ένας τύπος πεσμένος πάνω σε ένα πλακόστρωτο. Σκατά, ούτε καν κάποια καλλιτεχνική αξία στην εικόνα, κατιτίς το μοιραίο. Απλή μιζέρια. Έσφιξα ακόμα πιο δυνατά τα χέρια μου πάνω στα πλευρά μου, προσπαθώντας να με κάνω να νιώσω κάτι εκτός από κρύο, λίγο πόνο ίσως. Τίποτα. Όλο μου το σώμα είχε μουδιάσει και άρχισε να μπλαβίζει ανησυχητικά. Σκέφτηκα ότι πριν λίγο δεν την άκουγα να μιλάει, τώρα έπιανα με τα δάχτυλα μου το πρόσωπο μου και δεν μπορούσα να καταλάβω διαφορά από τις πλάκες του δρόμου. Μία μία, οι αισθήσεις μου με εγκατέλειπαν-ίσως να ήταν καλύτερα έτσι.

Η γεύση φάνηκε να αντιστέκεται λίγο παραπάνω. Έκλεισα τα μάτια να την απομονώσω, προσπάθησα να επικεντρωθώ στη γεύση που είχε το στόμα της. Δεν τα κατάφερα για πολλή ώρα-άλλωστε η γεύση που είχε το στόμα της είχε αλλάξει πολύ τις τελευταίες μέρες-χρόνια. Σαν μπύρα που είχε ξεθυμάνει και μείνει στον ήλιο, ένα γαμημένο κάτουρο, αυτό είχε μείνει να θυμίζει τη γεύση της. Πέρασα τη γλώσσα μου στα τοιχώματα από το στόμα-αίμα. Το στόμα μου ήταν γεμάτο αίμα, σαν να είχα κάνει γαργάρα με βίδες. Σκέφτηκα πώς ήταν αρκετά ταιριαστό, κάτουρο πάνω σε πληγές, προσπάθησα να γελάσω και μου γύρισε στον ίδιο σιχαμένο, ασθματικό βήχα, έφτυσα ακριβώς δίπλα μου μια γενναία ποσότητα από αίμα. Δεν είχε νόημα. Η μόνη γεύση που μπορούσα να έχω πια ήταν η γεύση που έχουν τα πράγματα όταν πεθαίνουν.

Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα εκείνη την ταινία με τον Τζώνυ και το όπλο του. Πώς ακόμα κι όταν όλα τα άλλα αποφασίσουν να σε αφήσουν, το γαμήδι το μυαλό σου θα συνεχίσει να λειτουργεί-είμαι εξαιρετικά σίγουρος ότι το δικό μου είναι το πιο γαμήδι από όλα τα μυαλά αυτού του κόσμου. Ακούμπησα το κεφάλι μου πίσω στο τοιχάκι και θυμήθηκα το μισοσκόταδο στο δωμάτιο της, πόσες ώρες πήγαιναν από τότε που ξύπνησα εκεί; Ξύπνησα με το βλέμμα της καρφωμένο στις κόγχες μου, η παλάμη της να ψάχνει ανάμεσα σε συρματοπλέγματα και ναρκοπέδια για να με βρει, ξύπνησα σε κώμα, αυτό ήταν. Είχα ξυπνήσει από τη ζωή, από αυτό το πράγμα που μέχρι εκείνη την ώρα προσπαθούσε να είναι ζωή και δεν τα κατάφερνε, σε ένα κώμα. Κρυμμένος από όλο τον κόσμο μέσα στο δωμάτιο της, με τα ρούχα μου να αγνοούνται και το επιδαπέδιο φωτιστικό σωριασμένο στο πάτωμα-μπορεί και σπασμένο. Την κράτησα ξαπλωμένη σε εκείνο το κρεβάτι όσο περισσότερο μπορούσα, αμίλητοι, να κοιταζόμαστε, με τα χέρια μας ο ένας στο πρόσωπο του άλλου. Τρέχαμε τα χιλιόμετρα με ματωμένα πόδια και γελάγαμε σαν υστερικοί με τον πόνο μας, ευτυχισμένοι μόνο και μόνο που μπορούσαμε να νιώθουμε το οτιδήποτε και το παραμικρό. Την κράτησα σε εκείνο το κρεβάτι όσο περισσότερο μπορούσα, κρυμμένοι από όλο τον κόσμο και την ίδια στιγμή με όλο τον κόσμο μέσα στα χέρια μας, την κράτησα όσο μπόρεσα και μετά δεν την ξαναείδα ποτέ, λες και την κατάπιε το παλιό πάτωμα όταν σηκώθηκε.

Πάτησα το rewind, έπρεπε να φύγω από το δωμάτιο της, δεν μπορούσα να πεθάνω στο μοναδικό μέρος που είχα νιώσει ζωντανός εδώ και –ποιος ξέρει- πόσο καιρό, έτρεξα την ταινία κάπου αλλού και όπου και να πήγαινα έπεφτα πάνω στο βλέμμα της. Είχα ένα τεράστιο σελιλόιντ μέσα στο κεφάλι μου, μια τεραστίου μήκους μαγνητική ταινία και όπου και να άφηνα την κεφαλή, εμφανίζονταν εκείνα τα κλεμμένα από λεοπάρδαλη μάτια, να ανοίγουν τρύπες στο πίσω μέρος του κρανίου μου. Να με κοιτάζουν κάνοντας κύκλους γύρω μου, αλλάζοντας χρώματα, καλειδοσκοπικά, από καφέ σε πράσινο και πίσω, να θολώνουν πίσω από κανελιά αλκοολούχα διαλύματα, να νετάρουν μέσα σε ημιφωτισμένα μπαράκια και γκρίζες λεωφόρους, να καίνε, να καίνε, να καίνε σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, να μη βαριούνται, να μη φλυαρούν. Κατάπια λίγο αίμα ακόμα και περίμενα.

Πίστη...έχε πίστη για μένα.
Την έχασα εδώ και καιρό σε ένα μέρος που δε θα έπρεπε να είμαι.
Καρδιά...φύλαξε την καρδιά σου για μένα.
Είναι το μοναδικό μέρος που είχα ποτέ όλα όσα χρειάστηκα.

Περίμενα...τι, αλήθεια; Εκείνη δε θα κατέβαινε ποτέ ξανά για μένα, και κάπου λίγο πιο μακριά μια φίλη με περίμενε να γυρίσω-δεν έπρεπε να γυρίσω κάτι που να με θυμίζει; Αυτό το τελευταίο ήταν το πιο δύσκολο απ’όλα, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα να με θυμίζει εκείνη τη στιγμή. Ανοιγόκλεισα τα μάτια, πέτυχα κάτι τυχαία σπίτια που δε μου θύμιζαν τίποτα, ξεροκατάπια. Το στόμα μου είχε στεγνώσει, η υγρασία με τρύπαγε μέσα-έξω και με μούλιαζε σαν πατσαβούρι μέσα σε λεκάνη. Η αίσθηση της όρασης με είχε ήδη αφήσει κι αυτή, εδώ και μερικά λεπτά δεν ήξερα τι βλέπω πραγματικά και τι φαντάζομαι, δεν ήξερα πού είμαι, δεν ήξερα τι μπορώ να νιώσω και τι όχι. Σήκωσα στιγμιαία το αριστερό μου χέρι και το βρήκα λερωμένο ψηλά στο μανίκι, λες και κάτι το πιτσίλαγε τόση ώρα. Χοντρές κόκκινες στάλες λέκιαζαν το μπουφάν μου-και όταν έκαναν να στάξουν στο πλακόστρωτο, διαλυόντουσαν μέσα του, σαν να τις απορροφούσε.

Ένα μικρό κυματάκι παγωμένου αέρα έσκασε πάνω στα μούτρα μου. Ο Γενάρης στη Θεσσαλονίκη κατέβαινε από το βουνό με τις μπάντες-και δεν είχε καμία διάθεση να ρωτήσει αν κάποιος χαμουτζής είχε απλώσει την αρίδα του εκεί πέρα, θα κατέβαινε και δεν τον ένοιαζε φράγκο. Έτρεμα σαν το ψάρι πεταμένος πάνω στις πλάκες, αλλά προσπαθούσα να θυμηθώ τη διαφορά με το τρέμουλο που είχα την πρώτη φορά που με φίλησε, που τα γόνατα μου παίζανε κλακέτες κι εγώ ένιωθα 40 βαθμούς θερμοκρασία, έκαιγε λάβα μέσα στις αρτηρίες μου κι εκείνη μου ψιθύριζε «σταμάτα να τρέμεις» γιατί νόμιζε πως κρύωνα κι εγώ της έλεγα «φταις εσύ που τρέμω» και γελούσε-δεν ξέρω αν κατάλαβε ποτέ ότι το εννοούσα. Τώρα είχα πάρει να παγώνω σε νεκρική ακαμψία, λεπτό με το λεπτό σταμάταγε και το τρέμουλο. Πόσες φορές, άραγε, προσευχήθηκα να χαθώ στο δρόμο;

Τι θα κάνουμε όταν σβήσουν τα φώτα;
Χωρίς εκείνη, να μας οδηγήσει στη Zion;
Τι θα κάνουμε όταν τα ποτάμια πλημμυρίσουν;
Εκτός από το να τρέμουμε ασταμάτητα;

Ψηλά είναι ο δρόμος, αλλά τα μάτια μας είναι πάνω στο χώμα.
Κι εσύ είσαι το Φως και ο Δρόμος, που οι άλλοι μόνο θα διαβάσουν γι’αυτά.
Προσεύχομαι μόνο ο ουρανός να ξέρει πότε να σε σηκώσει εκεί πάνω.
...φτάνει τόσο, πρέπει να πας σπίτι.

Είναι καιρός πια, είναι ο καιρός μου πια.
Δώσε μου, δώσε μου τα φτερά μου.

Τσάμπα ξοδεμένος πήγες μαλάκα μου. Μια θάλασσα να υποφέρεις μέσα της, θα υποφέρω μέσα στη θάλασσα της, θα πέφτω από τον ατελείωτο ουρανό της αλλά δε θα κλάψω ποτέ πια ποτέ πια θα περπατήσω μακριά και θα γελάω δυνατά για να τη θυμάμαι πάντοτε και να αναρωτιέμαι γιατί, θα σε θυμάμαι πάντοτε πριν από τα αίματα όσο αντέχουν οι πεθαμένοι να ονειρεύονται θα σε θυμάμαι πες με ό,τι θέλεις αλλά δε θα πεθάνω για κανέναν πια όπως τότε που πίστευα όπως τότε που ήλπιζα ακόμα και που δεν υπήρχε σωστός τρόπος για να αγαπάς και να μισείς, πήγες τσάμπα ξοδεμένος, κι αν βρεθείς ξανά στο δρόμο μου θα υποφέρεις όπως κανένας άλλος άνθρωπος πιο πριν, το κατάλαβες γαμώ τη ζωή μου; Γιατί δεν έχουν εξημερωθεί ακόμα τα τέρατα σ’αυτόν εδώ τον κόσμο, για να τους μιλήσεις για σένα και για εκείνη. Γιατί εκείνη ψάρεψε τον παράδεισο και τον έριξε πίσω στον κόσμο, χωρίς να ξέρει. Και γιατί δε θα πενθήσω για σένα ρε κορόιδο, ποτέ πια, ποτέ πια, ποτέ πια.

Ανακάθισα πάνω στις πλάκες κι εκείνη τη στιγμή κατάλαβα. Έτρεχε αίμα από κάπου χαμηλά στην κοιλιά μου, κάποιο παλιό σκίσιμο που είχε ανοίξει ξανά, ποιος ξέρει. Έσφιξα τα δόντια, προσπάθησα να κρατηθώ ξύπνιος για έστω πέντε λεπτά ακόμα, να αποχαιρετιστούμε-χωρίς να έχουμε τίποτα να πούμε όμως. Πήγε γυρεύοντας και δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα άδικο στο να πεθάνει, σχεδόν όλα ήταν σωστά, σχεδόν έτσι θα συνέβαινε κάποια στιγμή. Πόσες φορές να τον μπάλωνα ακόμα; Και πόσο ακόμα θα τον κουβάλαγα μαζί μου, με βάραινε το καθίκι! Είχε αρχίσει και φαινόταν άσχημα, δεν μπορούσα να τον ράβω κάθε φορά που ξηλωνόταν, έτρεχε μαύρο, ξεραμένο αίμα από τις παλιές ραφές και ήθελε πλύσιμο κάθε τόσο, δεν μπορούσα να το κάνω ο ίδιος, και δεν μπορούσα να βάλω κανέναν άλλο να το κάνει πια. Πίσω από τα κλειστά μάτια μου ήρθε για τελευταία φορά η εικόνα της σαν σκέψη στο παρόν-γιατί θα έμενε κι εκείνη, μοιραία πίσω, μαζί με δαύτον. Χαμογέλασε, μπουκώνοντας λίγο αψέντι από ένα κοντό ποτήρι, μισόκλεισε τα μάτια με εκείνο το ύφος που έκανε την Grace Kelly να πετάει, κλαίγοντας, τις πλαστελίνες της στο πάτωμα του νηπιαγωγείου και με ρώτησε «γιατί δε μένω εδώ». Δεν ήξερα τι να της απαντήσω-ήταν η μοναδική φορά που δεν ήξερα. Αρκέστηκα να της απαντήσω με την ίδια ερώτηση, σαν να ήταν αυτονόητο ότι θα έπρεπε να έχει δίκιο. «Γιατί δε μένω εδώ;»

Δεν την ξαναείδα ζωντανή από τότε.

Άνοιξα τα μάτια μου μετά από ένα ακαθόριστο τμήμα χρόνου. Έβγαλα τα χέρια από τις τσέπες του wannabe δερμάτινου μπουφάν και γύρισα το κεφάλι προς τα πίσω. Έκλεισα το σταυρό της εκκλησίας ανάμεσα σε δείκτη και αντίχειρα και, αφού τον ξήλωσα από τον τρούλο, τον έμπηξα με δύναμη στις πλάκες ανάμεσα από τα πόδια μου. Σηκώθηκα προσεκτικά, μη σπάσω τίποτα από τα φρεσκοβαμμένα και αφού έκανα δύο αφηρημένα, ακαθόριστα βήματα προς την ανηφόρα, γύρισα προς τα πίσω. Δεν ένιωθα κρύο, αν και ήμουν εντελώς γυμνός. Ξαφνικά όμως σκέφτηκα τους μπάτσους και την προσβολή της δημόσιας αιδούς-δεν είχα καμία όρεξη να τη βγάλω νεογέννητος σε κανένα συμπρωτεουσιάνικο κρατητήριο. Γι’αυτό πλησίασα εκείνο το πεσμένο κουφάρι πίσω μου, έσκυψα αργά και του έβγαλα μπουφάν, μπλούζα, παντελόνι και παπούτσια. Τα φόρεσα βιαστικά. Ο αέρας που κατέβαινε από την ανηφόρα δυνάμωνε, το παλικαράκι είχε πάρει να μελανιάζει, τα χείλη του κιτρίνισαν ακαριαία, ήμασταν για να φεύγουμε-έτσι γενικά. Γονάτισα ακουμπώντας στο ένα μου πόδι, τον φίλησα όσο πιο απαλά μπορούσα στο μέτωπο, κι ύστερα σηκώθηκα απότομα και τον κλώτσησα στη μούρη όσο πιο δυνατά με κράταγαν τα πόδια μου. Γύρισα την πλάτη κι έφυγα όσο ακόμα ακουγόταν ο μαλακός γδούπος από το σώμα που σωριαζόταν στον πεζόδρομο, ο σταυρός της εκκλησίας ακόμα φυτεμένος ανάμεσα στα γόνατα του.

Έφτασα στο σπίτι αρκετές ώρες μετά, κοιτάχτηκα πολλές φορές στον καθρέφτη να βεβαιωθώ ότι όντως του έμοιαζα και ότι θα μου άνοιγε. Φαγάμε κάτι στα γρήγορα, χώθηκα στο μπάνιο και ξανακοίταξα τα μούτρα μου. Σπάγανε απροσδιόριστα σε γκριμάτσες πόνου, γιατί χαμηλά εκεί στην κοιλιά μου, είχα πάρει μαζί κι εκείνο το σκίσιμο που έσταζε αίμα, σαν απομνημόνευμα από μάχη, σαν ανάμνηση φυλάκισης. Ξάπλωσα στο κρεβάτι διπλωμένος από τον αφόρητο πόνο, δεν είχα κάνει τίποτα αρκετά καλό ώστε να μπορώ να δικαιούμαι να πεθάνω ξέγνοιαστα-και έτσι ακριβώς έγινε. Μια φίλη καθόταν δίπλα σε εκείνο το κρεβάτι, ο φόβος τεράστιος στα μάτια της, κι εγώ να προσπαθώ να ξεράσω μια πρόταση, να της πω να βρει ένα γαμημένο φτυάρι να με φυτέψει στον κήπο γιατί δεν είμαι εγώ αυτός που γύρισα στο σπίτι της και εκείνη μπερδεύτηκε και μου άνοιξε, ότι εγώ μάλλον δεν υπάρχω πια και ίσως πάλι δεν υπάρξω και ποτέ πια.

Ότι ξεμείναμε ταπί και το αμπαριάσαμε το μαγαζί, δεν πήγαινε η δουλειά έτσι, τα αφήσαμε όλα σύξυλα, όνειρα και πραγματικότητες, μισοτελειωμένα και ρημάδια, μήπως και μπορέσουμε να μην τα κουβαλάμε μέσα σε όλη την πλαστικούρα και φαινόμαστε παράταιροι μέσα στη φυλακή, μήπως μπορέσουμε να τη δούμε λίγο αλλιώς, πουλιά πάνω στο σύρμα και πλιάτσικο στη ζωή, ό,τι πάρουμε δικέ μου, μήπως μπορέσουμε να σταματήσουμε τον ήλιο πια, τις σκέψεις μας πια, μήπως ηρεμήσουμε πια, γαμώ τη ζωή μου.

Ότι με άφησα να σαπίσω σε εκείνο τον πεζόδρομο και τώρα την έχω πέσει κάπου αλλού, κάπως αλλιώς. Με κάτι παλιά σκισίματα να ανοίγουν κάτι αδέσποτα βράδια και να με τσακίζουν σαν καλαμάκι-ανάμνηση περασμένης ζωής, όνειρα-χαρακιές, σκουλαρίκια με εξώφυλλα δίσκων και κόκκινα φώτα. Δεν κατάφερα να της πω τίποτα από όλα αυτά-τότε. Μου έκλεισε τα μάτια-για να κοιμηθώ, είπε. Και με άφησε ξένο, μέσα σε έναν ξένο γαμημένο άνθρωπο.

Καλό ψόφο και καλή ζωή, μούλε.

Όλα άρχισαν όταν αυτός ο αλήτης ο motorcycleboy...

2011-06-03T03:14:00.005+02:00

Όλα άρχισαν όταν αυτός ο αλήτης ο motorcycleboy μας έμαθε το Νίκο Νικολαΐδη. Αν δε το είχε κάνει, ακόμα θα ήμασταν κοριοί με στιλέτο στην πλάτη, απλά το μόνο που θα άλλαζε είναι πως η συνείδηση μας δε θα χε αρπάξει μια κάμερα και δε θα μας σκηνοθετούσε.

Μιλάω με πληθυντικό γιατί πέντε χρόνια σε εκείνη την καταραμένη πόλη που σπουδάσαμε εγώ και ο Mr.Fixit δε θα βγαίναμε ζωντανοί(αν θεωρούμαστε ακόμα), χωρίς αυτό το blog και τον Ν.Ν. που άτσαλα προσπαθήσαμε να του κλέψουμε καμιά σκηνή και καμιά ατάκα. Είχε και τον αγαπημένο του καιρό βεβαίως βροχή και μαυρίλα.

Η πρώτη επαφή ήταν με τη γλυκιά συμμορία σε μια κακιά κόπια με άτσαλο ήχο και εικόνα και από βιβλία η στεκιά. Δε θα πω τι πιστεύω για τις ταινίες του και τα βιβλία του γιατί δεν τα πολυσυζητάμε αυτά με το fixit μας φτάνει απλά το ύφος μας μετά από κάθε προβολή, ο καθένας κρατάει ότι πιστεύει, κρατάει κάτι μαύρο από μέσα του μέσα στα χέρια του και δεν τολμάει να το δώσει στον άλλον, ίσως για αυτό να κράτησε όλο το σινεμά την ανάσα του όταν τελείωσαν τα κουρέλια. Όταν αγαπάς κάποιον είναι πιο εύκολο να τον σκοτώσεις. Και εμείς αγαπήσαμε πολλά πτώματα τις λεγόμενες κατά το Ν.Ν. γυναίκες με προδιαγραφές θανάτου τις οποίες σκοτώναμε συνέχεια και εμφανίζονταν ξανά και ξανά με επιδέσμους.

Στα κουρέλια όπου και να ναι...

"...κι αν αυτή η ιστορία είναι εφιαλτική, δεν παύει να είναι δική μας"

2011-06-01T00:32:00.008+02:00

Αυτή η ιστορία είχε ξεκινήσει θεόστραβα-όπως όλες οι σημαντικές ιστορίες της ζωής μου (μας;) μου φαίνεται. Είχε ξεκινήσει με ανελέητο πρήξιμο από έναν φίλο (μου επιτρέπεις, έτσι;) που είχε καταλήξει σε μια κωμικοτραγική νύχτα που ανακάλυψα εκείνο το κατάπτυστο dvd της "Γλυκιάς Συμμορίας" στο ράφι του πατέρα μου και άραξα στον καναπέ να δω προς τι ο θόρυβος και η αναμπουμπούλα τέλος πάντων. Βατερλό. Η εικόνα θολή, τα χρώματα μουντά, ο ήχος σκοτωμένος, δεν έβλεπα τίποτα, δεν άκουγα χριστό, δεν πήρα μυρωδιά. Με τα γνήσια χεβυμεταλλάδικα κατάλοιπα που με διακατέχουν, έμπλεξα σε κάτι συζητήσεις από αυτές που διαφωνείς επειδή μπορείς να το κάνεις με πάθος-ενώ αν συμφωνούσες, δε θα ήσουν αρκετός για να το κάνεις καλά.

Πέρασε κάμποσος καιρός από τότε μέχρι να ξαναψηθώ να δω εκείνη την ταινία-η ίδια γαμημένη κόπια αλλά σε οθόνη υπολογιστή (άρα εκ του κοντόθεν) και με ακουστικά. Αρκετά καλύτερα πράγματα, άκουγα ακόμα και τις ατάκες! Την τρίτη φορά σε προβολή στη σχολή, ένας μαγκάκος μαλλιάς είχε κάνει κάτι κόλπα με τον ενισχυτή και ακούγαμε καμπάνα, βεβαιώθηκα τότε ότι αυτή η ταινία έκρυβε μέσα της πλουτώνιο, νιτρογλυκερίνη, κάτι τρομερά επικίνδυνο τελοσπάντων. Ακολούθησε η ανακάλυψη των "Γουρουνιών στον Άνεμο" στη βιβλιοθήκη του παλιού δώματος και η αγορά του "Μοντεζούμα". Καθ'ότι κάπως μανιακός με το γράψιμο, πρέπει να είμαι από τους λίγους ανθρώπους που αρρώστησε πρώτα με τα βιβλία του Ν.Ν. και αργότερα με τις ταινίες του. Αλλά δεν πρόκειται να λύσουμε τις χοντροπροβληματάρες μας εδώ πέρα-το αντίθετο μάλιστα.

Έκτοτε πολλά πράγματα άλλαξαν.

Είναι λίγο μετά τα μεσάνυχτα κι εγώ έχω μόλις γυρίσει από την προβολή του "Zero Years" στα πλαίσια του επταήμερου αφιερώματος της Ελληνικής Ταινιοθήκης στον Ν.Ν. Είδα πέντε ταινίες αυτές τις μέρες, συμπεριλαμβανομένης και της "Πρωινής Περιπόλου", της οποίας το παλιό dvd ήταν το χειρότερο όλων ποιοτικά και γι'αυτό και κρατιόμασταν με νύχια και με δόντια χωρίς να το έχουμε δει μέχρι να βγει το "καλό". Και θέλω λοιπόν να πω άπειρα πράγματα και την ίδια στιγμή δε θέλω να πω τίποτα-δεν ξέρω πώς γίνεται αυτό. Είμαι και νεούδι ακόμα και δεν ξέρω και πολλά πράγματα φαίνεται, ίσως δεν πιάνω και όλους τους ανώμαλους συμβολισμούς του μάστορα, γι'αυτό και δεν πρόκειται να πρήξω αρχίδια για τέτοια πράγματα. Ξέρω όμως κάποια άλλα πράγματα-δικά μου πράγματα. Έβγαινα κάθε φορά από τις αίθουσες της Ταινιοθήκης βουβός, τα βήματα μου αργά και προσεκτικά, πάνω σε υγρή άμμο, λες και πρόσεχα μην πατήσω τις παγίδες που δεδομένα είναι ο κόσμος μας γεμάτος. Με τον Puppet δεν αλλάζαμε κουβέντα, εκτός ίσως από εκείνη τη φορά που, ασθμαίνοντας, είπε ότι νιώθαμε "βιασμένοι".

Οι φίλοι μου δεν πολυκαταλάβαιναν γιατί επί τέσσερις μέρες (χωρισμένες από ένα διήμερο ρεπό οπαδικών δραστηριοτήτων βέβαια) τραβιόμουνα στους σινεμάδες, κάποιες φορές για προβολές-διπλοβάρδια με ταινίες στα καπάκια. Γκόμενα ευτυχώς προς το παρόν δεν έχω οπότε δεν είχα και τίποτα άλλες γκρίνιες. Τραβιόμουνα λοιπόν στους σινεμάδες και την ίδια στιγμή, δεν πήγαινα κινηματογράφο. Πήγαινα σπίτι μου. Κάποτε ο Ν.Ν., εκνευρισμένος, είχε πει σε έναν τύπο που τον είχε αποκαλέσει "δάσκαλο της γενιάς του" και κάτι τέτοια ζαβά ότι "εγώ δεν ξέρω τίποτα για τη γενιά σου, εγώ μιλάω για μένα και κάτι φίλους μου". Δεν ξέρω πώς το εννοούσε, ξέρω όμως ότι κάθε φορά που έσβηναν τα φώτα, ακούμπαγα στην πλάτη του καθίσματος και άφηνα ανοιχτά τα πάντα, με τον τρόπο που μόνο οι φίλοι κάνουν μεταξύ τους. Έτσι όπως έκανε κι εκείνος πάνω στο πανί, όπου μας πέταγε στα μούτρα όλες του τις εμμονές, τις ψυχώσεις, τις φαντασιώσεις και τις αναμνήσεις. Έτσι όπως κάναμε κι εμείς από κάτω, ορθάνοιχτοι και διάφανοι, ευτυχείς και τρομαγμένοι σα μικρά παιδιά.

Είδαμε το δικό μας Περού να χάνεται μέσα στις ηλικίες, με το καράβι να μη φεύγει ποτέ. Είδαμε το μέλλον όπως το 'χαμε δει μόνο στους εφιάλτες μας, ζοφερό και απόκοσμο, μπροστά μας σε κινούμενες εικόνες. Είδαμε τη Βέρα και την Έλσα, να μην έρχονται ποτέ τελικά, σαν την αθωότητα που δεν ξαναγύρισε. Είδαμε το θάνατο...και μέσα από αυτόν είδαμε και την πραγματική ζωή. Φτιάξαμε με επιμέλεια έναν παράδεισο, για να βεβαιωθούμε ότι μας ανήκει αυτή εδώ η κόλαση.

Είδαμε κι άλλα πολλά. Ταγεράτες -δήθεν διανοούμενες- μεσόκοπες, πηγμένες στο μπιζού, να αναφωνούν με στόμφο "Εμ, αυτός είναι ο Νικολαΐδης" μετά το τέλος της "Ευρυδίκης", την ίδια στιγμή που εμείς δεν τολμούσαμε ούτε να δακρύσουμε από το φόβο μας. Νιώσαμε μια ολόκληρη αίθουσα να κρατά την αναπνοή της όταν έπεσαν τα credits των "Κουρελιών"-και να μην την αφήνει με τίποτα. Είδα την Ευτυχία Γιακουμή με μάτια πρησμένα και κατακόκκινα από το κλάμα μετά την "Πρωϊνή Περίπολο", τον Τάκη Σπυριδάκη να χαμογελά αφοπλιστικά στο σχόλιο ενός γεροξούρα ότι "όλοι οι ψυχοπαθείς πάνε και γράφουνε σενάρια πλέον", δεν πρέπει να έχουν αλλάξει και τόσα πολλά από το '83, έτσι δεν είναι;

Τελικά, τι είναι;

Είναι μια τσατσάρα ανάμεσα στα δόντια, τη στιγμή που αρχίζεις να φεύγεις και όλα γίνονται πιο εύκολα. Είναι η κάνη μιας καραμπίνας στο στόμα, όταν αποφασίζεις να φύγεις ωραίος και καθαρός χωρίς να σε βρουν έτσι. Είναι το σφύριγμα του Βαλαβανίδη όταν συνειδητοποιεί ότι δεν πρόκειται να πάμε σε αυτούς που μας περιμένουν. Είναι όλοι αυτοί που πέθαναν γελοία και την ίδια στιγμή, το βλέμμα της Michelle Valley και οι γάμπες της Βαλέριας Χριστοδουλίδου. Είναι η Hayworth. Είναι η Lizabeth Scott. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η Βίκυ Χάρρις έκοβε, σαδιστικά, τις ατάκες στα δύο, βέβαιη προφανώς για το πόσο κρεμόμασταν από το στόμα της.

Είναι κάτι τελείως δικό του και την ίδια στιγμή τελείως δικό μας. Ο ίδιος πάλι είχε πει για τον εαυτό του ότι "Ο Νικολαΐδης είναι κάποιος που μάλλον δεν πρέπει να παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά". Θα το κάνω κι αυτό δικό μου για λίγο και θα μου επιτραπεί έτσι να τον αποκαλέσω "δάσκαλο"-γιατί με έμαθε τον εαυτό μου, τις μεριές μου εκείνες που δεν τόλμησα ποτέ να πάω. Για όλα αυτά, για να ξεχάσουμε αλλά να μην ξεχαστούμε, και γιατί στο βάθος κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του.

Αλλά ούτε πρόκειται και να γλυτώσει κανείς-γενικά.

Forevermore

2011-04-22T02:40:00.003+02:00

Απόψε πρέπει να πάνε να γαμηθούν όλα.

Κάποτε είχα γράψει σε αυτό το blog ένα αρθράκι για τον Warrel Dane, τον τραγουδιστή των Nevermore, και μετά από κάποιον καιρό ένα άλλο για τη μέρα που πέθανε ο Senna και την εποχή της αθωότητας και δεν ξερω γω τι. Απόψε πρέπει να πάνε να γαμηθούν όλα αυτά, και άλλα τόσα ακόμα.

Υπάρχει ένα κομμάτι του μυαλού μου που είναι 15 χρονών-έτσι πρέπει να είναι. Να κρατάει τα μπόσικα, να διατηρεί την αναγκαία λύσσα για ζωή, να μας διαχωρίζει από τους γέρους και τους προσκυνημένους-έτσι δεν έλεγα κάποτε; Και μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, η πραγματικότητα εισβάλλει σε αυτό το κομμάτι του μυαλού μου και μου το κάνει κόσκινο, ρημάδι και μετά με αφήνει να μαζεύω και σπασμένα. Γιατί είμαι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να παίρνει κάποια πράγματα στα ψέμματα-έτσι πρέπει να είναι. Κάποια τα παίρνω υπερβολικά βαριά, και αυτό πρέπει να το διορθώσω. Κάποια τα παίρνω πολύ στο χαβαλέ και συνήθως μου βγαίνει σε καλό. Κάποια πράγματα είναι πολύ σημαντικά όταν είσαι 15 χρονών-έτσι πρέπει να είναι.

Όταν άκουσες για πρώτη φορά το "Parallels", δε γύριζε απλά ένα CD μέσα σε ένα στερεοφωνικό, αλλά βγήκανε 5 μαλλιάδες και αράζανε στο κρεββάτι σου, εκεί, μαζί σου. Όταν άκουσες για πρώτη φορά το "Screaming for Vengeance", το ίδιο. Κάθε φορά ήταν η πρώτη φορά. Η μουσική μου με έκανε τον άνθρωπο που είμαι, και αυτοί που φτιάξανε τη μουσική μου ευθύνονται, άθελα τους, γι'αυτό. Κάποτε θα συνέβαινε, ίσως. Θα έφευγε ο Downing από τους Priest. Θα τσακωνόντουσαν οι Nevermore. Θα διαλυόντουσαν οι Maiden, θα, θα, θα...

Πώς το εξηγείς αυτό σε έναν δεκαπεντάχρονο; Που στο μυαλό του υπάρχουν ήρωες, άφθαρτοι, αιώνιοι, που πάντα θα είναι εκεί σαν καταφύγιο όταν πρέπει να αποδράσεις, που πάντα θα σου δίνουν χαρά όταν τη χρειάζεσαι, λύπη όταν τη χρειάζεσαι, σκέψη όταν τη χρειάζεσαι; Με καταλαβαίνεις; Κάποια πράγματα είναι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ μέσα σε ένα μυαλό-ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. Ο Φραγκίσκος πρέπει να είναι αιώνια εκεί και να γαμάει τους γαύρους χωρίς σάλιο, ο McRae πρέπει να είναι πάντα εκεί και να βάζει το Impreza με το πλάι, ο Carter πρέπει πάντα να χώνει τον αγκώνα του μέσα στο στεφάνι και ο Ryan πρέπει πάντα να γαμάει όλα τα δεξιά μπακ της Ευρώπης...

Απόψε όμως τίποτα δεν είναι για πάντα. Απόψε γίναμε κωλόγεροι που απλά θυμούνται. Γιατί οι ήρωες μας πεθαίνουν, με ή χωρίς εισαγωγικά κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι'αυτό. Παίρναμε πάντα όλα τα πράγματα πολύ σοβαρά και κερδίσαμε πολλά από αυτό...Τώρα όμως ήρθε η ώρα να χάσουμε. Να χάσουμε τον ύπνο μας για κάτι που πολλοί άνθρωποι δε θα κουνούσαν βλέφαρο. Όμως, έτσι διαλέξαμε να είμαστε.

O Jeff Loomis και ο Van Williams έφυγαν από τους Nevermore.

Ο KK Downing έφυγε από τους Judas Priest.

Ο Mike Portnoy έφυγε από τους Dream Theater.

Ο Φραγκίσκος σταμάτησε το μπάσκετ.

Ο Ronnie James Dio πέθανε.

Ο Midnight πέθανε.

Ο Quorthon πέθανε-τελικά το αποδεχτήκαμε κι αυτό.

Ο Ayrton Senna, o Colin McRae, o Richard Burns...πέθαναν.

Δεν ήθελα καθόλου να σε θυμηθώ και τώρα, αλλά, άθελα σου, το έχεις πει τέλεια ΚΑΙ αυτό.

"Και μετά, εμείς;"

O.D.I.R.

2011-04-08T17:47:00.002+02:00

Ημερολόγιο Αστρικού Ταξιδευτή: 8-4-2031

Δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου τι χρονιά έχουμε, γι'αυτό και βάζω τυχαίες πια στο ημερολόγιο. Βασίζομαι στο γεγονός ότι έχει περάσει πολύς καιρός και απλά προσθέτω μπόλικα νούμερα. Γιατί παραμένω να πλέω, άνευ βαρύτητας, στο κενό.

Τι χρώμα έχει το κενό; Άσπρο ή μαύρο;

Θυμάμαι περασμένες εποχές, σαν άναρθρες φωνές που ακούγονται από τον κάτω όροφο και γίνονται παραμορφωμένη ηχώ στους τοίχους της σκάλας. Θυμάμαι περισυλλογές και περίπλοκες αναζητήσεις που με έφεραν εδώ, στο περισπούδαστο τίποτα. Αν ολόκληρη η πραγματικότητα είναι απλά αντίληψη, πώς ελπίζεις ότι θα βρεις την αλήθεια, δηλαδή κάτι που δεν υπάρχει; Πόσο μεγάλη ανακούφιση θα ήταν, στ'αλήθεια, αν ήμασταν ηλίθιοι.

Ψάχνεις στα βιβλία, ψάχνεις στους δίσκους, ψάχνεις στα σελιλόιντ και δε βρίσκεις τίποτα και πουθενά. Όλα απόψεις, όλα θεωρίες, γνώμες, οπτικές και παραοπτικές, μόρφωση, παραμόρφωση, αρχίδια ραγού. Μέχρι και τα αστέρια σταματήσανε να φέγγουνε εδώ πάνω. Και το φεγγάρι, ο Robbins χτυπιέται ότι είναι η μόνη πραγματική αντανάκλαση των πάντων-ποιων πάντων βρε μαλάκα; Αφού δεν υπάρχει τίποτα, τι σου λέω τόση ώρα;

Και μια καρδιά που χτυπάει με το λάθος τρόπο σίγουρα δεν μπορεί να βρει σωστούς ρυθμούς να παίξει. Ένας κουλός drummer δεν μπορεί να παίξει το "2112", όσο και να χτυπιέσαι φιλαράκο. Κοιτώντας εκείνο το βράδυ στον ουρανό, αναρωτήθηκα γιατί, ψάχνοντας απαντήσεις, φαίνεται ότι δε ρώταγα σωστά. Αλλά καμία ερώτηση δε μοιάζει αρκετά σημαντική πια, αρκετά σημαντική ώστε να αξίζει να την κάνεις. Προσπαθώντας να έρθουμε σε αρμονία με τη δυσαρμονία μας, έτσι δεν είπε ο δάσκαλος; Ωραίος κι αυτός, σηκώθηκε και την έκανε και στον πούτσο του, και οι αρμονίες, και οι δυσαρμονίες και ο Μοντεζούμα και η νήσος Παϊτα και ο Βιθέντε. Γλύτωσε, αλί σ'εμάς που μείναμε πίσω.

Μήπως μόνο ο θάνατος είναι αλήθεια;

Άνευ οπτικών που μπλέκονται, απόψεων, πολιτικών, τακτικών και συνειδήσεων. Ό,τι πεθαίνει, πεθαίνει. Όπως και να το δεις. Για να γεννηθεί κάτι άλλο-ωραία πίπα, κάντε έρωτα όχι πόλεμο και τέτοιοι λούμπεν οπτιμισμοί; Ή για να γλυτώσεις επιτέλους, να ησυχάσεις-τότε και μόνο τότε; Ωπ, για δες, βλέπω κάτι πλανήτες εκεί κάτω. Η γαία είναι αυτή; Κάνω το δάχτυλο μου πιστόλι και την κάνω σουρωτήρι την πουτάνα, μαζί με όλα τα καριόλια που ζουν πάνω της. Πετάχτε κι εσείς στο κενό τώρα, ρε πούστηδες.

Τώρα με λένε Ελένη και θα βρέξει ακτινοβολία μέσα στις ζώνες Van Allen.
Γαμώτο, έχει δίκιο ο Puppet, χρειάζομαι ψυχιατρική βοήθεια.
Πού είσαι ρε μαλάκα, ραντεβού στο φεγγάρι...

...άραγε θα υπάρχει ακόμα τώρα που κατέστρεψα τη γη;

Marvels of Absence

2011-03-28T01:48:00.001+02:00

In dreams to become
Through the iron sights of life
Carbonize all warmth
For reality is upheaval

Sever sensation
Mute elation
Transmittance of disdain
Motionless detestation

In dreams to become
Nihilistic marvels of absence
To empty all self of
Life’s strange commotion

Rabid perplexity
Relinquished from living
Subjugating virtues
Unleashed upon purity

In dreams to become
Magnificent abhorrence
Negation absolute complete
Through unending hate

Hereafter silence
Movement of the serpent
Abandonment and resent
Cleansed of emotion

Ο Πόνος είναι Αδυναμία που Αφήνει το Σώμα

2011-02-18T23:45:00.002+02:00

Τη μέρα που τα πάντα δε σήμαιναν τίποτα
Και όλο το σκοτάδι του κόσμου χύθηκε πάνω μου
Φέρε μου το μίσος σε όλη του τη δόξα
Και άστο να κάνει ό,τι είναι να κάνει μαζί μου

Τίποτα δεν κρατά πραγματικά για πάντα
Εκτός από την ανάμνηση της προδοσίας
Τον πόνο των ξηλωμένων συναισθημάτων
Το μοναχικό μούδιασμα της απόρριψης

Γι'αυτό καλωσόρισε τον πόνο
Θρέψου από αυτόν
Η άκαρδη χημεία, ο παράδεισος ενός ανθρώπου είναι η κόλαση ενός άλλου

Μη δώσεις την εμπιστοσύνη σου σε κανέναν
Ή αλλιώς δες την να καίγεται σα φλόγα
Καθώς η αγάπη και το αίμα μουσκεύουν το χιόνι
Παλεύεις ποιον να κατηγορήσεις

Η ζωή μου χτυπημένη, μερικές λέξεις, παρηγοριά από τη θλίψη
Ψιθυρίζοντας για τα λάθη μου

Ο πόνος είναι αδυναμία που αφήνει το σώμα
Πρέπει να πάρουμε το πιο πικρό σαν το καλύτερο
Ακόμα κι αν πνιγούμε ενώ καταπίνουμε
Τα πιο πολύτιμα μαθήματα είναι πάντα τα πιο δύσκολα
Και καθώς ο πόνος κυλάει, καινούρια δύναμη πρέπει να ακολουθήσει

Μετάφραση στίχων από το "Pain is Weakness Leaving the Body" των Stampin' Ground.

Μόνο για απόψε

2011-02-04T07:58:00.003+02:00

Βρέχει όλη μέρα και εσύ πήγες και έπεσες στη φωλιά του θηρίου, μέσα στην ερμού με μια ροζ ομπρέλα στο ένα χέρι και μία άγνωστη γνωστή στο άλλο, σαν μη έφτανε οτί μισείς το ροζ, περπατάς μ' αυτή μέσα στον καταναλωτικό σου εφιάλτη.

Κόκκινο παλτό και αναρχική ποιήτρια στην τσάντα, ένα κάποιο τουπέ η κυρία.

Το στενάκι που βρήκαμε μας προστάτευσε λίγο από το κρύο. Ιδανικό.

Κάθισε πάνω μου, ο ουρανός για κάποιο λόγο ήταν μοβ, μετά το ροζ η ειρωνεία δεν σταματά....

Ένα κατάστημα με ακριβά ρούχα από πάνω κάτι σαν νεοκλασικό και δίπλα μια κακοσχεδιασμένη πολυκατοικία μέσα στη μαυρίλα που θύμιζε κάτι από καλιθέα.

“Μόνο για απόψε” κατάφερε να ψελλίσει.

Όταν περιμένεις κάτι μπορείς να το παίξεις άνετος πολύ εύκολα. Και έτσι και έκανα, δεν είχα κάτι άλλο να πουλήσω εκτός από άνεση και ο πούστης ο σκηνοθέτης είχε γράψει κ άλλη σκηνή τι να έκανα?

Πήγαμε και σκαρφαλώσαμε σε κάτι βράχια,

-ξέρεις κάτι με πετυχαίνεις σε πολύ δύσκολη φάση

-δε σου ζήτησα εξηγήσεις νομίζω

-ήθελα να σου δείξω την αθήνα από ψηλά

-εγώ θέλω να την δω από κάτω και από μέσα (μαζί σου ήθελα να πω αλλά το κατάπια και έριξα τελεία).

Ξημερώνει, καφές σε πλαστικό,καληνύχτα,ταξί.

Πες μου ένα ψέμα,

ν' αποκοιμηθώ.

Μοναχά για σένα,

κάνω το χαζό.

8.305

2011-01-26T22:29:00.003+02:00

Ημερολόγιο Αστρικού Ταξιδευτή: 8.305 μέρες

Πεταλούδες από αίμα.
Σαν το Τζιμάκο στο Παρίσι θα μας βρουνε ρε μαλάκα.
Τι θα κάνουμε όταν σβήσουν τα φώτα; Αν δεν έχουμε Εκείνη να μας οδηγήσει στη Zion;

Ησυχία. Πλήρης. Πετάμε στο ύστατο παγωμένο κενό, τρέμοντας ασταμάτητα στην ιδέα, στις ιδέες, στην υποψία, στη βεβαιότητα. Η σελήνη, πίσω μας, πριν κάποια έτη φωτός. Έμοιασε με καταφύγιο για λίγο μα...ετερόφωτοι κόσμοι, τι να τους κάνεις; Πώς να σου φανούν αρκετοί όταν μια ζωή διψας για την καρδιά του ήλιου;

Εσύ είσαι η Οδός και το Φως, που μόνο θα διαβάσουν γι'αυτά.

Έχουμε χαθεί και μάλλον είναι καλύτερα έτσι-αν δε σε νοιάζει πού πας, δεν μπορείς να χαθείς ποτέ πραγματικά, νομίζω. Μετρώντας τις μέρες, μία μία, χαρακιές πάνω στο δέρμα μας και κάθε τέσσερα σημάδια, ένα σβήσιμο, δεν υπάρχουν τοίχοι στο διάστημα, ούτε να μας κλείσουν μέσα, ούτε να μας κλείσουν έξω. Τεντώνοντας τα χέρια να αγγίζουμε τα αστέρια, να κάψουν τα δάχτυλα μας, ξανά, και ξανά, και ξανά. Αν δε σε νοιάζει πού πας...προσπαθούμε να φτάσουμε κάπου αρκετά επικίνδυνα ώστε να μπορέσουμε να το πούμε σπίτι, δεν έχει σημασία που θα είναι. 504 πάνω ή 504 κάτω ή κάποια έτη φωτός νότια από την Ανδρομέδα, πού είναι τί, νότια, βόρεια, δυτικά, ανατολικά, μόνο φίλοι σε αυτήν την τροχιά. Μόνο φίλοι και όλες οι Βέρες, τις περάσαμε και στα δάχτυλα μας ενίοτε, λες και δεν ήταν αρκετά αιώνια τα δεσμά από μόνα τους.

Στην καρδιά του ήλιου μέσα, να ξέρεις, όλα τα τραγούδια είναι εννιάλεπτα και οι στίχοι δεν έχουν κανένα νόημα, το bourbon τρέχει στα ποτάμια και οι γυναίκες φοράνε σκουλαρίκια με εξώφυλλα δίσκων. Στην καρδιά του ήλιου, οι μέρες δε μετράνε, δε χαρακώνουν στο δέρμα και οι νύχτες δεν ξημερώνουν ποτέ, μα σε κοιτάζουν και σε αγγίζουν στο πρόσωπο, μισοκοιμισμένες δίπλα σου, κάτω από κόκκινα φώτα. Στην καρδιά του ήλιου δεν υπάρχει κανείς που να ψάχνει μάταια, γιατί είμαστε όλοι εκεί. Απαγγέλοντας κάθε θάνατο, δακρύζοντας σε κάθε φιλί, τρέμοντας σε κάθε βλέμμα.

-Γιατί δε μένεις εδώ;
-Γιατί δε μένω εδώ;
-Τελικά, μιλάς.
-Με τα χέρια ενίοτε.

8.305 μέρες στη Φωτιά, είναι αρκετές; Μπορούμε να πάμε σπίτι τώρα;

Unplug the drug 2

2011-01-26T05:04:00.004+02:00

-Το παπάκι, το έγραψε για την κόρη του.

-Ο Άσημος όμως ήταν μισογύνης

-Κάτι ήξερε, εγώ τώρα θα κοιμόμουν ήσυχα και ωραία

-Και ποιος σε εμποδίζει?

-Εσύ.

Ημερολόγιο αστρικού ταξιδευτή: 26-09-2012

Η περιήγηση στη σελήνη συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Αυτή η γυναικεία αύρα υπάρχει παντού.

Τα ηχεία δονούνε όλο μου το σώμα, το μπάσο με έχει κάνει να ανακαλύψω καινούργιους μύες στο κορμί μου.

Τα χρώματα, οι εικόνες χορεύουν μαζί με τα πιο όμορφα κορμιά, μαζί και το δικό σου.

Βλέπω από το τηλεσκόπιο μου γιγάντια συρματοπλέγματα και φράχτες στην χώρα του ούτε καν το ελλαδιστάν.

Τα καταφέρανε και μείνανε μόνοι τους οι έλληνες, τώρα οι μπάτσοι δεν έχουν μετανάστες να δείρουνε,

δεν έχουν μετανάστες να σπρώξουν τα ναρκωτικά και τα πίνουν όλα αυτοί.

Οι δημοσιογράφοι δεν έχουν ποιον να κeατηγορήσουν για τις ληστείες και τους βιασμούς και τα ρίχνουν στους μπάτσους

που έχουνε γίνει τζάνκια.

Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί δεν έχουνε να πάρουνε ναρκωτικά γιατί τα ήπιανε όλα οι μπάτσοι.

Ελπίζω να μην έρθουνε εδώ στην σελήνη, εδώ θέλω μόνο φίλους μου ακούς fixit τους φίλους μου και τις γυναίκες που ήθελα και δε με ήθελαν.

Τέλος μετάδοσης και ίσως παράνοιας....

'Ενταση

2011-01-14T01:48:00.002+02:00

Να ζεις, να τινάζεσαι σε κάθε αναπνοή και σε κάθε σκέψη. Να ανατριχιάζεις, να ερωτεύεσαι τον αέρα και τα πεζοδρόμια, να καις ολόκληρος, τ'ακούς; Σαν από μηχανής θεός να έρχονται τα όνειρα, να σε τραβάνε πάνω και μετά κάτω και μετά πάλι πάνω, δε θα υπάρξει ποτέ αύριο, καταστρέψου, φτιάξου, γίνε και χάσου μακριά πάνω από τα σύνορα, ζήσε. Ένταση, το αίμα βαράει το μέσα από τις φλέβες μου, νιώθω ζωντανός, νιώθω τη θέληση, την ελπίδα, πως δε χαθήκαμε, δεν πουληθήκαμε, γαβγίζουμε και δαγκώνουμε, ακόμα, θανατερά, λυσσαλέα, επικίνδυνα. Πως δεν μας κράτησε στο χώμα η συνήθεια, η σαπίλα της ρουτίνας-γιατί έγινες ρουτίνα, αν δεν το κατάλαβες. Σήψη έγινες και δεν ανήκω πια εδώ.

Ανήκω στην ένταση, είμαι γιος της κι είναι μάνα μου, στην τρέλα, στον κίνδυνο, στο άγνωστο, στο αόρατο και στο ανήκουστο, καταλαβαίνεις; Να προκαλείς, να γελάς, έχοντας ψηλά το κεφάλι, δυνάμωσε το μπάσο, νιώσε το σώμα σου πάλι, πάμε, πάμε, πάμε γαμώ τη ζωή μου, πάμε, φτιάξου, πορώσου, είναι η ώρα μας, when the going gets tough, the tough get going, πάμε, βάλε μας μέσα, game face on, πόλεμος, έτοιμοι, πάνοπλοι, αστακοί, όλα δικά μας και ζούμε για να κερδίζουμε, ακόμα κι αν μας γεννήσανε να χάσουμε.

Έβδομο παιχνίδι.
Δώσε μου τη μπάλα.
Ειδικέυομαι σε αυτό που δεν γίνεται.
Δώσε μου μπάλα, είπα.

Τι πας να κάνεις ρε Fixit γαμώ το κεφάλι σου πάλι;
Πάω να γράψω ιστορία.
Τη δικιά μου ιστορία.

water

2011-01-11T17:03:00.000+02:00

Λένε πως η καρδία όπως και το νερό κυλάνε σε μέρη υπόγεια και σκοτεινά, εσύ δεν είσαι πουθενά να με τραβήξεις στο φως, ούτε καν καταδέχεσαι να μοιραστούμε το σκοτάδι.

Fallen to Ruin

2010-12-18T03:12:00.004+02:00

Αδελφέ μου, τι νέα μας φέρνεις;

Δεν ακούς τις λέξεις του φόβου, από τις γλώσσες του προδότη;

Αδελφή μου, λίγες τιμές έχουν μείνει να στέκουν περήφανες.

Σε αυτόν τον κόσμο.

Έχουν κάνει το χώμα τόσο άγονο.

Οι θρύλοι μας μόνο Σκιές, ανενεργοί και αφημένοι να ερειπωθούν.

Κι η καρδιά μου ξέρει, το ψεύτικο επικρατεί,

Σε αυτόν τον μακρύ χειμώνα του πνεύματος.

Έχουμε γεννηθεί μάρτυρες σε σφαλμένη κρίση

Κι όμως παρ'όλα αυτά,

Κουβαλάω τη Μάχη, πέρα από τους αιώνες

Οι λύκοι θα ηχήσουν την κραυγή μου.

Είναι κάτι μέρες, κάτι ώρες, κάτι εποχές σαν και τούτη. Νιώθεις να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου που σιχαίνεται τα πάντα πια. Νιώθεις άχρηστος ανάμεσα στους άχρηστους. Πεθαμένη καρδιά σε έναν πεθαμένο κόσμο. Ποιος ξέρει, ίσως γι'αυτό να υπάρχεις ακόμα. Ίσως να ταιριάζεις εκεί μέσα. Αλλά πάλι...πώς; Πώς μπορεί να είσαι ίδιος; Εμείς, οι άξιοι, λένε, άνθρωποι, αναγκασμένοι να φοράμε τη μάσκα του διαβόλου για να ξεχωρίζουμε από τους πιστούς;

Χριστούγεννα. Κάθε χρόνο, τα ίδια μισάνθρωπα posts. Αλλά πώς αλλιώς;

Δεν μπορείς να με κάνεις με το ζόρι μάρτυρα. Ούτε να με κάνεις χαρούμενο με το ζόρι. Ούτε θλιμμένο με το ζόρι. Ξέρεις, ο διάβολος που σταυροκοπιέστε μη σας κατέβει στο κεφάλι, είναι ακριβώς αυτή η ελευθερία που τόσο φοβάστε μη σας διαχωρίσει από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Θα υπηρετήσεις ή όχι; Και τελικά, δε με ενοχλούν τόσο τα λαμπάκια-αν και το κιτς με ενοχλεί ενστικτωδώς και διαισθητικά. Δε με ενοχλούν τα πλαστικά δέντρα, ούτε οι ασπροκόκκινοι θρεφτάδες γέροι με το σάκο και το έλκηθρο με τα ελάφια.

Εσείς είστε που με ενοχλείτε. Εγώ είμαι που με ενοχλώ.

Που υποτάσσεσαι και υποτάσσομαι, στα πάντα, άκριτα. Από την αυγή του χρόνου. Που κάποτε έκατσες και σου πήραν τους θεούς και τους αντικατέστησαν με το γιο του πούστη του ξυλουργού που περπάταγε και καλά στο νερό. Που κάποτε καθίσαμε και μας πηδήξανε, αφού πρώτα μας βάλανε να σκοτωθούμε μεταξύ μας. Και που τώρα καθόμαστε πάλι και μας πηδάνε και βρίσκουμε παρηγοριά στο να ρωτήσουμε "μ'αγαπάς;" αφού μας χύσουνε στη μάπα. Λοιπόν, όπως κάθε χρόνο, πάμε στο ρεβεγιόν μας, ντυμένοι και στολισμένοι, να παίξουμε το επετειακό μας χαρτί και να ευχηθούμε να μας πάνε όλα καλά, έτσι ώστε να μη μας πάει τελικά τίποτα καλά.

Θέλω να μπω μέσα στον καθρέφτη. Και στο είδωλο μου καθρεφτίζεται όλη η σαπίλα, όλη η πανούκλα, ο αργός γαμημένος θάνατος που μας αξίζει. Άντρες, γυναίκες και παιδιά. Με μια σκουριασμένη λάμα στα λαρύγγια. Λες ότι με ξέρεις, με ξέρεις αλήθεια; Τελειωμένοι πέρα από κάθε γυρισμό, απελπισμένοι, αποσυντεθειμμένοι, σκέτα κόκκαλα μισοθαμμένα να μας θυμίζουν τις εποχές που κάποτε ήμασταν άξιοι λόγου, έργου, μελωδίας και ύμνου-αν υπήρξαν ποτέ τέτοιες εποχές.

Λοιπόν να ξέρεις, πώς όταν δε θα έχει μείνει Τίποτα σε αυτόν τον κόσμο,

θα έρθω για Σένα.

Κανένα ιδανικό που να μην είναι χαρακωμένο και ξεφτισμένο.

Καμία ελπίδα που να μην είναι ξεσκισμένη και κομματιασμένη.

Θα έρθω για Σένα.

"Χθες το βράδυ είχα ένα όραμα..."

2010-11-13T14:59:00.003+02:00

http://www.mediafire.com/?0x3khx23ug84xpv

Το παραπάνω link είναι ένα...κάτι που έγραψα τον τελευταίο καιρό, σχετικά με το τέλος της ζωής μου στην Τρίπολη. Σχόλια, βρισίδια, κατάρες παραπάνω από επιθυμητά.

Dagobah System

2010-09-29T03:17:00.004+03:00

Ημερολόγιο εκπαιδευόμενου Jedi: 52-14-2190 μετά Lemmy.

Βρίσκομαι 50,250 έτη φωτός νοτιοδυτικά της Γαίας. Ο Puppet_Master δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου γιατί βρίσκομαι στον ελώδη πλανήτη Dagobah, βαλτωμένος όπως πάντα και σε μάταιη αναζήτηση της Δύναμης. Ακόμα ο ίδιος μαλάκας, αρνούμενος να αποδεχτεί το χρόνο και να τον αφήσει να κλείσει πληγές, με μπηγμένα τα πόδια στο χώμα ώσπου να ματώσουν. Με τα ίδια κόκκινα όνειρα να μου στοιχειώνουν τον ύπνο τα βράδια, αναρωτώμενα τι να απέγιναν άραγε όσα άφησα πίσω, φεύγοντας από τον παγωμένο πλανήτη Hoth. Δεν ξέρω πώς να γυρίσω πίσω. Κοιτάζω τον ουρανό του Outer Rim, τρεις ήλιοι και ένα αστέρι που πλέουν στη θάλασσα του Tanqueray.

Μοναξιά.

Και η μοίρα δε φαίνεται να με οδηγεί στον προσωπικό μου Δάσκαλο Yoda, κι ούτε η Δύναμη μοιάζει να είναι έντονη μέσα μου. Μάλλον έχω πιο πολύ νόημα να είμαι μια αστρική προβολή, ένας ζωντανός bipedal προτζέκτορας, καταδικασμένος να παίζει ξανά και ξανά τις ίδιες ταινίες. Την "Πόλη των Χρυσωρύχων", τον "'Ερωτα στα Χρόνια της Ακμής" και το "Απ'τη Γαλλία με Αγάπη". Δεν ξέρω πώς να γυρίσω πίσω. Δεν ξέρω που να πάω μπροστά. Κολυμπάω στο βάλτο του Dagobah, στριμωγμένος ανάμεσα στην Αυτοκρατορία και την Επανάσταση, με ξεφόρτιστο κλεμμένο Lightsaber το οποίο δε δικαιούμαι να κουβαλάω και δεν ξέρω και να χρησιμοποιώ. Ανήμπορος να ζήσω την ήμερα, ανίκανος να κοιμηθώ τα βράδια χωρίς σφυριά πάνω στο θώρακα, χωρίς ανάσα μέσα στα βαλτόνερα, χωρίς τώρα, χωρίς μετά. Και με πολύ ποτέ ξανά.

Δεν ξέρω πότε θα ξαναμπορέσω να επικοινωνήσω. Αυτοεξόριστος όπως πάντα, από παντού. Ζωή θολή ανάμνηση. Η Πριγκήπισσα Leia μας προέκυψε γαμωπούτανο του δρόμου και η Αυτοκρατορία Αντεπιτέθηκε μια και καλή από το Άστρο του Θανάτου, μας πήρε τα σώβρακα κι έφυγε. Έρημος Γνωστός Γαλαξίας. Ζωή θολή ανάμνηση. Σκέτα τσόφλια αντί για ολόκληροι άνθρωποι.

Κενοί, αντί για Καινοί.

Όχι πια εδώ.

Unplug the drug

2010-09-26T20:24:00.003+03:00

Ημερολόγιο αστρικού ταξιδευτή: 26-09-2011

Αράζω στη σελήνη μέσα σε κάποιο κρατήρα, προσπαθώ να συνδεθώ με τον Mr.Fixit αλλά μάλλον θα βρίσκεται στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, ελπίζω να ακούσω κάποια στιγμή νέα του. Μόλις έχω συναρμολογήσει το τηλεσκόπιο(δώρο από τους νάνους που μέναν στη ντουλάπα μου) και παρακολουθώ την χώρα του “Ούτε καν” (ελλάδισταν). Όλοι οι φόβοι μου είχαν επιβεβαιωθεί, ο ψιψινάκης έγινε δήμαρχος και στις τηλεοράσεις διαφήμιζαν κάργα αντικαταθλιπτικά και ηρεμιστικά σε συσκευασία του ενός, ναι αγαπητοί μου αστρικοί συνταξιδιώτες γίναμε επιτέλους αμέρικα. Η προφητεία μου πριν ακριβώς ένα χρόνο ήταν τελικά σωστή και η μετανάστευση στο φεγγάρι και σε οποιοδήποτε άλλο γαλαξιακό μέρος ήταν η μόνη λύση.

Τέλος μετάδοσης και ίσως παράνοιας....

Ο διάδοχος του πρεζάκια

2010-08-30T16:10:00.000+02:00

Πρέζα όμορφη, πρέζα γλυκιά εσύ που με τόση χάρη στραβώνεις τα κουταλάκια και κλέβεις τις δουλειές των γελωτοποιών τύπου Uri Geller, σου αξίζει και σένα μία εκπομπούλα στην τηλεόραση, και ίσως μία θέση στο λερωμένο από μυαλά καναπέ της τατιάνας.

Κάτω από την άσφαλτο υπάρχει παραλία?

2010-08-17T23:16:00.002+02:00

Τα σαγόνια μας στραβώσανε από τη στρυχνίνη και δάγκωσαν με λύσσα την άσφαλτο μήπως και βρουν εκείνη την παραλία που μας τάξανε τα ποιήματα και οι μπογιές στους τοίχους.

Κάτσαμε να ξαποστάσουμε και βρέξαμε το στόμα μας με ψυχεδελική ρακή να ξεπλύνουμε την πίσσα και τον φόβο της χαράς μας.

Όταν η γλώσσα μας αλμύρισε και ανάμεσα στα δάχτυλά μας κύλισε η άμμος με τις πέτρες, αισθανθήκαμε τη χαρά του φόβου για τη μικρή μας ανακάλυψη.

Κ αυτός ο πούστης ο ήλιος άρχισε να σβήνει μέσα στο πένθιμο μοβ ουρανό και στα πορτοκαλί αναρχοχαρούμενα σύννεφα. Τότε ο ατέρμονος βρόγχος ανατολής – δύσης, στέκει σαν γιγάντιο ρολόι που μετράει τις στιγμές και μας ξύπνάει χωρίς οίκτο λίγο πριν το τέλος όταν η άσφαλτος μάζεψε τα μικρά κομμάτια της και σκέπασε την παραλία.

A Journey's End

2010-07-26T02:02:00.002+03:00

Shafts of morning dew, fade to dusk
Fires in the distance, make shadows dance
Under this Blood Red Sky, a million martyrs died
And beneath the pale moon's face
They shall Again Arise...

Some things are best left in dreams
Reality, can be a cruel mistress
Are your lessons learnt?...
Chapters close, veins collapse
A passage ends,
A rite is earnt...

Their Blood hath quenched the land
Their spirit has set the stone
And forever the Pagan lands shall cry
With a heart so heavy...
...and limbs so weary

Let no man for his sins atone

Our days of Glory have gone...

:'( :') :'( :') :'( :')

Not Saved

2010-06-21T03:17:00.003+03:00

Όλα τα ωραία λοιπόν έχουν ένα τέλος, κι εμείς ψάχνουμε ακόμα την αρχή τους. Στο τέλος της κατηφόρας πάντα υπάρχει ένας τοίχος και το μόνο που έχει νόημα είναι το πόσο θα σφίξεις το κορμί σου πριν πέσεις πάνω του, μην προσεύχεστε για μας, δεν υπάρχει συγχώρεση εδώ...Και πόσα χρόνια ξοδέψαμε να λέμε ιστορίες και να κατασκευάζουμε μύθους, να πλάθουμε Νικολαϊδικές γκόμενες, να πουλάμε μέρες και νύχτες, χωρίς φυσικά να περιμένουμε ότι θα πάρουμε κάτι στο τέλος γιατί το ταμείο ήταν μείον από την αρχή και το μαγαζί σε μαλακία σημείο...Τινάζοντας σκόνη από τους ώμους μας, που δεν προλάβαιναν να καθαρίσουν ποτέ, τόσο χώμα που φάγαμε μαλάκα μου...Και τώρα μετράς τις μέρες και ο λογαριασμός δε βγαίνει, δεν προλαβαίνουμε να ξεχρεώσουμε, δε θυμόμαστε πόσα χρωστάμε, προσπαθούμε να μη συζητάμε για όλα αυτά που βρέχουν τα μαξιλάρια μας, μόνο πετάμε τραπουλόχαρτα σε καπέλα ή λεφτά στον άσο της Ιταλίας, κι ο καθένας μας τρέχει να προφτάσει...τι; Τον έρωτα που δεν έζησε και του 'ρθε τώρα στα εξιτήρια, τη γκόμενα που δεν κατάφερε ποτέ να έχει μόνο δικιά του, την ησυχία του όταν κοιμάται το βράδυ, τη Βέρα μας, το Green Park μας, ένα μαύρο Renault εκτροχιασμένο από τα γέλια, μέρες πρακτορείου και Baltika, πέστε μου ρε μαλάκες, τι ψάχνουμε, τι από αυτά που ψάχνουμε μπορεί να σωθεί πια;

Και περνιόμασταν και για έξυπνοι, βρε μαλάκες, με Ασκητικές και Bukowski, με Robbins και Tea Party και Ν.Ν. και Fates Warning...Τι να πουν και οι ηλίθιοι τότε.

fakebook

2010-06-10T10:39:00.002+03:00

Ένα κομμάτι βαθιά μέσα στην καρδιά μου κάτω από το σκληρό μου αντικοινωνικό φλοιό, μαζί με το αριστερό μου χέρι το οποίο είναι παραπονεμένο διότι δεν συμμετέχει στη σεξουαλική μου αυτοϊκανοποίηση, απαιτούν να κάνουν facebook.
Αυτά τα δύο μέρη του σώματος μου κάνανε ανταρσία. Το κομμάτι της καρδιάς μου, λίγο ευκολόπιστο παρασύρθηκε από τις υποσχόμενες ιστορίες των φιδεμπόρων-μισογύνιδων πως έχουν γαμήσει τις μισές γκόμενες στο προφίλ τους.Το μεν χέρι μου καθότι και “αριστερό” θέλει να περάσει στην πράξη και να τεντώνεται σε κάθε ευκαιρία κρατώντας την τελευταίας τεχνολογίας ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και να αποθανατίζει το μισό κεφάλι μου μαζί με άλλα μισά κεφάλια κοτσάροντας τη γενική λεζάντα: περάσαμε καλά στο/στη(επιλέξτε μέρος) μαζί με τις/τους(επιλέξτε κοινωνική ομάδα).

Roads to Madness

2010-06-05T16:38:00.003+03:00

Most of this is memory now
I've gone too far to turn back now
I'm not quite what I thought I was but
Then again I'm maybe more
The blood-words promised, I've spoken
Releasing the names from the circle
Maybe I can leave here now and, oh
Transcend the boundaries

For now I'm standing here
I'm awaiting this grand transition
The future is but past forgotten
On the road to madness

Time measures rust as it crawls
I see its face in the looking glass - stop!
This screaming laughter hides, the pain of its reality
Black, the door was locked I opened
And now I've paid that price ten-fold over
Knowledge - was it worth such torment?
To see the far side of shadow

And still I'm standing here
I'm awaiting this grand transition
I'm a fool in search of wisdom
And I'm on the road to madness
Yes, I'm on the road to madness

I'm awaiting endlessly
Pounding rhythms echo me
Won't you take me somewhere far beyond the void

And still I'm standing here
I'm awaiting this grand transition
Maybe one day, oh I'll meet you, and we'll
Walk the roads to madness
Yes, we're on the road to madness

Oh, I think they've come to take me
I hear the voice, but there's no-one to see
I can't scream, too late it's time

Stay on the course to pass
You'll never find the answer
To a place where darkened angels seemed lost and never found
Scream to see the light of
Forming figures fast behind you
Lay the past in the wind to spin
And your fate will sail beyond the open plains
Sail with angels onward
Live or die for the chosen one said
Saber sights cast a spell behind you
And they lock in all around

Free the scene insider
Never looking back to find why
Ride a course till the end of time
And you'll stand atop the gate
Laying waste in a path recited
Fighting force won't avenge the guided black wing
Oh, electric might poses fright inside me
Seeing light at the end of sight reminds me
I've passed away

Queensryche, from the album "The Warning" (1983).

?hope?

2010-05-31T22:01:00.003+03:00

Η δημοκρατία σας βρωμάει... Ισραήλ

στραβωμένα κάδρα

2010-05-24T23:55:00.002+03:00

Ο αέρας ξυρίζει το στρωμένο χιόνι και εγώ σφίγγω τα δόντια και τις γροθιές μου, και συνεχίζω να τον χτυπάω σα να μην υπάρχει αύριο. Έξω από το άδειο σχολείο πεσμένος ανάσκελα, λάσπη, χιόνι, αίμα...αξιοθρήνητο.

Μπήκαμε σ' αυτή την πόλη όπως οι καουμπόηδες τον παλιό καιρό, με αποφασιστικό περπάτημα και μπότες γεμάτες με καρφιά. Θυμίζαμε στραβωμένα κάδρα που πάντα προσπαθούσε κάποιος να τα ισιώσει, θες το σχολείο, θες οι γονείς, θες η και καλά μοιραία γκόμενα.
Οι περισσότεροι κρατήσαμε το στράβωμα μας χωρίς νύχια και χωρίς δόντια, άλλοι δεν μπορέσαμε αλλά τουλάχιστον το πουλήσαμε ακριβά. Αυτή τη φορά και με νύχια και με δόντια.

Φτιάξαμε την ιδανική γυναίκα στο μυαλό μας και καταλήξαμε με ιδανικούς φίλους που θα χαθούν το ίδιο απότομα με τον τρόπο που εμφανίστηκαν. Και το μόνο που μάθαμε 5 χρόνια είναι πως πραγματικά πονάει να βαράς μπουνιές στο χιόνι.

...για το john και πολλούς άλλους

Τρύπα Αριστερά

2010-05-21T02:54:00.003+03:00

Μήπως φαντάστηκες τον τελευταίο ήχο σαν ένα όπλο;
'Η σαν ένα παρ-μπριζ που θρυμματίζεται;
Μήπως σκέφτηκες ποτέ ότι το τελευταίο πράγμα που θα ακούσεις, καθώς ξεθωριάζεις, θα είναι ένα τραγούδι;

Είπες ότι το αξίζω.
Είπες ότι είμαι ηλίθιος.
Ότι οι σκέψεις μου είναι μαύρες σαν κάρβουνο,
κι η πουτάνα η Ρωσία με τον πάγο, μου ανοίγει τρύπες.

Είχες ποτέ την αίσθηση ότι έχεις ξανάρθει εδώ;
Πίνοντας το δηλητήριο με τον τρόπο που σε μάθανε;
Κάθε σκέψη στη ζωή σου αρχίζει από εδώ, και οτιδήποτε ήξερες μέχρι τώρα ήταν λάθος;

Δεν μπορώ να σταματήσω να είμαι...αυτός ο μαλάκας που έφτιαξα.
Κι αν φωνάξω, δε θέλω να με σώσεις.
Θέλω να μου πεις γιατί γυρίζω ακόμα σπίτι με μια τρύπα εκεί που, κανονικά, θα έπρεπε να έχω καρδιά.
Θέλω να μου πεις γιατί θέλω να ηρεμήσω, και όχι να γαμήσω.

Τίποτα δε λιώνει στο κρύο, κι η πουτάνα η Ρωσία με τον πάγο, μου ανοίγει τρύπες.

ροή ροπή ντροπή

2010-04-14T20:19:00.001+02:00

η πόλη ρέει έξω απ'το κεφάλι μου

χωρίς ροπή χωρίς ντροπή περπατάω στη μέση μα δε βρίσκω το τέλος

Shelter Me

2010-03-27T01:02:00.005+02:00

Δεν ξέρω πως σκατά έσκασες μύτη εσύ τώρα.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε...τι δουλειά έχεις εδώ;

Κατεβαίνω τη memory lane, εδώ ζεις πια, έχεις δίκιο αλλά ακόμα κι έτσι...Χαίρομαι που σε βλέπω. Δε θα έπρεπε και το ξέρεις, αλλά χαίρομαι. Δεν έχεις αλλάξει καθόλου, ξέρεις. Δε σε άφησα δηλαδή, γιατί οι άνθρωποι λένε διάφορα. Ότι είσαι κυρία με τας καμελίας λέει και ότι θα φάμε και κουφέτα και μήπως τα κουφέτα γίνουν και φρουτόκρεμες τελικά.

Κάτσε να κάνω τα μαθηματικά...ναι, έγινες σαράντα...και τα σαράντα είναι πολλά. Είναι τόσα πολλά όμως, για να κυκλοφορείς, ποια εσύ, με τα στέφανα στην τσάντα; Καλά, ας λένε ότι θέλουν. Οι ίδιοι είναι, που τότε σε λέγανε "πουτάνα", οπότε δε με ενδιαφέρουν και πολύ. Γιατί εγώ αυτήν ερωτεύτηκα, που έτρεχε στις παραλίες Γενάρη μήνα, να κάνει αυτό που γούσταρε και μόνο, και τα έπαιζε ρουλέτα όλα για την κάβλα της και μόνο. Μου έλειψες. Στερήθηκα το πως σταματούσε η ζωή κάθε φορά που σε έβλεπα, και ήθελα να τη σταματήσω...πάλι. Ήθελα να έρθεις να με γλιτώσεις από όλα αυτά, όπως με γλίτωνες παλιά-είτε το ήξερες, είτε όχι. Ήθελα να σου δώσω το μυαλό μου και να το πάρεις σπίτι σου, δικό σου, και να το γεμίζεις με τη μυρωδιά σου και τα ψιθυριστά σου λόγια. Ήθελα να πέσω στο ποτάμι σου και να μουδιάσω ολόκληρος.

Κάθε φορά που οι εποχές αλλάζουν σε θυμάμαι. Σε θυμάμαι γιατί φοβάμαι με έναν φόβο που τον κάνουν καλά μόνο τα χέρια σου. Σε θυμάμαι γιατί όσο και να με τραβάνε να μεγαλώσω, θα είμαι πάντα δεκαεφτά και ηλίθιος, και όσο κι αν παριστάνω τον καμπόσο, πάντα θα μου αρέσει που είμαι ηλίθιος, που αγαπάω σαν ηλίθιος, που γίνομαι δράμα σαν ηλίθιος, που σε κοιτάω σαν ηλίθιος και που τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, με έναν εντελώς ηλίθιο τρόπο. Φοβάμαι, μ'ακούς; Μπορείς να είσαι ό,τι θέλεις πια, παντρέψου και κάνε 12 παιδιά, γίνε θεία Λένα και μητέρα Τερέζα, σύζυγος μεγαλοστελέχους με BMW X3 ή μποέμ καλλιτέχνη και να πηγαίνετε μαζί στον Κότσιρα, δε με ενδιαφέρει. Μπορείς να μη μου μιλάς πια ή να μου μιλάς σαν να μην έτρεξε ποτέ αίμα από τα στόματα μας, μπορείς να κάνεις ό,τι στο διάολο θέλεις.

Εκτός από το να ξεχάσεις.

Love is psychedelic

2010-03-15T21:52:00.000+02:00

Love is psychedelic,

Love is something that always take my body and soul to a paradise,

Love gives you mysterious experience sometimes;

This is a strange and unusual story

That I've actually experienced.

Here I was, being amused by the grooves

Thinking daily about you,

On the dance floor

Suddenly, a magical sensation

Was created in me.

Then this guy finally got completely out of me

Turns out that he had flipped all shiny chunk of light

And it was floating in front of me.

Then the next moment,

This guy, well I mean this chunk of my love for you

Started flying up to the ceiling slowly,

And smashed into the mirror ball hanging there

Then it fell apart with this intense flash

It became thousands of millions of dots of lights,

And expanded to all over the place

And started spinning around with the music.

I can't believe that my sweet love for you

Is taking over the whole dance floor now

But the next thing I knew

I got back to myself.

Was it illusion or was it real?

Oh, by the way, I might have drank too much.

Here I was, being amused by the grooves,

Thinking daily about you on the dance floor

Again, the magical, strange sensation came into me.

Suddenly you knew, the sweet chunk of my love for you came out of me.

I was looking at this landscape,

Wow, I'd only seen it on TV, and once in an encyclopedia.

And this guy was growing bigger and bigger

And then flying into the sphere of darkness.

It grazed Mars, made a circle around Jupiter,

Slid over a hoop of Saturn,

By the time it had reached Uranus and Pluto

It had grown into a remarkably big,

Then crashed to Neptune

With a dramatic flash

Innumerable amounts of stars were born,

In a jet of black opus

Then the whole Universe started spinning around me,

Just like a planetarium.

God, how beautiful.

Oh, how divine.

I can't believe that my sweetest love for you

Has taken over the whole Universe now.

I am sure the shine of the stars

Would take me to the height

Of happiness

I was deeply, deeply touched.

I almost started crying.

Oh, what a wonderful moment.

But then, again I came back to myself.

Here I was dancing at the center of the dance floor

The mirror balls were spinning around as always.

And the dots of lights were making beautiful patterns in the air.

What was what I saw, just a while ago?

Was I seeing an illusion,

Was I being real?

I just don't know.

Well, I must have drank too much, anyway.

You see, that nice, and smooth groove that the DJ was playing

Must have gotten more incredible,

Because of my drunkenness.

But what I can say, for sure,

Is that sometimes love can make you experience something very mysterious.

And no matter what,

I am truly in love with you.

Love is psychedelic,

Love always take my body and soul to a paradise,

Love is psychedelic,

Love is psychedelic.

No Love Lost

2010-02-28T02:32:00.003+02:00

Kick it till it breaks.

"Nothing seems to make sense, I'm tired of it all, I've stopped searching for meanings... there are none. Time heals nothing, all it does is make you more bitter, more twisted yet sucks the life out of you... leaving you too apathetic to seek revenge. Revenge on a society that has lied to you since the day you were born. Only humanity would fill its days with so much fucking misery to prove to itself that it must be worth something. To who?...to who are you worth something? Who would ever fucking miss you...who will miss you when you are dead? I will tell you...no one..."

Είναι η αισθητική τους που αυτοαναιρείται ως έννοια, που σε γεμίζει αηδία.
Είναι η οπτική τους, κενή ουσίας, που σε γεμίζει οργή.
Είναι οι σχέσεις τους, καμουφλαρισμένες εμμονές, που σε γεμίζουν μίσος.
Μια κοινωνία σίχαμα, μια ράτσα γαμημένη, ένα ζωικό είδος ξεφτιλισμένο. Είναι η αδιαφορία, η απάθεια σε κάθε προσπάθεια που έγινε ποτέ να βάλουμε μυαλό. Να φερθούμε δίκαια, έντιμα, ευαίσθητα. Η γελοιοποίηση κάθε τιμής, κάθε πολιτισμού, η εισβολή σε κάθε προσωπικό μας άβατο και η σκύλευση του. Η μετατροπή κάθε συναισθήματος σε όφελος του προσωπικού συμφέροντος και της τρέχουσας ανάγκης και η απαξίωση κάθε αληθινού συναισθήματος μέχρι το σημείο αδυναμίας ύπαρξης του.

Είναι ένα πράγμα όμως, που δε θα μπορέσετε να πάρετε. Ένα πράγμα δικό μου, μόνο δικό μου, κατακτημένο μέσα από ατέλειωτες μέρες λυσσασμένης οργής και απελπισίας. Η γνώμη μου γι'αυτόν τον κόσμο, η συνειδητοποίηση του πόσο μάταιοι και φαιδροί είστε, η αποχή μου από οτιδήποτε έχετε συλλάβει ως ιδέα. Οι κολασμένες λέξεις του έκπτωτου: ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΕΤΗΣΩ. Δε θα υπηρετήσω τίποτα που σας εξυπηρετεί ως ζωντανό οργανισμό, δεν είμαι μέρος, δε συμμετέχω. Δεν σας αξίζει τίποτα παρά η περιφρόνηση, τόσο τυφλοί, τόσο εγωπαθείς, τόσο ανήθικοι. Η μουσική που ενοχλεί, οι ταινίες που ενοχλούν, τα λόγια που ενοχλούν. Δεν ανήκω. Με καταστήσατε ανάπηρο συναισθήματος, ανίκανο να νιώσω. Ευτυχώς όχι εντελώς. Προλαβαίνω ακόμα να νιώθω το μίσος να με σιγοκαίει από τη μέσα πλευρά.

Kick it till it breaks.

A Dream for the Blind

2010-02-10T15:51:00.003+02:00

Πόσους καφέδες έχω πιει σήμερα;
Δεν μπορώ να θυμηθώ γαμώ τη ζωή μου.

Στριφογυρίζω στο κρεβάτι σαν το μαλάκα, μια κρυώνω και μια ζεσταίνομαι, και το δωμάτιο γύρω παίρνει τη μορφή μιας μαύρης τρύπας που ρουφάει τα πάντα, εκτός από μένα τον ίδιο. Χτες κάποιος μαλάκας μου έκλεισε την κεντρική βάνα του νερού στο διάδρομο κι έμεινα με τα αρχίδια στα μάτια την ώρα που μπήκα στη μπανιέρα. Όλα έτσι, ασύνδετα, χωρίς νόημα, χωρίς λογική. Τέσσερις ώρες ύπνου και τώρα άλλες τόσες αϋπνία, έτσι, χωρίς νόημα, χωρίς λογικές εξηγήσεις. Σα θολό, άφτιαχτο παζλ, που δεν μπορώ να ξεχωρίσω ποιο κομμάτι πάει που, οπότε το αφήνεις έτσι-δε γαμιέται;

Διαβάζω κάτι ηλίθια παλιά περιοδικά μήπως με ζαλίσει η ηλιθιότητα του κόσμου, κάτι μαλάκες γιαπογκόμενοι δημοσιογράφοι χωρίζουν τις γυναίκες σε κατηγορίες για να βοηθήσουν τον κόσμο να γαμήσει, η καριερίστα, η παρθένα, η πουτάνα. Από το "get a life" φτάσαμε στο "get a lifestyle", για να μην είμαστε βέβαιοι αν έχουμε, τελικά, κάτι από τα δύο. Και δίνω και Δίκτυα την Παρασκευή, σαν να λέμε μια μεγάλη πιθανότητα το πράγμα που θα κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου, και θέλω να κοιμηθώ γαμώτο, έπαιξα και δυο ώρες μπάλα και είμαι πιασμένος σα γριά στην Αιδηψό, τι σκατά έχω κάνει κακό στη ζωή μου;

Άμορφος, σαν διάφανη ζελατίνα πεταμένη πάνω στο κρεβάτι, με δανεικά χέρια και πόδια που όπου και να τα βάλεις δε βολεύονται. Πιάνομαι, μουδιάζω, αηδιάζω. Δε θα ξυπνήσω ποτέ πια με καλή διάθεση. Σεντόνι από συρματόπλεγμα, αρθρώσεις-κλειδαριές, εγκλεισμός. Εγκλεισμός, αλλά όχι σωφρονισμός, μάλλον προς την αντίθετη μας πάει το ρεύμα. Κοριός με στιλέτο στην πλάτη, κανονικά, μπρούμυτα μέσα στη σκόνη. Ζωή. Είναι η εποχή που έχουμε τις ίδιες ποσότητες sex, drugs & rock'n'roll, αλλά μου φαίνεται ότι τα σαράβαλα που οδηγάμε δεν αρκούν για να ζήσουμε γρήγορα και να πεθάνουμε νέοι, όπως πάντα θέλαμε. Βροχή πάνω στο τζάμι, σαν χειροβομβίδες στο παράθυρο.

Πόσο καιρό έχω να κοιμηθώ σαν άνθρωπος;
Δεν μπορώ να θυμηθώ γαμώ τη ζωή μου.

Μπλε Ύφασμα

2010-02-03T11:42:00.003+02:00

Πάλι εδώ... Μιλάω σε ένα φάντασμα, μιλάω για ένα φάντασμα, μιλάω και για το φάντασμα στα πολλά κέφια μου. Σκιές γένους θηλυκού ονειρογόνες και ονειροκτόνες.
Ξεκόλλα ρε Μαλάκα, Ξεκόλλα ρε Μαλάκα να πούμε. Ξεκόλλα.

Δε νομίζω να γίνεται να ξεκολλήσω, δεν έχω από που να πιαστώ, όλοι μου οι ήρωες αργοπεθαίνουν, τους σκοτώνουν κάτι τύποι που έχουν λεφτά και μελάνι.
Μερικές γυναίκες έχουν φτιαχτεί για να μας φτιάχνουν. Να τις τελειοποιούμε στο κάποιο μυαλό μας, να τις εξιδανικεύουμε και όποιον πάρει ο κύριος χάροντας.

Βάλε λίγο αυτό. Ευχαριστώ.

Κάθισες δίπλα μου, στο μπλε υφασμάτινο καναπέ, χωρίς λόγο, μπορεί και να το επιδίωξα και εγώ. Άφησες τόσο λίγο κενό μεταξύ μας ικανό να ηλεκτριστεί και να αποφορτιστεί με την παραμικρή αδέξια κίνηση. Η παγίδα είχε στηθεί και απολάμβανες το θέαμα.

"Γέμισαν τα λακκάκια των σκαμμένων τσιμεντένιων αυλών με σταγόνες lsd"

Ακούγοντας την μουσική και έχοντας πιει μία ικανή εναρκτήρια ποσότητα ταξίδευα στην έρημο μου. Ήρθες ξαφνικά και απαίτησες να σε πάρω μαζί. Δε σου έκαναν όμως η καυτή άμμος και οι βράχοι, θέλησες να συναντηθούμε κάπου αλλού. Περπατούσα με τον ήλιο να μου τα σκάει στο κεφάλι και κάποτε έφτασα στη θάλασσα. Δεν ήσουν ευχαριστημένη ούτε εκεί. Βεβαίως. Πήρα το να πηγαίνω προς τα πάνω μέσα από το δέλτα του ποταμού. Συνέχισε καλά το πας. Καταράκτες παντού και μία ξύλινη γέφυρα, τι την ήθελα την γέφυρα δεν έχω ιδέα. Αλλά είχα εσένα, θα πρεπε να σε είχα κρατήσει κάτω από το νερό του καταρράκτη να μην ξαναπάρεις ανάσα, αλλά χαμογέλασες με τα σκιστά σου μάτια και μούδιασε το μυαλό και σιγά σιγά το σώμα. Δε μου άφησες περιθώρια.

"Εγώ δεν είμαι ποιητής, είμαι πρεζάκι, είμαι πρεζάκι της στιγμής, πάνω σε τοίχο φυλακής και σε παγκάκι"

Σηκώθηκες κ έφυγες αργά αρχοντικά και με συνέφερε η ζεστασιά του μπλε υφάσματος στο χέρι μου.

Αγροτιά Καύλα κ Επανάσταση

2010-01-29T21:24:00.002+02:00

Όταν κάποιος σε εμποδίζει να πας από το ένα σημείο στο άλλο, δε θεωρείται βία?

Όταν κάποιος σπάει μία βιτρίνα είναι βία?

Ο αγρότης εμποδίζει την παροχή εμπορευμάτων στα μαγαζιά.

Ο κουκουλοφόρος εμποδίζει την κατανάλωση των εμπορευμάτων από τα μαγαζιά.

Θα πονέσει το χέρι, να το κόψει το χέρι.

Να καταργηθεί το άσυλο.

Να καταργηθεί το χωράφι.

Αγρότη πεινάς? γαμιέται ο Πειραιάς.

Κουκουλοφόρε πεινάς? στα αρχίδια μας και μας.

Faaip De Oiad

2009-12-31T13:03:00.005+02:00

Ας ξεκινήσουμε με μια παραδοχή. Ο κόσμος δεν πρόκειται να γνωρίσει frontman, ερμηνευτή, τραγουδιστή σαν τον Geoff Tate. Ποτέ, ποτέ ξανά. Διαφωνείς; Άκουσον πρώτα και διαφωνείς μετά.

Σε πρώτη φάση, μιλάμε για τη φωνή ενός από τα σημαντικότερα metal συγκροτήματα όλων των εποχών-σαν να λέμε, οι Queensryche έπαιζαν progressive την εποχή που οι Dream Theater δεν ήξεραν ακόμα πόσα τάστα έχει η κιθάρα. Αλλά ακόμα κι έτσι, μπορώ να σου πω για εκατομμύρια τραγουδιστές με φωνάρες που γκρέμιζαν γεφύρια, ή ακόμα και για καταπληκτικούς frontmen, θρυλικούς ερμηνευτές. Και αφού τελειώσω με αυτούς, να πρέπει να συζητήσουμε εξαρχής, by scratch, για τον Tate. Για αρχή, όμως, κράτα αυτό. Τραγουδάει στους Queensryche.

Στο πρώτο μισό των 80's, κούφανε τον κόσμο με το (προφανέστατα επηρεασμένο από Dickinson, Halford, Gillan και σία) στυλ της US metal τσιρίδας, αρκετά χρόνια πριν αυτό γίνει ρεύμα. Εντάξει, οι ψηλές νότες του είναι από άλλο ανέκδοτο, όντως, αλλά αυτό δε λέει και πολλά στον πλανήτη του Midnight και του Steve Benito-νομίζω. Βέβαια, ούτε αυτοί οι δύο κύριοι μπορούν να περηφανευτούν ότι είχαν πάρα πολύ εύκολα ένα "Deliverance", αλλά 'ντάξει, γάμησε το τώρα. Δεν είναι η τσιρίδα το θέμα μας.

Το 1986, το heavy metal περνούσε την εφηβεία του, κατα μία έννοια. Τα μεγάλα συγκροτήματα έβγαζαν τα αριστουργήματα τους, το νέο αίμα έπιανε τα όργανα του και ξεκινουσε. Όλα αυτά στο πλαίσιο του κλασσικού ήχου, φυσικά. Η μόνη ουσιαστική παρέκλιση ήταν το thrash (Slayer, Anthrax, Megadeth κλπ) ή το πρώιμο ακραίο metal (Bathory, Celtic Frost) το οποίο όμως, ουσιαστικά, παραμόνευε στο underground αυστηρά. Από άποψη θεματολογίας, η συνταγή fantasy-epic δούλευε δυναμικά, κι από εκεί και πέρα, ρηχά νερά γενικά-η μουσική πάντα σε πρώτο επίπεδο μεν, αλλά έννοιες τύπου concept album, ήταν αν όχι άγνωστες, για τους εξαιρετικά μυημένους. Και ξαφνικά, "Rage For Order".

Την εποχή της χαίτης και των ραφτών στα denim jackets, οι Queensryche έβγαλαν ένα δίσκο που, αμφιβάλλω μέχρι και σήμερα αν έχει εξερευνηθεί πλήρως. Είναι concept; Κανείς δεν ξέρει με σιγουριά. Οι ίδιοι, σε συνεντεύξεις, άφηναν να πλανάται μια υπόνοια ότι υπάρχει ένα κεντρικό θέμα που έχει να κάνει με vampires, κι απο εκεί και πέρα, μύθος. Ο Tate, από την άλλη, δείχνει "δόντια" στον κόσμο της μουσικής, έτοιμος να αμολήσει την προσωπική του Hiroshima, δύο χρόνια μετά. Ουρλιάζει, ψιθυρίζει, κλαίει, καλεί σε επανάσταση, διασκευάζει Lisa Dalbello (ποια;), παίρνει ρόλους και στους πετάει στα μούτρα σαν ηθοποιός. Θέλει να σε κάνει να σκέφτεσαι πριν και μετά το headbanging. Είναι 1986 και το metal περνά την εφηβεία του, κι ο τύπος κάνει πράγματα που φάνταζαν αδιανόητα στα 90's, ούτε καν στην εποχή τους.

Το album που έβγαλαν οι 'Ryche το 1988, λένε κάποιοι, είναι το τελειότερο metal album που έγινε ποτέ. Κάποιες μέρες της ζωής μου, με βρίσκω να συμφωνώ. Τις υπόλοιπες που διαφωνώ, αρκούμαι να πιστεύω ότι είναι η τελειότερη ερμηνεία όλων των εποχών-και δεν εννοώ μόνο στο heavy metal ή στο rock γενικότερα. Ο Geoff Tate ενσαρκώνει το ρόλο του Nikki, ενός περιθωριακού τύπου ο οποίος γίνεται μέλος μιας οργάνωσης υπό τις εντολές ενός σκιώδους χαρακτήρα ονόματι Dr.X, ο οποίος τον εθίζει και στην ηρωΐνη για να τον ελέγχει απόλυτα. Είναι ανώφελο να αρχίσουμε να κρίνουμε το ΠΩΣ ερημνεύει το ρόλο. Φτάνει να αναφέρουμε ότι μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου, ο Tate χρειάστηκε ψυχολόγους για να τον βοηθήσουν να ξεφύγει από τον χαρακτήρα, να βγει από αυτόν και να ξαναγίνει ο εαυτός του. Το "Operation: Mindcrime", τελικά, είναι ένα έργο τέχνης που δεν μπορείς να αμφισβητήσεις. Είναι η Guernica, οι πυραμίδες, το Σινικό Τείχος και η Αφροδίτη της Μήλου. Και πρωταρχικό ρόλο σε αυτή του την ιδιότητα, παίζει αυτή η φωνή.

Στην περιοδεία για το album "Empire" (1991), οι Queensryche ήταν πια αρκετά μεγάλο όνομα ώστε να μπορούν να υποστηρίξουν ένα μεγαλεπήβολο εγχείρημα. Να παίξουν ζωντανά ολόκληρο το "Operation: Mindcrime", για να δημιουργηθεί το live album που τελικά ονομάστηκε "Operation: LIVEcrime".

Πρόσεξε με τώρα.

Ο Tate έχει σχεδόν τρελαθεί κατά τις ηχογραφήσεις του 1988, ηρεμεί, βγάζουν νέο, απλούστερο, λιγότερο απαιτητικό (αλλά αρκούντως συγκλονιστικό-προσωπικά του θέματα μέσα και δε συμμαζεύεται) δισκάκι και στην περιοδεία του, αποφασίζει να ξαναπιάσει το "Mindcrime", ολόκληρο, αυτούσιο, και να πρέπει να το εκφράσει και επι σκηνής! Πόσα θες να μας κουφάνεις; Ψύχωση με την τέχνη σου, σχιζοφρένεια κατά το δοκούν, κι αν δεν είναι αυτό καλλιτέχνης τότε δεν ξέρω τι είναι. Σε εκείνη την περιοδεία ήταν που πραγματικά μάγεψε τον κόσμο με τη θεατρικότητα του επί σκηνής, με τον τρόπο που ζούσε τα κομμάτια όχι μόνο με τη φωνή του πλέον, αλλά με όλο του το σώμα, τις κινήσεις του, το βλέμμα του.

Δεν έχω κάτι άλλο να πω λοιπόν σχετικά με τον Geoff Tate. Ίσως τα έχω πει και πολλάκις, για πολλούς από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, και θα μου πεις, "κάθε φορά λες τα ίδια και τα ίδια". Δεκτόν. Το κάνω κι αυτό. Πες μου όμως εσύ, think for yourself κι αμα δε γουστάρεις μην το παραδεχθείς σ'εμένα.

ΕΧΕΙΣ ΞΑΝΑΔΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ;

Κατάρα

2009-12-29T21:03:00.001+02:00

Πριν σε σκεφτώ νοιώθω αυτή την περίεργη σιωπή, αυτήν που συνωμοτικά αισθανόμαστε όταν κλείνουν με μία ομαδική ανάσα οι πόρτες, και ξεκινάει το βαγόνι στον ηλεκτρικό μετά από κάποιο σταθμό. Θυμάμαι που έπαιρνα το μαύρο από τη ρίζα των μαλλιών σου, έπαιρνα το κόκκινο από το σώμα σου και έγραφα συνθήματα στον τοίχο, ρεμαλάκι ψευτοεπαναστάτης, όλες μου οι γραμμές ξεφτίσαν και βρήκα να πιαστώ από τα κοκαλάκια που ασύμμετρα προβάλανε αντίσταση κάτω από το ζυγό της μέσης σου.

'Ηθελα να σε πάω σε εκείνα τα άγνωστα βουνά του Περού που δεν έχουν να πουν τίποτα κακό για μας. Σε εκείνο το χωριό που κρύφτηκαν όλοι οι μάγοι και οι παγανιστές για να γλυτώσουν από τους κατακτητές και χτίσανε τοίχος αδιαπέραστο από υπερφυσικές κατάρες, που μασούσαν τα φύλλα κόκας και τα έφτυναν στα μούτρα όποιου ήθελε να εξουσιάζεται ή να δηλώσει εξουσία.

Remedy Lane

2009-12-15T01:28:00.003+02:00

And so I find myself here once again, first step down Remedy Lane.
Budapest you tore my world apart, well, here I am.
Worn with rope ends on my mind, torn with blood scarred in my eyes
But now I'm back to shake that from my life.

Ending Theme, Ending Theme
Ripping at the seams, for an opening.

Back again at Deak Ter - I know I could have left her there
It was the feeling of leaving myself that I could not bear
The same old hotel room in Pest one night before the Sziget fest
Hungarian Princess will you share my rest?
To rest in my...

Ending Theme, Ending Theme
Ripping at the seams, for an opening

"to be honest I don't know what I'm looking for - who to be
sitting here as once before, weeks ago - just waiting for a knock on that door
and I have left all I thought was me to find out, to make sure if it was you or me
that made me feel so free and real, but when we kiss I don't know, I just don't know
'cause it leaves a taste of emptiness, and I think What if I'm simply depressed?
blind, just finding rest from my mind here in Budapest?
confusing zest with the joy of being blessed with the bliss of self-escape as we kiss?
and mixing my being unstressed with your being undressed and the taste of being true
with the fresh taste of me and you as we touch? I don't know
but I saw so much of me in you, the me I've missed, the young and free in you
but still, that doesn't mean a thing, may not mean anything about my needing you
but I guess we had to meet, to be near; to make sure, and still my dear
beyond this bed and that door, to be honest, I fear I just don't know..."

To be honest I don't know what I'm looking for...
Lying here, watching you leave through that door.

And sex was always there from when I was only eight years, tempting me, leaving me thirsty
Sweat, skin, a pulse divine to balance this restless mind, it seemed so wonderfully physical
Oh the blood, the lust, the bodies that color the world: all drugs to die for! Won't you share my fire?
How can love make that world a minefield of forbidden ground?
A map of untouchable skin and silenced desire?

And love was there in vain, profound and deep but traced with pain
Loving the pure and sane he sought the goddess unstained, watching them turn to flesh again
Hungry for both the purity and sin
Life seemed to him merely like a gallery of how to be
And he was always much more human than he wished to be
But there is a logic to his world, if they could only see

Wishing - Sickened - Ill - Ticking

Someone still this hunger, always growing stronger
Budapest I'm learning, Budapest you're burning me

This is not who I wanted to be, this is not what I wanted to see
She's so young so why don't I feel free now that she is here under me?

Naked - Touching - Soft - Clutching

And then after all it lead me here to wake up again
Seeking a love that might make me feel free in myself but then it proves to be
Something that hurts inside when we touch, so I move on, I lose my way
Astray I'm trying too much to feel unchained, to burn out this sense of feeling cold
And every day I seek my prey: someone to taste and to hold
I feel alive during the split second when they smile and meet my eyes
But I could cry 'cause I feel broken inside

Come and drown with me, the undertow will sweep us away
And you will see that I'm addicted to my honesty
Trust, 'cause after all my sense of truth once brought me here
But I've lost control and I don't know if I am true to my soul
I've lost control and I don't know if I am true to my soul
Losing control and I don't know if I am true at all.

And we were always much more human than we wished to be...

And I remember when you said you've been under him, I was suprised to feel such pain
And all those years of being faithful to you, despite the hunger flowing through my veins
And I have always tried to calm things down, swallow down, swallow down
"It's just another small thorn in my crown"
But suddenly one day there was too much blood in my eyes, and I had to take this walk down
Remedy Lane of whens and whys...

Empty - Licking - Clean - Choking

Someone still this hunger, always growing stronger
Budapest I'm learning, Budapest I'm burning me
This is not who I wanted to be, this is not what I wanted to see

She's so young so why I don't feel free now that she's under me?
In the morning she's going away in a Budapest taxi I've paid
Seeking freedom I touched the untouched, it's too much...I'm beyond the pale...

Prematurity is truly the story of both you and me, and we were always much more human than we wished to be
We were always much more human than we wished to be
We will always be more human than we wish to be
We will always be so much more human than we wish to be.

Μάθημα Ανατομίας

2009-11-12T16:17:00.005+02:00

Εκείνο το βράδυ λοιπόν, καβάλησε την ασημένια Porsche Spider και ξεχύθηκε στον αυτοκινητόδρομο με 100 μίλια την ώρα. Ώσπου σε μια στροφή πάνω, την τσάκισε πάνω σε ένα άλλο αυτοκίνητο, και το κεφάλι του χωρίστηκε από το σώμα του.

-Που πας;
-Κάπου, έτσι...γενικά, να την πέσω.
-Τι γίνεται επάνω;
-Επάνω; Τι γίνεται επάνω; 'Ντάξει, όλα καλά επάνω.
-Κοίτα...κοίτα, αν θες να κοιμηθούμε μαζί, 'ντάξει.
-Ξέρεις κάτι; Δε μ'αρέσει έτσι.
-Και πως το περίμενες δηλαδή;
-Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Κάπως αλλιώς. Πάντως όχι έτσι. Πάω μια βόλτα στο δρόμο.
...Τουλάχιστον αν όλα αυτά δε γίνονται από φόβο, ή από ανία...ή από συναδελφική διάθεση...Μ'αγαπάς λίγο;
-Όχι μεγάλα λόγια, δεν είπαμε;
-Μάλιστα...δηλαδή μ'εσένα πως γίνεται; Κατεβάζουμε το φερμουάρ, ξεκουμπώνουμε το παντελόνι, μπαπ, τελειώσαμε;
-Δε με παίρνει για περισσότερα.
-Μάλιστα...άκου τώρα, το μάθημα της ανατομίας.
Αυτός εδώ είναι ο εγκέφαλος, ο εγκέφαλος που όλο διψάει για αλήθεια και που ποτέ δεν του δίνουν αρκετή και που ποτέ δε χορταίνει. Κι αυτή εδώ είναι η κοιλιά, που διψάει για τροφή. Κι αυτό εδώ κάτω είναι το φύλο, που διψάει για έρωτα, γιατί νιώθει μοναξιά πότε πότε. Εγώ στη ζωή μου τα θρεψα, τα χόρτασα και τα τρία, όσο μπορούσα κι όσο ήθελα. Εσύ μπορεί την κοιλιά σου λίγο...με φασκόμηλο βέβαια. Αλλά από αλήθεια, από έρωτα...τίποτα. Τίποτα, τίποτα. Μόνο φουσκωμένα λόγια, και καμώματα, και πόζες...Της αφήνει το χέρι.

Το μάθημα τέλειωσε ε...μπορείς να πηγαίνεις.

παν μέτρον κάκιστον

2009-11-11T23:58:00.002+02:00

Όλα τα νούμερα κάποτε κληρώνουν. Ακόμα και τα μεγαλύτερα νούμερα έχουν κάποιες πιθανότητες. Ο ήρωας μας όμως δεν πίστευε σ' αυτές τις παπαριές. Ζούσε σ' ένα υπόγειο απ' αυτά που οι σωλήνες του καλοριφέρ περνάνε δίπλα σου, απ' αυτά που το καζανάκι είναι μία αλυσίδα που καταλήγει στο πατάρι. Που ανάβεις μια ηλεκτρική συσκευή τη φορά. Τέλοσπάντων πήρατε μία ιδέα. Αυτό λοιπόν το ατομάκι πίστευε ότι παν μέτρον κάκιστον. Ήθελε να είναι γεμάτος ουσίες. Οποιαδήποτε ουσία δεν είχε σημασία, καφεΐνη, αλκοόλ, παυσίπονα, χόρτα, ψυχότροπα, υπνωτικά. Η αναμονή της λήψης μία από αυτές τις ουσίες τον κρατούσε ζωντανό. Η νοσταλγία-θύμηση της λήψης μία από αυτές τις ουσίες τον κρατούσε ζωντανό. Αναμονή-Νοσταλγία-Λύτρωση με όποια σειρά να ναι, δύο και τρεις και πολλές φορές.
Οι περισσότεροι άνθρωποι-ανθρωποειδή-αρθρόποδα-πεντάποδα-μονόχειρα-τρίχρωμα-ασπρόμαυρα έχουν και τα δύο τους μάτια κλειστά. Περπατάνε-έρπονται-πετάνε χωρίς να βλέπουν τίποτα, μερικοί έχουμε την τύχη να ανοίγουμε που και που ένα από τα δύο, εκείνος τα είχε και τα δύο ανοιχτά όποτε ήθελε απλά βαριότανε. Εντάξει μην τον κατηγορούμε είχε την αγία τριάδα του ( Αναμονή-Νοσταλγία-Λύτρωση).
Μία μέρα του την έπεσε ένας μαύρος, όχι καμία σχέση με ρατσιστή είπαμε άλλωστε έχει δύο μάτια και μπορεί να βλέπει τα πράγματα και τους ανθρώπους όπως είναι. Απλά ήταν μαύρος και πουλούσε πρέζα στα στενά της αθήνας. Του λέει σε μια σκουρόχρωμη γλώσσα που μόνον οι δύο τους κατάλαβαν, πως έχει δύο χάπια, ένα μπλε και ένα κόκκινο. Αν έπαιρνε το μπλε θα ξυπνούσε στον αληθινό κόσμο όπου κουμάντο κάνουνε οι δημοσιογράφοι και κρατάνε τους ανθρώπους σε κουκούλια ρουφώντας τους την υπέρτατη ανθρώπινη ουσία που αναπτύχθηκε μόνο στους ανθρώπους και λέγεται: ”κοινή γνώμη”. Αν έπαιρνε το κόκκινο θα συνέχιζε να κοιμάται στο τετράτοιχο κουκούλι του.
Ο μαλάκας ο δικός μας (παν μέτρον κάκιστον αν θυμάστε) τα κούμπωσε και τα δυο μαζί. Ξαφνικά έμεινε γδυτός και δυνατές παιδικές μνήμες τον πλημμυρίσανε. Έτρεχε σε ένα τεράστιο κατάστημα με χαλιά και μοκέτες, όλων των υφών, χρωμάτων και μυρουδιών, κυλιότανε χαιδευότανε , εκσπερμάτωνε στα πιο φανταχτερά υφάσματα. Σε όποια σχισμή μπορούσε να χωρέσει το παιδικό του μυαλό είχε κουλουριαστεί.
Εμείς ξέρουμε πως η διπλή επίδραση των χαπιών θα τον ξυπνούσε μέσα σε πραγματικά γεγονότα και θα τον κοίμιζε φυτεύοντας του ψεύτικα όνειρα. Αν αναρωτιέστε ποιοι είμαστε “εμείς”, είμαστε οι μαύροι που του πουλήσαμε τα χάπια. Μας είπαν πως ήταν ο εκλεκτός που να ξέραμε πως θα έπαιρνε και τα δύο χάπια.

Ο ήρωας μας -αρχίδια ήρωας δηλαδή- κοιμότανε μέσα σε άσπρα παιδικά δωμάτια και έβλεπε τηλεόραση.
Ξυπνούσε όμως μέσα σε χωράφια γεμάτα ηχεία να παίζουνε ηλεκτρονικούς παλμούς μουδιάζοντας το κορμί του.
Κοιμότανε και έβλεπε μπάτσους παντού μέσα στο σπίτι του.
Ξυπνούσε και χοροπηδούσε κολυμπούσε σε πράσινες θάλασσες, γύρναγε τσιγάρα, έτρωγε μανιτάρια, φιλούσε όποιον και όποια ήθελε.
Κοιμότανε και έκανε έρωτα πάνω στο κρεβάτι.
Ξυπνούσε με ιδρωμένη ραχοκοκαλιά, μέσα σε όλες τις γυναίκες της ζωής του.
Κοιμότανε και τον μαθαίνανε οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι καθηγητές, οι στρατηγοί, τα αφεντικά πως να κοιμάται.
Ξυπνούσε μέσα σε καταλήψεις, συναυλίες, παραλίες και μάθαινε πως να μαθαίνει να μένει ξύπνιος.

Αυτό που δε θέλω να ξέρεις

2009-09-29T00:52:00.004+02:00

Κέντρο της πόλης. Αργά το απόγευμα. Κατεβαίνω τη Θεμιστοκλέους κι ο διάβολος γυρίζει γύρω μου σβούρες, οι πλάκες του πεζοδρομίου χορταριάζουν από κάτι μαύρα, ξερακιανά φυτά που τυλίγονται στα πόδια μου σφιχτά σαν συρματόπλεγμα. Αναπνέω πηχτό, βρώμικο αέρα όσο περπατάω και νιώθω ότι λαχανιάζει το μυαλό μου, όσο προσπαθεί να διώξει τις σκέψεις μακριά. Outnumbered, outgunned. Κανένα στενό σοκάκι δε μου κάνει χάρες πια. Με δίνουν στεγνά.

Έρχεσαι σπάνια πια.
Αλλά με σκοτώνεις, κάθε φορά.

Περπατάω για μια αιωνιότητα θαρρείς, κι εκείνο το κορίτσι μπροστά...Έχει κάτι που σε θυμίζει που να πάρει ο διάολος. Περπατάει διαφορετικά από εσένα και τα μαλλιά της είναι λίγο πιο ξανθά και είμαι σίγουρος. Κι όμως το ξέρω ότι θα τρέξω να δω το πρόσωπο της, υποκρινόμενος ότι μπορεί να είσαι εσύ. Και να άλλαξες το πως περπατάς, όπως εγώ άλλαξα τον τρόπο που χαιρετάω, προσπαθώντας να αφήσω πίσω πράγματα. Το ξέρω πως αυτή η κοπέλα δεν θα είσαι εσύ. Κι όμως θα τρέξω.

Θα τρέξω προσπαθώντας να αναπνεύσω.
Για να εισπνεύσω το κενό, κάθε φορά.

Και μελανιάζω προσπαθώντας, καταφέρνοντας μόνο κάτι κοφτές αναπνοές μέσα από την πλαστική σακούλα της ζωής, με μάτια γουρλωμένα να κοιτάνε τον κόσμο μέσα από το διαφανές υλικό. Για να μένω όσο χρειάζεται ζωντανός, για να συνεχίσω να βλέπω. Να περπατάω μέσα στο μετρό, κοιτώντας το παρελθόν στα μάτια, αφήνοντας τα τρένα να περνούν. Θυμάσαι; Θυμάσαι.

Δε θυμάμαι πια πως αναπνέουν.
Δε θέλω να θυμάμαι πια πως αναπνέουν.

Επιβίωση αντί για ζωή.
Ασφυξία αντί για αναπνοή.

Όμως αυτό δε θέλω να το ξέρεις.

Το τέλος των derby

2009-09-28T12:33:00.003+02:00

Ως φίλαθλο ον αυτής της ρημάδας χώρας, και δη οπαδός της πράσινης πλευράς των πραγμάτων, έδειξα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα τελευταία ματς του πρωταθλήματος. Και πήρα τα αρχίδια μου, big time. Κάτσε να ακούσεις τι γίνεται λοιπόν.

Σωτήριον έτος 2009, ο γαύρος, αποδεκατισμένος του κερατά και με τον υπέρτατο μαρμαρά Βασίλη Τοροσίδη στο "10" (10 λέγεται η θέση πίσω από τον επιθετικό, το επιτελικό χαφ ας πούμε), παίζει στην Τούμπα με τον Μπάοκ, περσινή έκπληξη του πρωταθλήματος και τα ρέστα δικά του. Περνάει 1-2, χ-α-λλλλ-α-ρ-ά. Για ποιο λόγο; Ξαφνικά και εν μία νυκτί ο γαύρος έγινε Ρεάλ, λόγω μπακαλόγατου στον πάγκο; Όχι βέβαια, πάμε και παρακάτω.

Ίδιο σωτήριον έτος, ο ίδιος γαύρος, με τον ίδιο μαρμαρά δεκάρι, παίζει εκτός με την Αεκάρα, που ως γνωστόν έχει παλικάρια που σπάνε τα δοκάρια-ποτέ δεν κατάλαβα τι το τιμητικό έχει αυτό και πρέπει να το κάνεις και ύμνο, συνήθως αμα σπας τα δοκάρια είσαι ή γκαντέμης ή άστοχος του κερατά. Περνάει με το ίδιο σκορ, όχι τόσο χαλαρά αλλά αρκούντως χαλαρά. Ο προαναφερθείς μαρμαράς βάζει δύο (2) γκολ. Για ποιο λόγο; Πειραιώτικη μαγκιά και τέτοια παραμυθάκια για κόκκινα παιδάκια; Όχι βέβαια, να και το παρακάτω.

Το παρακάτω έχει να κάνει με το τέλος μιας εποχής για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τέλος που έχει έρθει πολλά χρόνια αλλά αρνούμαστε ακόμα να το συνειδητοποιήσουμε κύριοι. Το τέλος των derby. Κάποτε το να παίζεις στην Τούμπα ήταν το εκτός-φόβητρο της λίγκας, το παιχνίδι με την ΑΕΚ στην -τότε- Φιλαδέλφεια έκρινε τίτλο, τα παιχνίδια με τον Άρη ήταν στην κόψη του ξυραφιού. Και τώρα; Ο Παναθηναϊκός κερδίζει τον Άρη στο ρελαντί, παίζοντας -sorry κιόλας- τον πεούτσο του, κι ο Ολυμπιακός, ερείπιο που δεν μπορεί να πάρει την Καβάλα εντός, περνάει αέρα-πατέρα από ό,τι έδρα να 'ναι. Ο λόγος είναι ότι αυτά τα ματς ΔΕΝ διαφέρουν από το ματς με την Καβάλα. Το πρωτάθλημα είναι τριών ταχυτήτων, ΠΑΟ-ΟΣΦΠ, υποβιβασμός και όλοι οι ενδιάμεσοι στην ίδια μοίρα. Χωρίς για αυτό να φταίνε οι δύο μεγάλοι σύλλογοι φυσικά. Κάνουν τα κουμάντα τους, το budget τους και απλά οι υπόλοιποι δεν μπορούν να ακολουθήσουν, οικονομικά και κατα συνέπεια αγωνιστικά. Είναι μάλλον στο χέρι των εκάστοτε διοικήσεων αυτών των ομάδων, το πρόβλημα είναι ο κόσμος τους.

Αχ αυτός ο κόσμος τους. Αυτοί οι δόλιοι ΑΕΚτζήδες που τους πιπιλάνε οι εφημερίδες το μυαλό ότι είναι γεννημένοι πρωταθλητές κι ότι φταίει ο θεσμός των playoff (μεγάλη μαλακία αλλά ας μην το πιάσουμε τώρα). Κι αυτοί οι τρισχειρότεροι ΠΑΟΚτζήδες που ονειρεύονται πως είναι μεγάλη ομάδα. Λοιπόν ας ξυπνήσουμε όλοι. Δεν είναι ντροπή να έχεις χαμηλότερους στόχους αν τα φόντα σου είναι για κάτι λιγότερο. Κι η Νάπολι είναι ιστορική ομάδα, αλλά δεν περιμένουν οι φίλαθλοι της να χτυπάει τις Ίντερ, Γιούβε και Μίλαν. Κι η Έβερτον το ίδιο. Οι λίγκες με τα εφτά και τα οχτώ derby ανήκουν μόνο στη Λατινική Αμερική πλέον, είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο. Τουλάχιστον σε κάποιες πιο πολιτισμένες ποδοσφαιρικά χώρες, υπάρχουν ομάδες που κάνουν την έκπληξη για αρκετές σεζόν στη σειρά. Σε κάποιες άλλες πέφτουν λεφτά σε πιο μικρές ομάδες και γίνεται λίγο τζέρτζελο. Σε αυτή τη γωνιά του κόσμου όμως, μηδέν εις το πηλίκιο (όπως είπε σε ανύποπτη στιγμή και ο αυριανός πρωθυπουργός).

Εγώ σαν Παναθηναϊκός, προτιμώ να έχω έναν μόνο ανταγωνιστή για το πρωτάθλημα. Δεν είμαι άλλωστε τόσο αφελής να πιστεύω ότι αν ανέβουν οι υπόλοιπες ομάδες, θα ανέβει το επίπεδο-αυτά είναι αστεία πράγματα για τα ελληνικά δεδομένα. Λες και όταν έπαιρναν πρωταθλήματα οι δικέφαλοι (τα αρχαία χρόνια λέμε τώρα), ήμασταν Ευρώπη μη χέσω. Απλά διαβάζω κάτι χαρουμενιές στις σχετικές εφημερίδες, ακούω κάτι άλλες ομορφιές από τους σχετικούς οπαδούς, και απορώ: Βλέπετε άλλα ματς τόσα χρόνια; Γιατί συνεχίζετε να τα αποκαλείτε derby; Υποτίθεται ότι derby λέγεται το ματς όπου παίζουν δύο κορυφαίες ομάδες, γι'αυτό και βλέπεις και την καλύτερη μπάλα. Έχετε δει καλή μπάλα σε πάνω από πέντε (5) "derby" τα τελευταία δέκα χρόνια; Αντιθέτως, έχετε δει καθόλου ισπανικά clasico, ή ιταλικά, ή αγγλικά; Για κάντε τις συγκρίσεις. Και προσέχετε τι λέτε, γιατί δεν τρώμε όλοι άχυρα.

Καθώς οι ορίζοντες τελειώνουν...

2009-09-14T18:04:00.002+02:00

Καθώς οι ορίζοντες τελειώνουν...

Τα καλοκαίρια κρύφτηκαν, στη σκιά εκείνου του καλοκαιριού που δεν πέθανε ποτέ.
Το πάτωμα ήρθε πιο κοντά. Σκληρό. Λευκό. Απρόσωπο. Ανέκφραστο.
Διχαλωτή πραγματικότητα. Προκάτ παραίσθηση, λόγος να πας που;
Μικρά φεγγάρια, να φωτίσουν τι;
Αιώνιο φθινόπωρο.

Το φως της μέρας μοιάζει υποδουλωμένο, καθώς οι ορίζοντες τελειώνουν.
Ίχνη στην άμμο. Η θάλασσα τα σεβάστηκε, αλλά οι άνθρωποι τα έσβησαν.
Νησιά στη μέση του πουθενά. Η θάλασσα τα σεβάστηκε, αλλά οι άνθρωποι τα ερήμωσαν.
Ο ήλιος μας σιχάθηκε, τα πρωινά ξυπνούν μόνο με το αριστερό κι έχουν πάντα τα ρούχα τους.

Χάνω το χρόνο μου μέσα σε αυτό το φόβο ζωής, απόσταγμα παράνοιας μουλιάζει τους τοίχους, είναι τέσσερις το πρωΐ και δεν μπορώ να κοιμηθώ, ό,τι πιάνω γίνεται σκόνη και τρέχει μέσα από τα δάχτυλα μου, καινούρια αρχή και πάλι από την αρχή και ξανά σκόνη στα δάχτυλα, κι η ελευθερία είναι ακόμα ψευδαίσθηση στο τέλος της ερήμου που βλέπω όταν ονειρεύομαι, λέω ψέμματα στον εαυτό μου, δεν είμαι εγώ αυτός. Δεν είμαι εγώ αυτός που βλέπω γαμώ την αστρική προβολή μου, σκιές σχηματίζονται, άκου τις προειδοποιήσεις. Όχι τώρα, όχι τώρα, όχι τώρα, δεν έπρεπε τώρα, δάκρυα στο μαξιλάρι, δεν έπρεπε τώρα.

Περπατάω το δρόμο μου προς το τέλος του Καλοκαιριού.
Αιώνιο φθινόπωρο.
Τέρμα τα καλοκαίρια, καθώς οι ορίζοντες τελειώνουν.

μαρμαρόσκονη

2009-09-10T19:01:00.002+02:00

Ο καπνός σχημάτισε μικρά συννεφάκια στο νταβάνι μου, πάλι βρέχει μαρμαρόσκονη...
Ένας μικρός στρόβιλος ηλεκτρισμού τυλίχτηκε στα γυμνά καλώδια της λάμπας, χωρίς να καταφέρει να σταματήσει τίποτα, να φωτίσει τίποτα, να διαλύσει τίποτα.
Έχω χώσει το κεφάλι μου στο βουναλάκι της σκόνης κάνοντας μεγάλη προσπάθεια να σταματήσω το χρόνο να πηδήξω έξω από το μικρό του άρμα μάχης γιατί ένας κάποιος πόλεμος είχε ξεσπάσει και δεν ήθελα για κανένα λόγο να είμαι στη μέση. Παρών εναντίον μέλλοντος... ένα δευτερόλεπτο πριν ενάντια με ένα δευτερολέπτου μετά, μιλάμε και γαμώ τους εμφύλιους σφαγή κανονική “take no prisoners” και τα ρέστα δικά μου. Έβαλα λίγο σκόνη στην τσέπη μου και έφυγα, εντάξει δεν ήμουν άθικτος, ένα κομμάτι σφαίρας στο κεφάλι και ένα στο στήθος, θα μάθω αργότερα πως αυτά τα δύο θραύσματα ταξιδεύουν στο σώμα μου αργά μέσα στο μυαλό μέσα από το λαιμό κάνοντας τεράστιες προσπάθειες να ξανασμίξουν.

Εφιάλτης θερινής νυκτός

2009-08-28T17:35:00.001+02:00

Τα σορτσάκια γύρω από τις γυναικείες γάμπες μου θύμισαν πως έχουμε καλοκαίρι. Είναι μία αρχέγονη συνωμοσία, οι ρίζες της θα πρέπει να κρατάνε από τότε που οι ίνκας λάτρευαν το θεό ήλιο και κάνανε μινιμαλιστικά γκραφίτια σε κάτι κοτρόνια. Ο θεός ήλιος λοιπόν τα έμπλεξε με τη θεά της γονιμότητας και κάθε καλοκαίρι θέλω να τις πάρω όλες. Όλα αυτά περί θεοτήτων με έκαναν να θυμηθώ ένα παλιό μου πείραμα. Παίρνω ένα ποτήρι φραπέ και το θεοποιώ. Του ζητάω λοιπόν να βγάλω λεφτά χωρίς να δουλέψω. Αν πιάσω στο στοίχημα την Γ' Σουηδίας και βγάλω 100 ευρώ αρχίζω και προσκυνάω το ποτήρι με τον καφέ. Αν πάλι δε βγάλω τίποτα καταλήγω στο συμπέρασμα πως ο εν λόγω καφές δοκιμάζει την πίστη μου, άρα όπως και να το πάρεις υπάρχει θεός, ζήτω ο φραπές. (αυτή η παρατήρηση πηγαίνει στους άθεους-χίπηδες-αναρχοαυτόνομους που διαβάζουν αυτό το blog για να μη μας το παίζουν κουλτουριάρηδες εγώ δεν πιστεύω και τέτοια)

Καλοκαίρι στο χωριό, όμορφο γραφικό κρεμασμένο σε μία πλαγιά χτισμένο αμφιθεατρικά έτσι ώστε σε όποιο σημείο και αν βρίσκεσαι να μπορείς να βλέπεις το νεκροταφείο στον απέναντι λόφο. Δεν έφτανε όμως μόνο αυτό έχουμε και την άλλη πανελλήνια πρωτοτυπία ως το μοναδικό ορεινό χωριό με γαλάζιο τρούλο εκκλησίας διότι δε φτάνει να είσαι εθνικόφρων πρέπει και να το δείχνεις.

Με πήρε ο ύπνος στο λιωμένο από τη ζέστη κρεβάτι, έχω αφήσει το ξύλινο παντζούρι μισάνοιχτο μπας και φυσήξει λιγάκι, με έχουν ξεσκίσει τα κουνούπια λες και έχουν προσωπικά μαζί μου αλλά ψιλό στα αρχίδια μου, είναι το λιγότερο που έχω να φοβάμαι από αυτό το παράθυρο. Πατάω πάνω σε ένα τεράστιο σφουγγάρι το οποίο φοβάμαι πως με την παραμικρή μου κίνηση θα παραμορφωθεί και θα με συνθλίψει, είχε αρχίσει να μπαίνει μέσα μου σιγά σιγά και πρώτα στον εγκέφαλο μου, τότε είδα τα φίδια να προσπαθούν να μπουν από τις χωρίς λόγω χαραμάδες του παντζουριού καθώς και κάτι μαύρο ιπτάμενο με ακαθόριστο σχήμα βούτηξε στο κενό που είχα επίτηδες αφήσει, ξύπνησα απότομα χωρίς να το καταλάβω σαν ένα παλιό ένστικτο αυτοσυντήρησης είχα βρεθεί μακρυά από το παράθυρο. Ενώ ένοιωθα σα να μου είχαν βάλει μια πρόκα στο στέρνο μου και η καρδιά μου από το χτύπημα ήθελε να βγει μέσα από τα κόκαλά μου.

Κι ύστερα ξανακοιμήθηκα, κι ύστερα το χειρότερο από όλα, σε άκουσα να λες υπόκωφα σχεδόν ψιθυριστά το όνομα μου ίσως γιατί μου χρωστάς ακόμα πολλές καλημέρες που τις φώναζες με νόημα όταν τελειώναμε μαζί.

Σηκώθηκα από το κρεβάτι με το κεφάλι πιο βαρύ από το σώμα, στο λαιμό το συνηθισμένο πριονίδι που μου έχει κολλήσει εδώ και χρόνια, ούτε και θυμάμαι πως ήτανε πιο πριν χωρίς αυτό το πράμα σφηνωμένο στο βάθος του λάρυγγα. Βρέθηκα στο αμάξι, έβγαλα το χέρι μου έξω στο παχύ στρώμα αέρα(χα 'παχύ στρώμα αέρα' πάντα ήθελα να το γράψω αυτό) και άφησα τα δάχτυλα μου να παρασυρθούν στη γνωστή μου τυχαία μελωδία σα να χάιδευα τα πλήκτρα ενός αόρατου πιάνου. Μέσα μου κυλούσε το ίδιο συναίσθημα, ή ερχόμουν σε σένα ή έφευγα από σένα, δε ξέρω πια δε το ξεχωρίζω.

Temple Of Sentient Sadness

2009-08-17T15:36:00.002+03:00

Staring through closed eyes to clandestine lands
A fantasy too cold to touch with bare hands
Is it blood that I'm weeping?
Hurting secrets I've been keeping
I'm kneeling within, to a prayer of sin
Repent and forsake that I'm breathing

The sky is a holy cemetery stone
And it stands as a reason to madness
And a world crawls beneath so bemoaned
Like a temple of sentient sadness

I've been searching for a cause
And ended up with ashes grown cold
Wandered through stranger cities
Where nothing ever satisfied my soul

-And maybe all the world's a stage, but there are too many grand finales and no worthy script for us to act. Just like too many exits, but no corridors to run. Just like a temple, a circular room with nowhere to go to.-

Transcendence

2009-07-25T14:52:00.003+03:00

Άφησα να περάσουν κάποιες μέρες πριν γράψω, δεν ήθελα να είναι ένα fanboy κείμενο με ουρλιαχτά τύπου "Σάκη Σάκη". Ήθελα να είναι ενα σοβαρό tribute, όπως αρμόζει σε έναν σοβαρό ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ, με κάθε γράμμα κεφαλαίο. Παρ'όλα αυτά, δεν παύει να πρόκειται για έναν από τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν με τα τραγούδια του, τα φωνητικά του, τις κραυγές και τους ψιθύρους του. Και τώρα, τι γράφουμε λοιπόν;

Πρώτα από όλα, ας μιλήσει ο ίδιος.

http://www.youtube.com/watch?v=2VtVnJA6pdE

O Midnight λοιπόν, όπως είναι τ-ΉΤΑΝ, γαμώτο πως συνηθίζεται κάτι τέτοιο; Όπως ήταν λοιπόν το ψευδώνυμο του John Patrick McDonald, ήταν ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Crimson Glory στους δύο -θεμελιώδεις για το heavy metal- δίσκους τους ("Crimson Glory" 1986, "Transcendence" 1989). Πέραν αυτού και στεκόμενος στο καθαρό τεχνικό κομμάτι, είμαι βέβαιος ότι πρόκειται για έναν από τους πιο προικισμένους υψίφωνους τραγουδιστές του heavy metal, εκεί ψηλά μαζί με Halford, Benito, Tecchio. Και μάλλον, στο ζήτημα της κορώνας, ρίχνει στ'αυτιά και των τριών, για του λόγου το αληθές (03:40 στο ακόλουθο):

http://www.youtube.com/watch?v=xG8MN_SBHqQ

Ο Midnight ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος υπηρέτησε την τέχνη όσο πιο αληθινά γίνεται. Μακριά από rockstar-ιλίκια και λοιπούς βεντετισμούς, άφησε όλο του το είναι να κυλήσει στα αυλάκια των δίσκων του. Μέσα σε 90 λεπτά μουσικής τάραξε συθέμελα τον κόσμο με τις ανατριχιαστικές ερμηνείες του, με τον θεατρικό τρόπο που εξέφραζε του στίχους των τραγουδιών σαν να επρόκειτο για ρόλο, με έναν μάλλον Geoff Tate-ικό τρόπο. Τι να πει κανείς για τα "Valhalla", "Azrael", "Angels Of War", "Heart Of Steel", "In Dark Places", "Eternal World", "Masque Of The Red Death"; Τι να πει κανείς άλλωστε για το "Lost Reflection", ένα από τα πιο τεταμένα τραγούδια όλων των εποχών στο rock'n'roll; Μετά το live album "The Last Night In Japan" και το άνισο και αποπροσανατολισμένο "Strange And Beautiful" (1991), ο Midnight αποχώρησε από τη μπάντα, σημείο των καιρών που το heavy metal πήρε την κατιούσα εμπορικά αλλά και δημοφιλώς. Έκτοτε, πάλεψε με τους δαίμονες του απομακρυσμένος από το προσκήνιο. Επέστρεψε στους Crimson Glory το 2005, όμως τίποτα δεν ήταν ίδιο. Το 2007 αποφάσισε και πάλι να πορευτεί μόνος. Ένα πολύ περιορισμένο ΕΡ ήταν μόνο μια σύντομη λάμψη ελπίδας ότι θα μας προσφέρει στιγμές ανάλογες με το παρελθόν του. Φευ, όμως.

Χαρακτήρας αυτοκαταστροφικός σύμφωνα με τους bandmates του, αλλά και εξαιρετικά αγχώδης-κυρίως όσον αφορούσε την απόδοση του στις συναυλίες. Οι φήμες οργιάζουν για εκείνη την απογοητευτική εμφάνιση των Crimson Glory στο Rockwave του 2006 πως ήταν τόσο κακός ακριβώς λόγω της αγωνίας του να ερμηνεύσει σωστά τραγούδια που είχε να τραγουδήσει μαζί με τους Crimson Glory 15 και πλέον χρόνια. Δεν ήμουν εκεί και δεν ξέρω. Δεν απογοητεύτηκα όμως όταν άκουσα τα περί της συναυλίας. Περίμενα να τον ακούσω σε νέο, φρέσκο υλικό. Περίμενα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία, ίσως σε ένα πιο μικρό, κλειστό χώρο που να του "καθόταν" καλύτερα σε απόδοση και ποιότητα ήχου. Είχε χαθεί τόσο καιρό όμως ξανά, που είχα σταματήσει να ελπίζω.

Το πρωΐ της 9ης Ιουλίου, διάβασα σε ένα forum τα νέα. Ο Midnight, 47 ετών, έκανε το πέρασμα στην άλλη πλευρά. "Total liver and kidney failure" είπαν οι γιατροί. Κι άλλος ένας ήρωας της εφηβικής μου ηλικίας, περνούσε στη σφαίρα της μνήμης. Ξαφνικά ένιωσα πως γερνάω. Ναι, γερνούσα εκείνο το πρωινό. Σκέφτηκα τη μέρα που θα χρειαστεί να πεθάνει ο Ozzy, o Bruce, o Lemmy. Τρόμαξα. Άνθρωποι που μας πήραν από το χέρι και μας έβαλαν στον μεγάλο κόσμο με ότι εφόδια μπορούσαν. Η μουσική τους θα είναι για πάντα εδώ, όμως ξαφνικά ένιωσα μια απερίγραπτη θλίψη για τον κόσμο που θα έρθει χωρίς νέους δίσκους Iron Maiden και Motorhead. Και μια απερίγραπτη ευθύνη να μην αφήσω ποτέ τον κόσμο μας να ξεχαστεί. Να πω στα παιδιά που μεγαλώνουν τώρα ποιος ήταν ο Midnight, να τους δείξω την πόρτα για τον Αιώνιο Κόσμο και να τα αφήσω να γνωρίσουν το παραπέρα μόνα τους. Να μάθει ο κόσμος που δεν τον ξέρει, πως κάποτε υπήρχαν καλλιτέχνες που δεν τους ένοιαζε το image. Να μάθει τον τρόπο που η τέχνη ήταν αληθινή, αυθεντική, ζωογόνος. Να ακούσει αυτά τα τραγούδια. Αν έστω κι ένας που διάβασε αυτό το post το έκανε, τότε το tribute έγινε όπως θα ήθελε κι εκείνος.

Εκείνος που ήταν φίλος μου, κι ας μην το ήξερε.
Αντίο φίλε μου. Από αυτά τα Μεσάνυχτα, θα ξημερώνει πάντα το πιο λαμπρό Φως.

Όλα άρχισαν όταν αυτός ο κρετίνος ο χατζηγιάννης τραγούδησε το χέρια ψηλά.

2009-06-27T23:50:00.001+03:00

Κάτι γυαλίζει, είναι και κάπως θολό, μοιάζει με κέρμα στον πάτο μιας τουαλέτας. Μακρυά στριφογυριστή σιδερένια σκάλα με ξύλινα σκαλοπάτια. Την κατεβήκαμε αμέσως, ίσως να φταίει ότι θέλαμε να ξεράσουμε, στο ανέβασμα παγώσαμε, κοιταζόμασταν πολύ ώρα. Δε σταμάτησε ο χρόνος όχι δε θα μας το έκανε ποτέ το χατήρι, μάλλον σταματήσαμε εμείς.
Μέσα στα μακρυά χοντρά του δάχτυλα στρίμωξε το άσπρο τσιγάρο. Η κίνηση να τινάξει με τον αντίχειρα το τσιγάρο για να πέσει η στάχτη μάλλον ήταν αδύνατη για αυτόν, έτσι κουνούσε άτσαλα ολόκληρο το χέρι. Δε μίλαγε πολύ και γιατί να το κάνει άλλωστε, ήταν με το χειρότερο τυχαίο άνθρωπο κοντά του, εμένα. Το έπαιζα φωνή της συνείδησης , με ειρωνικό τρόπο έκρυβα τα κομμένα μας πόδια.
-Όλα άρχισαν όταν αυτός ο κρετίνος ο χατζηγιάννης τραγούδησε το χέρια ψηλά.
Μεγαλώσαμε στο μετέωρο βήμα της γειτονιάς πάνω στο λεπτό σημείο στο οποίο η γειτονιά από δοχείο παιδικού ιδρώτα έγινε δοχείο παιδικού σπέρματος.
-Τα γαμήσανε όλα σου λέω, μας φυτέψανε πλέον εκεί που δε μας σπέρνουν. Τα μυαλά στα κιγκλιδώματα του ορατού εχθρού, ναι ρε συ εγώ μπορώ και τον βλέπω, τον γλύφω καθημερινά έτσι με μάθανε.
-Ρε νούφαρο δεν πρέπει να είμαστε αυτό που μας μάθανε.
-Και τι να είμαστε ρε νούφαρο;
-Αυτό που δε θέλανε να μας μάθουνε.
-Είδες όταν μιλάς που και που λες και κανά χαριτωμένο.
-Να σου πω κι άλλο ένα;
-Με τρόπο έτσι...
-Πάμε να ξεράσουμε.
“Την κατεβήκαμε αμέσως, ίσως να φταίει ότι θέλαμε να ξεράσουμε”
-Λοιπόν θα ρίξουμε το τελευταίο κέρμα στην τσέπη μου, κορώνα μπαίνουμε σε ένα βανάκι και την κάνουμε για όπου γουστάρεις, γράμματα μένουμε βιδωμένοι εδώ.
“Κάτι γυαλίζει, είναι και κάπως θολό, μοιάζει με κέρμα στον πάτο μιας τουαλέτας.”

Το Καταφύγιο των Καταραμένων

2009-06-23T17:00:00.003+03:00

Υπάρχει λοιπόν αυτό το σπίτι, λίγο έξω από την Αθήνα, προς τα παραλιακά. Κι αυτό το σπίτι έχει κάτι το μαγικό, οταν κλειδώσει δεν μπαίνει κανείς μέσα αν δε θέλεις εσύ να μπει. Αυτό το σπίτι είναι το safehouse όλων μας, και των πέντε (ή έξι) μας. Με έναν τρόπο που κανείς ποτέ δεν κατάλαβε, καταλήξαμε να έχουμε ανάγκη την "απομόνωση" σε αυτό το μέρος. Δε θα πάει ποτέ κάποιος μόνος του, ένας έχει τα κλειδιά, η συνύπαρξη όλων όμως εκεί μέσα είναι σαν τον Ιορδάνη ποταμό για μας. Μας λυτρώνει.

Θα μπορούσα να σου πω άπειρα για το σπίτι αυτό καθεαυτό, είναι όντως πολύ όμορφο, με τη θάλασσα και το φεγγάρι πιάτο και με μια υπέροχη πίσω αυλή. Το καταφύγιο όμως δε θα ήταν ποτέ καταφύγιο χωρίς τους πορσωρινούς κάθε φορά ενοίκους του, εμάς. Κάθε βράδυ εκεί μέσα, κοιμόμασταν με φαντάσματα, ο καθένας τα φαντάσματα του, κι ο ένας κυνηγούσε και έδιωχνε τα φαντάσματα του άλλου. Κοιμόμασταν μαζί στα ίδια δωμάτια για να ακυρώνουμε ο ένας τη θλίψη του άλλου-δεν ξέρω πως γίνεται αυτό κι όμως καταφεύγουμε στο σπίτι πάντα μπλεγμένοι σε διάφορα σκατά. Κι εκεί, καθαριζόμαστε. Για λίγο.

Το πρωΐ, ο μέγας δάσκαλος Βασίλης μας μάθαινε να φτιάχνουμε ναργιλέ, τον άναβε και δεν τον σβήναμε μέχρι που να πέσουμε για ύπνο αργά τη νύχτα, με διάλειμμα φυσικά για μεσημεριανή βουτιά. Το γέλιο και το μπουγέλο στην ημερήσια διάταξη, με highlight τη λεγόμενη "μούτα", δηλαδή το να συνεννοηθούν οι πολλοί να κάνουν μια μαλακία στον έναν, να τον τρομάξουν όταν κοιμάται, να του ρίξουν βρεμμένα χαρτιά στην πλάτη κλπ. Τη βλέπαμε κανονικό κοινόβιο μείον τον ελεύθερο έρωτα, μια και το να γίνουμε αδερφές στα γεράματα μάλλον δεν πολυπαίζει. Ψωνίζαμε, μαγειρεύαμε, κάποιοι πλένανε τα πιάτα μετά και όλοι μπαίναμε σε μια διάσταση διαφορετική από τις ζωές μας. Ναι, φαντάζομαι ότι θα μπορούσες απλά να το πεις "διακοπές", όμως δεν είχαμε καμία διάθεση ξεσαλώματος ανάλογη με άλλων ανθρώπων της φάσης μας που πάνε διακοπές. Πιο πολύ σαν γέροι με παλιμπαιδισμό κάναμε-και το γουστάραμε όσο τίποτα.

Κατά το βραδάκι, εφοδιασμένοι καταλλήλως με διάφορα ξύδια (τι διάφορα ρε ηλίθιε, μπύρες εννοείς), την πέφταμε στο πίσω μπαλκόνι και δε μας κουνούσαν ούτε τα κομάντα. Ο ναργιλές έφερνε βόλτες αδιάκοπα και ξαναγέμιζε με βάρδιες, το φεγγάρι κατέβαινε στην κουπαστή του μπαλκονιού και άραζε μαζί μας. Η θάλασσα κάπου πιο πέρα, άκουγε κι εκείνη στωικά. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα σαν να κάνω εμετό ό,τι κρατούσα μέσα μου τόσο καιρό, πονούσα και ξαλάφρωνα ταυτόχρονα. Εκείνες τις στιγμές λέγαμε τα πάντα, ξεμέναμε από την οποιαδήποτε ντροπή και τα ρίχναμε όλα στο τραπέζι. Για τις γυναίκες, για τις σχολές, για τις μανάδες και τους πατεράδες, για τον καριόλη το θεό που συνεχίζει και μας φτύνει στα μούτρα. Ήμασταν ζωντανοί, ανοιχτοί σαν σε εγχείρηση καρδιάς μα ζωντανοί και κάθε άλλο παρά ναρκωμένοι. Κάπου σε εκείνο το μπαλκόνι, είναι το λιμάνι μας, κάπου να δέσεις μέχρι να σταματήσει να σε δέρνει ο αέρας, μέχρι να νιώσεις έτοιμος να ξαναμπαρκάρεις.

Κι αυτό πήγαινε μέχρι πολύ αργά, κάποιες φορές συνοδευόταν από μουσική από εκείνο το αιώνιο ghettoblaster στέρεο έξω από την κουζίνα, κάποιες φορές από κάποιο παγωτό (προσωπική αδυναμία) που έφερνε γύρες. Η καλοκαιρινή νύχτα, ζεστή και ήσυχη, έστεκε λίγα μέτρα πιο πέρα, κρύβοντας μας από τον ήλιο, όσο να προλάβουμε να την κοπανήσουμε για κάπου μακριά-το πού δεν είχε ποτέ σημασία. Θέλαμε μόνο να τρομάξουμε τα φαντάσματα με τα γέλια και τις γαϊδουροφωνάρες μας, όσο περισσότερο μπορούσαμε, για τώρα, για λίγο, για όσο. Ξέραμε πως όταν κλείσουμε τα βλέφαρα μας πεταμένοι πάνω στα κρεββάτια, εκείνα θα επέστρεφαν. Έρχονται κάθε νύχτα που κοιμόμαστε μα εκείνες τις μέρες, σ'εκείνο το καταφύγιο, δεν ήμασταν ο καθένας μόνος και δε μας κέρδιζαν.

Εκείνες τις μέρες, σ'εκείνο το σπίτι, καταλάβαμε μια για πάντα ότι δε θα ήμασταν πότε πιά ο καθένας μόνος του.

Everything Louder Than Everyone Else

2009-06-10T22:16:00.008+03:00

Πήγαιναν κάτι μέρες τώρα μετά τη Συναυλία (με κεφαλαίο κατά το πρέπον) που όλο ήθελα να γράψω κάτι κι όλο το άφηνα στη μέση, μια δεν είχα χρόνο, μια είχα τα ρούχα μου, την παράλλη προτιμούσα τη βουτιά (κι εσύ αν έχεις τη δυνατότητα, τράβα βούτα, τι λιώνεις στο κωλο-blog), και όλο περάστε την πρώτη του μηνός. Σήμερα ήρθαν οι κύκλοι έτσι και μου 'ρθε και σφήνωσε, κατέβασα από το ράφι εκείνο το keep case (DVD ντε) με το -φαινομενικά- αλλοπρόσαλο εξώφυλλο και το πέταξα στο PC. Διάβασα για εκατομμυριοστή φορά: Motorhead, "25 & Alive: Boneshaker".

Η εισαγωγή, λιτή κι αμίμητη. "Good evening. In case you are at the wrong show, by mistake, we are Motorhead. And we're gonna clean your clock." Στα καπάκια, ξεχύνεται από τα ηχεία ο βόρβορος του "We Are Motorhead" και όλα, σαν παζλ, ξανάρχονται στη μνήμη, ένα ένα. Η μέρα που αγόρασα για πρώτη φορά το "No Sleep 'Til Hammersmith", και μετά από μήνες, το εν λόγω dvd. Η μέρα που πρωτοάκουσα το "Killed By Death". Και μια, τυχαία εντελώς και άνευ σημαντικού γεγονότος μέρα, που συνειδητοποίησα πως ακριβώς επιδρά σε έναν άνθρωπο το rock'n'roll των Lemmy & Co. Βλέπεις, υπάρχουν μερικά πράγματα στο χώρο της μουσικής που επιδρούν πάνω στους ανθρώπους σε σωματικό επίπεδο-και δε σου κάνω πλάκα αυτή τη στιγμή. Πόσα επίπεδα εκτίμησης του ήχου υπάρχουν; Ξέρω γω, "μ'αρέσει, δε με χαλάει, γουστάρω, τρελαίνομαι, πωρώνομαι"; Δε σου μιλάω για κάτι τέτοιο. Ούτε καν για κάτι κοντά σε κάτι τέτοιο.

Όταν το συγκρότημα σου έχει ως (ένα από τα) motto του το "if Motorhead moved in next to you, your lawn would die", καταλαβαίνεις σε ένα βαθμό και για τι είδους οπαδούς μιλάμε. Πέρα από την πλάκα τώρα, η μουσική των Motorhead είναι από εκείνα τα σπάνια είδη τέχνης που γίνονται ζωή. Πρόσεξε τη διαφορά, η τέχνη αναπαριστά τη ζωή, εκφράζει ή και αποδοκιμάζει τη ζωή, χρωματίζει ή και μαυρίζει τη ζωή. Αυτός εδώ ο ήχος είναι ζωή, είναι στάση ζωής. Υπό αυτό το πρίσμα λοιπόν, δε μου φαίνεται παράξενο το πως κάποιος δε γουστάρει τη μπάντα, μια και δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια άποψη για τη ζωή. Θα μου πεις, ρε κύριος, τόσο δημοφιλές συγκρότημα έχει τέτοιο αριθμό οπαδών και είναι όλοι μια κοψιά στα πιστεύω τους; Όχι βέβαια. Το βέβαιο στην υπόθεση είναι ότι σε συζήτηση μαζί τους, όχι περι του θέματος αλλά περι του τρόπου αντιμετώπισης των πραγμάτων που έχουν υιοθετήσει, θα σου αναφέρουν τον Lemmy. Κακά τα ψέμματα, αυτός ο άνθρωπος μας έμαθε να ζούμε, την ίδια στιγμή που έψαχνε κι εκείνος τον τρόπο μαζί μας.

Θέμα attitude κατα μίαν έννοια; Χωρίς δεύτερη κουβέντα μα πρόσεξε τη διαφορά: όχι attitude εφαρμοσμένο στη μουσική, αλλά μουσική εφαρμοσμένη στο attitude. Είναι πολύ εύκολο να το παίξεις κακός και μάγκας στο rock'n'roll-ειδικά όταν είσαι ο Lemmy, είσαι 30+ χρόνια στην πιάτσα, έχεις περιοδεύσει τον κόσμο 987 φορές, έχεις φάει και πιει ότι πιθανή ουσία υπάρχει κι έχεις γαμήσει (σύμφωνα με σοβαρά ρεπορτάζ τώρα) άνω των 2000 θηλυκών υπάρξεων. Το δύσκολο είναι να χωράς στον ίδιο δίσκο ένα κομμάτι που λέγεται "I'm The Man" ("can't see me, I'm the man, ain't no joke"),κι ένα που λέγεται "Lost In The Ozone""alone and dying and a thousand miles from home, I know I never was so broken and alone"), γιατί λες "αυτός είμαι κι όποιος γουστάρει με ακούει", τσαλακώνεσαι μια γερή και μετα ισιώνεις και ούτω καφετζής. Ελπίζω να μπήκαμε-κι αν δεν μπήκαμε, πάνε να ακούσεις τα κομμάτια και θα μπεις. Τελικά μετά από τόση ώρα που γράφω κατάλαβα ότι η Motorhead-ική φιλοσοφία δεν είναι εύκολο να αποδοθεί σε λέξεις, και πολλώ δε μάλλον από μένα που ανήκω σε αυτούς τους "στάση ζωής" και μου βγαίνει εντελώς αυθόρμητα στο πως σκέφτομαι και ενεργώ. Οπότε πάμε για λίγο κουβέντα περί των ηχητικών και μόνο και σας ασπάζομαι Φαίδων.

Σωτήριον έτος 1975. Το rock στις μεγάλες αρένες και τα σχετικά, το prog rock και γενικά το περίτεχνο παίξιμο και το μπλιμπλίκι στο φόρτε του, το punk ως αντίδραση σε αυτό δεν έχει ξεπεταχτεί αλλά το ψήνει σιγά σιγά, και σε εκείνη τη χρονική συγκυρία ο Ian "Lemmy" Kilmister, έχοντας ήδη γράψει μερικές χρυσές σελίδες με τους Hawkwind, φεύγει και φτιάχνει τους Bastard που λίαν συντόμως μετουσιώνονται σε Motorhead. Πρόσεξε τώρα, κι ας μην αποφεύγω μια σχετική εμπάθεια (ομολογουμένως). Ο πρώτος δίσκος με τίτλο "On Parole", ηχογραφείται (αλλά παραμένει ακυκλοφόρητος μέχρι και το 1979) το 1975. Έναν ολόκληρο χρόνο πριν από οποιουσδήποτε Sex Pistols, ο Lemmy έχει ξαναεφεύρει τον τροχό, κάνοντας πάλι το rock'n'roll απλό, άμεσο, και in-your-face. Ο ίδιος σε ανύποπτη φάση θα δηλώσει ότι "νιώθουμε τους οπαδούς μας πιο πολύ punk-ηδες παρά metallers" και όμως ξαφνικά, χωρίς να το ξέρει, έχει γεννήσει σχεδόν με το ένα χέρι (από το single-handed ωρέ) ολόκληρο το NWOBHM και ακολούθως, την ταχύτητα που μετά από χρόνια ενστερνίστηκε και έκανε σημαία το thrash. Πέραν των ιστορικών, αυτό που μένει στο τέλος της μέρας είναι εκείνος ο κλασσικός Motorhead ήχος με το Rickenbacker μπάσο σε ρόλο ουσιαστικά ρυθμικής κιθάρας, ο drummer-αλωνιστής να μην έχει σταματημό πίσω από το set (είτε λεγόταν Philthy Taylor, είτε Pete Gill, είτε Mickey Dee) και ο κιθαρίστας (κατά σειρά Fast Eddie Clarke, γάμα τον Brian Robertson και Phil Campbell/Wurzel) να εξαπολύει με μανία τη riff-άρα του "No Class" και να σταμπάρει σαν τα μοσχάρια οποιονδήποτε έτυχε να βρίσκεται στη συναυλία, αφήνοντας τον με το φλέγον σημάδι του rock'n'roll στα βάρδουλα. Του rock'n'roll που δεν ακούγεται, αλλά νιώθεται.

And that's the way we like it baby. We don't wanna live forever.

Η Λεωφόρος Για Την Κόλαση

2009-05-31T18:32:00.003+03:00

Κάποια πράγματα, τελικά, πράγματι διαρκούν για πάντα. Τα παιδικά (εφηβικά) όνειρα. Η κάβλα του rock'n'roll. Το "Let There Be Rock".

Αυτό το post ξεκίνησε να είναι ένα review για τη συναυλία της 28ης Μαΐου 2009, αλλά τελικά δε θα είναι τέτοιο, μια και αυτό τελικά δεν ήταν συναυλία. Ήταν ένα συνοθύλευμα ονείρων, ονειρώξεων, φαντασιώσεων, επιθυμιών, συναισθημάτων. Ήταν ιδρώτας και αίμα, ουρλιαχτά και δάκρυα, φωνές και σιωπή.

Έχω την τύχη να ζω σε μια χρονική συγκυρία όπου όντας μικρός ηλικιακά, έχω πραγματοποιήσει τα (σχεδόν) πιο ξετσίπωτα συναυλιακά μου όνειρα. Τουτέστιν και επειδή δεν υποχρεούστε όλοι να γνωρίζετε τα μουσικά μου γούστα, έχει κάτσει να έχω ζήσει live τους Black Sabbath (original lineup), τους Judas Priest δις, τους Iron Maiden τρις, τους Kiss, τους Motorhead δις και πολλούς άλλους ήρωες της παιδικής/εφηβικής μου ηλικίας. Και ναι, μπορώ να σας μιλήσω ώρες ατελειώτες για το πως ο Dickinson αλώνιζε τη σκηνή με τη σημαία στο χέρι χωρίς να χάνει ανάσα, για το πως ο Lemmy απομυθοποίησε το encore στο Λυκαβηττό το 2002, για το πως πεθάναμε και ξαναγυρίσαμε σε εκείνο το intro του "Black Sabbath" το 2005. Και να μην έχω πει τίποτα, να μην έχω ζήσει τίποτα πριν τους AC/DC live.

Τελικά, τι ήταν αυτό το live; Μυσταγωγία; Τελετή; Θεία κοινωνία; Λένε πως η ευτυχία είναι ένα παζλ από μικρές μικρές στιγμές, οπότε αυτό το live ήταν κάπως σαν την επόμενη παράγραφο. Λυπάμαι που χάνω την τέχνη της επιμελούς σύνταξης αλλα δεν διατίθεμαι να θυσιάσω το αληθινό του πράγματος προς όφελος της καλαισθησίας. Το live λοιπόν ήταν...

...μια αρένα 40.000 ανθρώπων σε απόλυτο συντονισμό και συγχρονισμό (πάνω και μετά κάτω, επαναλάβατε) καθώς το τρένο βγήκε από τις ράγες και μας έσκασε στα μούτρα με χειρουργική ακρίβεια μπουλντόζας. Ήταν το απόλυτο shock and awe του "Hell Ain't A Bad Place To Be". Η φρενίτιδα πίσω στο μαύρο. Η λαϊκή απαίτηση για μαζική ηλεκτροπληξία μέσω κεραυνού. Η ρυθμική παραφροσύνη του "The Jack". Το strip show του Angus. Μια τεράστια πένθιμη καμπάνα, σινιάλο θανάτου και ανάστασης. Καπνογόνα. Βρώμικες πράξεις, που έκαναν φτηνή βρωμιά. Μια πολεμική μηχανή. Πέντε (5) ακόρντα, να επαναλαμβάνονται σε ακανόνιστη σειρά. Ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που θα μπορούσε να αντικαταστήσει τον αναντικατάστατο. Τρι-νιτρογλυκερίνη. Σκυλιά που τρώνε σκυλιά. Ηλεκτρισμός. Φώτα. Φλόγες. "Πλάκα μας κάνεις", "μη μας το κάνεις αυτό" και καπάκι η Rosie καβάλα στο τρένο. Η πεποίθηση πως το "Let There Be Rock" διαρκεί για πάντα, όπως ακριβώς το ίδιο το rock'n'roll. Η παντελής έλλειψη "Powerage" και ποιος σκατά χέστηκε γι'αυτό. Η μαγκιά κι η προστυχιά του "You Shook Me All Night Long". Η λεωφόρος για την Κόλαση και τα χέρια μου να δείχνουν στον ουρανό, γι'αυτόν που έφυγε πριν τόσα χρόνια. Απόψε θα μου βγει η φωνή και θα είναι για τον Bon. Τα κανόνια στη σκηνή. Λίγο πριν το solo, δεν αντέχω. Στην αρχή δακρύζω ελαφρά, μετά από δευτερόλεπτα κλαίω με αναφιλητά. "For those about to rock....FIIIIIIREEE!!!!! WE SALUTE YOU....". Πυροτεχνήματα, κομφετί, μπύρα, κάβλα, ιδρώτας, Dr.Minis, Orgasmatron, Split Up, Mr.Fixit, εφηβικά χαζά ψευδώνυμα που κρατήθηκαν ακόμα, όλοι μια αγκαλιά, ένα σώμα, ένα μυαλό, δεν ήμασταν τίποτα πριν από αυτό και δεν ξέρω τι θα είμαστε μετά.

Ξαφνικά σιωπή. Κανείς δε μιλάει για τη συναυλία. Κανείς δεν ήθελε κάτι που δεν παίχτηκε ή προτιμούσε κάτι άλλο ή κουράστηκε ή πρέπει να ξυπνήσει αύριο. Όλοι συζητάμε κάτι διαφορετικό, δεν έχει νόημα να λέμε κάτι για το live. Δεν ξέρω τι μένει πια να πω, το rock'n'roll είναι η ιστορία της ζωής μου, είναι η ζωή μου και ο θάνατος μου.

"I smell the summer outside..."

2009-05-14T04:03:00.003+03:00

Κάποτε μπορούσα να μυρίσω το καλοκαίρι ίσα και δυο μήνες πριν, μέσα Απριλίου πέταγα τα πάντα από πάνω μου και γύριζα με τις βερμούδες. Και με λέγανε παλαβό.

Κάποτε φεύγαμε σφυρί μετά τις φοιτητικές εκλογές, πάλι Απρίλη μήνα, για την πρώτη βουτιά-κι ας πλέανε παγάκια μέχρι έξω στην άμμο. Και μας λέγανε παλαβούς.

Κάποτε υπήρχαν συγκεκριμένες Dr.Feelgood διαδικασίες-εννοώ, δεν τις κάναμε με το ζόρι, αλλά μόλις έσκαγε λίγο μύτη ο ήλιος παραπάνω, τσίτωνα τα εκάστοτε ηχεία μόνο με τα της εποχής. Πάει να πει, τόνους υλικού από Kyuss, από Zeppelin, από Monster Magnet κι όλα εκείνα τα "λιασμένα", "τεμπέλικα" rockάκια που ερωτεύτηκα από μικρό παιδί. Και με λέγανε παλαβό.

Και τώρα, τι;

Τώρα λένε οι άλλοι πως έρχεται καλοκαίρι αλλά εγώ δεν ξέρω τι είναι αυτό που έρχεται. Κοπανάω ασταμάτητα το "Blues For The Red Sun" στο στέρεο και στο αμάξι αλλά δεν μπορώ να πιάσω το νόημα και το feeling. Κάθε γαμημένη μέρα είναι ίδια με την προηγούμενη και κάθε προηγούμενη δεν ξέρω για ποιο λόγο πέρασε. Τώρα είναι Μάιος και έχω δει θάλασσα μόνο από μακριά. Τώρα σκηνοθετώ κάθε βράδυ όνειρα-υπερπαραγωγές για να βρίσκω λόγο να ξυπνάω. Τώρα ο κόκκινος ήλιος καίει χωρίς να λάμπει, και τα blues τρέχουν πίσω στη σημασία του ορισμού τους.

"Where did it all go wrong? What's the use in even holding on? I feel like I'm dying...Here's to love, here's to hate. And promises, where promised land...lies."

Ένας Δεκέμβρης δε φέρνει την άνοιξη.

2009-04-29T03:15:00.000+03:00

Ένας Δεκέμβρης δε φέρνει την άνοιξη...Άλλοι το είπαν εξέγερση, άλλοι το είπαν κίνημα, άλλοι επανάσταση, άλλοι πλιάτσικο. Οι περισσότεροι μείναμε απλά στην λέξη και με μία αμυδρή ανάμνηση. Γυρίσαμε πάλι στην καθημερινότητα μας στην τηλεορασίτσα μας στη δουλειά μας στη σχολή μας, στο πανάκριβο pc μας. Έχουμε δει άπραγοι τη χειρότερη καταστολή και πολλές φορές επευφημώντας (καλά του έκανε του κωλόπαιδου και άλλα τέτοια ωραία). Είδαμε όλον αυτόν τον νεανικό και αυθόρμητο ενθουσιασμό να πηγαίνει στο κενό, να χτυπάει στον τοίχο και να πέφτει κάτω χωρίς να πιάσει κανείς το νόημα, ένω παράλληλα είδαμε την κοινωνία να συντηρητικοποιείται κι άλλο και σαν αντίδραση πληγωμένου ζώου να ξετρυπώνει κάποιο γιωργάκη από το οχυρό που κρυβόταν, να τον ταρακουνάει και να του λέει γιωργάκη είσαι πλέον ο Γιώργος. Σήκω και κυβέρνησε. Πάντως να ξέρετε αλλιώς σε βαράει ο δεξιός αλλιώς ο σύντροφος σοσιαλιστής, ο σύντροφος που λέτε θα σε προσέξει, ξέρει που να βαρέσει ώστε να μη φαίνεται, μη λερώνουμε και με αίματα τώρα αυτά είναι κιτς πια. Αλλά πώς να μιλήσεις για ενωμένη αριστερά όταν γίνονται 52 χωριστές πορείες για την Κούνεβα και τσακώνονται ποιος θα είναι πρώτος στην πορεία με το πανό του, ποιος θα έχει τα περισσότερα τραπεζάκια και γενικότερα ποιος την έχει μεγαλύτερη, ποιος είναι πιο πολύ αριστερός από τον άλλον ποιος θα έχει την καλύτερη γωνία μαγαζί. Αυτό που θα ήθελα να μείνει από όλη την ιστορία είναι στο μυαλό του νέου ανθρώπου του οποίου ο εγκεφαλικός φλοιός δεν έχει φαγωθεί ακόμα από την τηλεόραση και όσα του μάθανε στο σπίτι, πως ναι το κράτος υπάρχει όποιο και αν είναι αυτό πράσινο ή μπλε υπάρχει και μάλιστα δε διστάζει να σκοτώνει να ρίχνει βιτριόλι στα πρόσωπα συνδικαλιστών και να φιμώνει με όποιον τρόπο μπορεί οτιδήποτε του πάει κόντρα. Το ωραίο είναι πως θα υπάρχουμε και εμείς, με ένα ειρωνικό χαμόγελο στο στόμα που θα τους θυμίζει ότι θα είμαστε πάντα εκεί απέναντι τους. ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΡΕ ΤΙ ΣΟΥ ΖΗΤΑΝΕ...

The Φ Word

2009-04-26T23:36:00.004+03:00

Ήρθε ένα βράδυ στον ύπνο μου...Γάμησε τα, ήταν σαν κακοχρονισμένος θάνατος, πικρός, κι ασήκωτος στους ώμους. Κι άρχισε να μου λέει ιστορίες, ιστορίες που δεν έχουν γίνει ακόμα-έτσι μου είπε. Και φλίπαρα ρε φίλε, ξύπνησα το πρωί κι άρχισα να τρέχω με το αμάξι στο πουθενά, για να φύγω από εκεί που τον συνάντησα. Κοπάνησα μουσικές δυνατά να μην τον ακούω, σκούρα γυαλιά να μην τον βλέπω, αλλά που. Μου 'χε δώσει ραντεβού πάλι μόλις έπεφτα να ψοφήσω. Κι έλεγε, κι έλεγε, με τις ώρες...

Φορούσε διάφορες μορφές, φίλων κι εχθρών, μορφές αγάπης ή ανείπωτης σιχαμάρας, κι είναι συνεπής ο πούστης, μέρες τώρα κουδουνίζει στο κεφάλι μου και δεν ξέρω τι να κάνω. Πήγα κι αγόρασα καινούριους δίσκους γιατί πάντα βοηθούσε αυτό, παιδιόθεν, αλλά παπάρια. Άνοιξα κάτι υποψιασμένα βιβλία, κάτι γουρούνια λέει στον αέρα και κάτι αλληγορικά μπιλιάρδα στον Μοντεζούμα-πάλι άκρη δε βρήκα. Έφευγα κάθε πρωί σαν κυνηγημένος με το αμάξι και γύριζα όλη μέρα σα σβούρα στους δρόμους, να με χάσει στα στενά της πόλης. Που θα πας ρε πούστη, όμως; You got that right.

Ένα βράδυ έκατσα και μου τα είπε όλα, σταμάτησα να τρέχω και αράξαμε μαζί. Τον κέρασα δυο Aventinus κι όπως άρχισε να μιλάει, πήρε τη φωνή του Wylde στο "Rust"-για να μου κεντρίσει το ενδιαφέρον μάλλον. Τον άκουσα προσεκτικά για λίγη ώρα, να μου περιγράφει όλα αυτά που δεν τολμώ να σκεφτώ, όχι να τα γράψω και σε blog. Για το θάνατο μέσα στη ζωή και για τις Μέρες που τελειώνουν, για αυτούς που δε θα είναι πια εδώ και για τους άλλους που θα μπουν μέσα με το ζόρι. Τον έκοψα απότομα, μου έκανε νόημα πως τελειώνει. "All that shines, turns to rust. All that stands in time, turns to dust", είπε με στόμφο κι έγειρε πίσω. Κι όπως είχα κατά νου να τον ρωτήσω τι διάλο ρόλο βαράει μες στο κεφάλι μου, φάνηκε η μούρη του μέσα στο μισοσκόταδο.

Φόβος.

Confessions of a Soldier: Red Army Glory

2009-04-08T23:46:00.004+02:00

Ιδρύθηκε το 1878 υπό το όνομα Newton Heath L&YR F.C. Από το 1902, όταν και μετονομάστηκε σε Manchester United, μέχρι και σήμερα, η συλλογή τροπαίων μοιάζει το ένα και αποκλειστικό χόμπυ του -κατά πολλούς- μεγαλύτερου συλλόγου στον κόσμο. Σίγουρα; Όχι βέβαια. Η United πρόκειται για μία από τις πιο αγαπημένες και ταυτόχρονα τις πιο μισητές ομάδες που έχουν πατήσει ποτέ τα γήπεδα αυτού του πλανήτη. Οι λόγοι για τους οποίους συμβαίνουν και τα δύο είναι απλοί.

Πρώτα απ'όλα, η United συμβολίζει το καλό και το ωραίο στο ποδόσφαιρο. Αυτοί που θα πέσετε να με φάτε, κρώζοντας υπόκωφα για την "κωλοφαρδία" της Βαρκελώνης το '99, σκεφτείτε αν θα προτιμούσατε να το πάρει μια από τις πιο αναιμικές Bayern όλων των εποχών (τελικά τα κατάφερε δυο χρόνια αργότερα, όταν η πιο θεαματική Valencia όλων των εποχών κατάφερε να χάσει πέναλτυ για να το πάρουν οι εμπερότατοι Γερμαναράδες) και μάλιστα με γκολ από στημένη φάση. Μήπως ξεχνάμε τι ποδόσφαιρο είχε παίξει όλη τη χρονιά και τα κρίνουμε όλα από 2 μαγικά λεπτά καθυστερήσεων;

Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος παιχνιδιού της Manchester υπό τον Sir Alex, ο οποίος αποκατέστησε το επιθετικό ποδόσφαιρο που ήταν το στυλ της ομάδας από την εποχή του Sir Matt Busby, είναι ο λόγος για τον οποίο βλέπουμε ποδόσφαιρο. Φυσικά και παίζουν και άλλες ομάδες όμορφα, ίσως κατά καιρούς και ΠΟΛΥ καλύτερα (όπως η φετινή Barcelona), αλλά σκεφτείτε εδώ και πόσα χρόνια βλέπετε τη United να πρωταγωνιστεί και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ να αποδίδει και ωραία, γρήγορη, επιθετική μπάλα, πόσες γενιές παικτών που μυήθηκαν και μυούνται σε αυτό το θεαματικό στυλ.

Δευτερευόντως, το να είναι κανείς οπαδός της United έχει να κάνει και με την ιστορία της-ξέχωρα από τις επιτυχίες. (Είναι πολύ εύκολο να είσαι Ολυμπιακός στα 90's, έτσι δεν είναι;) Το να υποστηρίζεις αυτή την ομάδα έχει να κάνει αφενός με την περηφάνεια. Με το να είσαι περήφανος ότι φοράς τα χρώματα μιας ομάδας που κάποτε διαλύθηκε σχεδόν στα εξ ων συνετέθη από την πουτάνα τη μοίρα (Μόναχο), κι όμως ξαναστήθηκε στα πόδια της. Με την περηφάνεια ότι η οπαδική φανέλα που φοράς εσύ, τιμά κάποιους παίκτες που δε σταμάτησαν να παλεύουν σαν σκυλιά μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής, και ανταμείφθηκαν με ένα treble γι'αυτό. Με την περηφάνεια ότι κάποιοι παίκτες αυτής της ομάδας αποφάσισαν να δώσουν τη ζωή τους σε αυτόν το σύλλογο, και να παίξουν όσο βαστάνε τα πόδια τους μόνο για τη United και για κανέναν άλλο. Και γιατί στους χαλεπούς αυτούς καιρούς, υπάρχει μια τιμή και μια περηφάνεια να στηρίζεσαι ως ομάδα στις ακαδημίες σου-νομίζω.

Φυσικά, υπάρχει πάντα κι η άλλη πλευρά. "Οι κωλόφαρδοι", "ο μαλάκας ο Ferguson" και τα λοιπά γνωστά και τετριμμένα. Κατ'αρχάς, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι κανείς δεν αγαπάει αυτόν που...κατάλαβες τώρα. Όποιας ομάδας και να είσαι οπαδός, κάπου θα σε έχει περιποιηθεί η United τόσα χρόνια. Αν δε τυγχάνεις από αυτούς τους ωραίους τύπους που γουστάρουν την ιστορική ομάδα του λιμανιού του North West (μη λερώσω και το στόμα μου βραδιάτικα), την "είμαστε 20 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα ενώ έχει πάρει ακόμα και η Blackburn", την "68-59", ε σε καταλαβαίνω φίλε μου. Το ποδόσφαιρο είναι πάθος και σου είναι αδύνατο να μας αγαπήσεις. Ούτε κι εμείς σε αγαπάμε, κι ας είσαι η καλύτερη μας ερωμένη εδώ και δύο δεκαετίες. Κανένας bostero δεν αγαπά τη River, κανένας βάζελος τον Ολυμπιακό and so on. Some things go natural.

Κάποιοι μας θεωρούν τυχερούς, κάποιοι δε γούσταραν τον Cantona, μετά τον Becks, τώρα τον Cristiano, κάποιοι δεν αντέχουν την εγγλεζόφατσα του Sir Alex, όλοι όμως δεν αντέχουν το γεγονός ότι οι δικές τους ομαδούλες δεν είχαν και δεν έχουν τη διάρκεια που έχει η United. Όλοι επιθυμούν τη συντριβή αυτής της ομάδας, τον εξευτελισμό της, μήπως και ξεχάσει ο κόσμος τα ξεφτιλίκια που τους έχουμε κεράσει. Δεν πειράζει ρε παιδιά. Στο θέατρο των ονείρων μας είστε πάντα ευπρόσδεκτοι-ως τροφή για τα θηρία, κατά μίαν έννοια. Να θυμάστε πως τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να βγει η χοντρή να τραγουδήσει και όλα θα πάνε καλά.

σ.σ. Οι απόψεις των ιθυνόντων του blog δεν ταυτίζονται σε καμία περίπτωση.

Κάτω από τα ραντάρ

2009-03-23T18:30:00.010+02:00

Αυτή η δημοκρατία...αυτή η κοινωνία...Δε με αρρωσταίνει η πολιτεία, δε φταίνε τα φαρμακεία, φταίει η πρέζα και η "πρέζα", drugs, god and the new republic. Όταν ζεις σε μια χωματερή, σ'έναν σκουπιδότοπο από διαλυμένα μυαλά, είναι -επιτέλους- εύκολο να αγανακτήσεις. Είναι; Είναι-δεν είναι, δε θα σου πω εγώ αν οργίζεσαι-τίποτα δε θα σου πω εκτός από τον τρόπο που το βλέπω εγώ. Ένα σχέδιο πτήσης θα σου περιγράψω περίπου, κι αν στο αεροπλάνο μου δε χωράει άλλος, πάρε ένα δικό σου και πάμε, πάντα ευπρόσδεκτος.

Είναι περίεργοι οι καιροί φίλε μου, οι γραμμές είναι αχνές και οι άνθρωποι στέκουν πότε από τη μια και πότε από την άλλη. Στα ραντάρ της νομιμότητας και της ιδιοκτησίας λίγο-πολύ δίνουμε όλοι στίγμα. Κοιμόμαστε σε σπίτια, φοράμε ρούχα, άλλοι καταναλώνουμε για να ζούμε κι άλλοι το αντίθετο. Σε πρώτη φάση, ψάξου μέσα σου και δες σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκεις. Στα ραντάρ του συστήματος είμαστε όλοι παρόντες-the system you hate is the system you support. Όμως...

Όμως υπάρχουν πράγματα, υπάρχουν άνθρωποι στη μέση της κόλασης, άνθρωποι σαν κι εσένα, σαν κι εμένα που οργίζονται, που θέλουν κι όχι πρέπει, που ζουν και δεν επιβιώνουν απλά, υπάρχουν κείμενα, υπάρχουν τραγούδια, βιβλία, ταινίες. Υπάρχει μια φωτιά που πρέπει να τραφεί για να δώσει στην κοινωνία το θάνατο που της αξίζει, στην υπάρχουσα δομή την τρικλοποδιά που της πρέπει. Κι η φωτιά δεν έχει σημαία, δεν έχει γλώσσα ούτε θρησκεία, έχει καρδιά την καρδιά του ανθρώπου, εκεί που παλεύει ο Ακρίτας με το θάνατο και μόνο με τον έρωτα μπορεί να τον νικήσει, εκεί που φωλιάζει το μίσος για όλους αυτούς που σε κρατάνε από όλα αυτά που ονειρεύεσαι. Θα πετάξουμε κάτω από τα ραντάρ τους, θα νομίζουν πως μας ελέγχουν ενώ εμείς θα βάζουμε φωτιά στο σύστημα, στα θεμέλια του. Είμαστε ο εχθρός διότι σκεφτόμαστε. Φοράμε τα ρούχα τους, οδηγούμε τα αυτοκίνητα τους, φοιτούμε στα σχολεία τους και τα πανεπιστήμια τους-ξέρεις γιατί; Γιατί το σύστημα θα μας προμηθεύσει τα υλικά για να χτιστεί η ουτοπία-η ουτοπία μας, δικιά μου, δικιά σου, πάνω στα ερείπια τους.

Πέρασαν πολλοί πριν από εμάς, λένε πως δε θέλανε να δείξουν κανένα δρόμο. Κι εμείς γουστάρουμε που τα έκαναν όλα για την πάρτη τους. Και θα μισούμε πάντα αυτούς που τους αφάνισαν, από το φόβο μην έρθει η σαπίλα τούμπα και τη φάνε στο δόξα πατρί. Ποιος ξέρει, μπορεί μια μέρα να πάρουν πρέφα κι εμάς και να μας καθαρίσουν στεγνά. Μα μιας και δεν υπάρχουν ηρωικοί θάνατοι, αφού εδώ και αιώνες έγιναν όλα αφίσες και T shirts, κανείς δεν πάει να γίνει ήρωας. Κάτω από τα ραντάρ δεν υπάρχουν ήρωες, υπάρχουν μόνο αυτοί που ξέρουν κι αυτοί που καίγονται να μάθουν-κι είμαστε κι από τα δύο, όλοι μας. Κάτω από τα ραντάρ της καθημερινότητας, κάτω από τα ραντάρ του "εντός τόπου", υπάρχουμε εμείς. Μας θρέψανε για ηλίθιους και όλα εδώ πληρώνονται. Σπείρανε φόβο και θα θερίσουν φλόγες, στα μυαλά και στα κτίρια. Γιατί τίποτα δε σταματά ποτέ. Γιατί κανείς δεν ξέχασε, ούτε γύρισε στην κανονικότητα.

Χθες το βράδυ, σε ένα φοιτητικό σπίτι, από αυτά τα "εκτός τόπου", εκεί που δε σαπίζουν άνθρωποι νομίζοντας πως ζουν, είδα την ταινία "Die Fetten Jahre sind Vorbei" (Οι Μέρες Της Αφθονίας Σας Είναι Μετρημένες). Δεν ήταν συγκλονιστική, ομολογουμένως, ήταν όμως καύσιμα για τη συνέχεια. Τελικά, έχει πιο πολύ σημασία ένα κοινόβιο, ο ελεύθερος έρωτας, μια μπούκα σε ένα πλούσιο σπίτι; Για μένα όχι. "Η επανάσταση δυσκόλεψε", έλεγαν τα παιδιά στην ταινία. Θα πρόσθετα, χωρίς καμιά διάθεση μανιφέστου πέραν του προσωπικού μου, ότι άλλαξαν και οι τρόποι. Τα όνειρα; Όχι, τα όνειρα δεν άλλαξαν. Πως θα μπορούσαν άλλωστε; Όλα είναι στο μυαλό, το λένε κι εκείνοι. Ε, και η καταστροφή σας τότε, θα πάει λαμπαδηδρομία από μυαλό σε μυαλό. Όταν έχεις δει τον κώδικα του Matrix, αρνείσαι να ζήσεις πιστεύοντας το.

Discarded rubbish left to dissolve like a castaway/stamped as a reject, sworn to reject, you're a castaway/no one will have you, nowhere to call home, you're a nameless stray/ rules don't apply, no i won't follow i'm no master's slave/scarred at birth, bloodstained never sold, thrown away/no false salvation can alter the mind of a castaway/no regulations will straighten the path of a castaway/antisocial, anti-society, we're all castaways
they fashion the leash, but i won't wear it i'm no bastard's slave/scarred at birth, bloodstained,never old,thrown away

on the surface we appear to comply only because that makes us harder to detect
under the radar, under the radar
dismantling the plans, sabotaging the schemes skewing the numbers, shattering the dreams

Η παραπάνω εικόνα προέρχεται από το Revolt, έντυπο της κατάληψης ΑΣΟΕΕ. Σας ευχαριστώ πολύ που μου κάψατε το μυαλό με αυτό το leaflet.

Είμαστε όλοι διαστημάνθρωποι

2009-03-17T20:02:00.000+02:00

Μάνα ήθελα να σου πω εδώ και καιρό , να μην ανησυχείς, τα παίρνω όλα τα ναρκωτικά μου.
Θέλω να υπάρχει χημεία στην κηδεία μου, δε γουστάρω καφέ και παξιμάδι, κέρνα τον κόσμο πορτοκαλαδίτσα εμπλουτισμένη και ζελεδάκια, το κονιάκ άστο, για πρεζάκια καλό είναι.
Δεν είναι ειρωνικό να περιμένεις στα κτελ αυτής της παρακμιακής πόλης κάτι απροσδιόριστο, με μία εντελώς απροσδιόριστη διάθεση και να ακούς από τα μεγάφωνα στο ράδιο Louis Armstrong , όχι δε θέλω να αποδώσω κουλτουρέ ύφος στην αφήγηση, έπαιζε όντως το “what a wonderful world”, διακρίνεις μία μικρή ειρωνεία έτσι?
Με τι δε μοιάζει, με τι δε μοιάζει.... α ναι το βρήκα δεν ταιριάζει με τίποτα με αυτό που αράζουν τα λεωφορεία, περισσότερο θα το χαρακτήριζα κάτι σαν μεγάλο γκαράζ για την επισκευή διαστημόπλοιων.
Είμαστε όλοι διαστημάνθρωποι έτσι εξηγείται...
Η χαρά σου δεν κρύβεται με τίποτα, σαν το ασημί citroen xara με φιμέ τζάμια δίπλα στο σταθμό.
Η λύπη σου δεν κρύβεται με τίποτα, σαν μεγαλόσωμος τύπος με γυαλιά και παραφουσκωμένο τσαντάκι που κάθεται δίπλα από το xara.

No Al Calcio Moderno

2009-03-10T17:39:00.001+02:00

Το ποδόσφαιρο το αγαπάμε. Τα ‘χουμε ξαναπεί, το μόνο που δεν αγαπάμε είναι η καφρίλα ή/και σωματική βία που, κατά περίπτωση, συναντάται ως φαινόμενο ανάμεσα στους οπαδούς των ομάδων. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, μια που είναι εντελώς politically correct να καταδικάζεις τη βία στα γήπεδα και το χουλιγκανισμό. Το δύσκολο της υπόθεσης είναι να προσπαθείς να καταλάβεις ποιος, τι και γιατί.

Έμαθα το ποδόσφαιρο στη δεκαετία του ‘90, λόγω ηλικίας δε θεωρούμε αυθεντία στα συγκεκριμένα χρόνια αλλά τα έχω βαθιά ριζωμένα μέσα μου. Θεωρώ πως είναι η εποχή των μεγάλων αλλαγών στο ποδόσφαιρο, σε πολλούς τομείς και ζητώ την κατάθεση απόψεων σχετικά με το θέμα από όλους-prove me wrong αν το πιστεύετε. Στη δεκαετία αυτή ο κόσμος πρώτη φόρα αντίκρυσε τα τεράστια οικονομικά μεγέθη μεταγραφών που είναι ο κανόνας σήμερα (θυμήσου Mendieta, Ronaldo, Zidane, Beckham), τους πάμπολλους χορηγούς, την καταστολή στα γήπεδα, την γεωμετρική αύξηση των οργανωμένων οπαδών-ultras, hooligans κλπ. Πλέον, έχοντας περάσει από όλα αυτά τα στάδια, ζούμε στα χρόνια όπου το ποδόσφαιρο είναι, σε μεγάλο ή μάλλον σε ολοένα αυξανόμενο βαθμό, εργαλείο των «ολίγων» απέναντι στους «πολλούς», των «ολίγων» προς πλουτισμό των ομοίων τους, των «ολίγων» προς συμφέρον πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα υποστήριζε ρομαντικά το «παλαιό» ποδόσφαιρο χωρίς να το έχει ζήσει, ούτως ή άλλως ποτέ τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα. Νομίζω όμως πως είναι, πια, χειρότερα από ποτέ. Μπορεί τα 80’s να πέρασαν στη συνείδηση του φίλαθλου κόσμου ως η δεκαετία του Heysel και των hools στα βρετανικά γήπεδα, με την αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού όμως, ξεφύτρωσαν ζιζάνια άλλου τύπου, σε άλλους κήπους. Για να μιλήσουμε με γεγονότα, πάμε παρακάτω.

1990. Ο εθνικισμός στην τότε ενιαία Γιουγκοσλαβία είναι στα πρόθυρα έκρηξης, με την Κροατία να διεξάγει τις πρώτες της εθνικές εκλογές μετά από 50 χρόνια. Το εθνικιστικό κόμμα του Franjo Tudman κερδίζει την κάλπη και λίγες μέρες αργότερα, στα πλαίσια του ενιαίου ακόμα πρωταθλήματος, η Dinamo Zagreb υποδέχεται στο στάδιο Maksimir τον Ερυθρό Αστέρα. Την ίδια στιγμή στη Σερβία τα εθνικιστικά κόμματα έχουν ουσιαστικά ανατρέψει τον κομμουνισμό και η κατάσταση είναι έκρυθμη από όλες τις πλευρές. Οι οργανωμένοι οπαδοί του Ερυθρού Αστέρα (Delije ή «ήρωες») εισβάλλουν στον αγωνιστικό χώρο και επιτίθενται στους αντίστοιχους της Dinamo (Bad Blue Boys) με καθίσματα και μαχαίρια. Η αστυνομία ουσιαστικά αγνοεί τους επιτιθέμενους και προσπαθεί απλά να καταστείλει την αντίδραση των Κροατών, οι οποίοι τελικά εισβάλλουν στο γήπεδο και γίνεται το σώσε. Στα επεισόδια μπλέκονται τόσο ο δημοφιλής Κροάτης παίκτης της Dinamo Zvonimir Boban –με χαρακτηριστική την κλωτσιά του σε αστυνομικό ο οποίος χτυπούσε οπαδό της Dinamo- όσο και ο μετέπειτα διαβόητος Arkan, τότε επικεφαλής ασφαλείας του Ερυθρού Αστέρα και, υπογείως, οργανωτής της δράσης των Delije. Τα χρόνια που ακολουθούν, οι λαοί της Γιουγκοσλαβίας ξεκληρίζονται σε έναν από τους πιο αιματοβαμμένους εμφυλίους στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Arkan στρατολογεί οπαδούς και δημιουργεί τους Tigers, μια παραμιλιταριστική οργάνωση υπεύθυνη για άπειρα εγκλήματα πολέμου.

2003. Ο Ρώσος μεγιστάνας του πετρελαίου και φημολογούμενος έμπορος όπλων Roman Abramovich αγοράζει την αγγλική Chelsea για περίπου 140 εκατομμύρια λίρες. Ξοδεύει άλλα 100 εκ. λίρες για την αγορά νέων παικτών και προπονητών, προσπαθώντας να κάνει το σύλλογο ανταγωνιστικό (από Ξάνθη που ήταν). Η Chelsea κερδίζει δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα ύστερα από 50 ολόκληρα χρόνια.

2008. Η Abu Dhabi United Group Investment and Development Limited αγοράζει τον Εδεσσαϊκό της Αγγλίας, τη Manchester City, προς 200 εκ. λίρες. Ακολούθως, ξοδεύουν 32,5 εκ. για τη μεταγραφή του Robinho, ενώ πραγματοποιούν τη μυθικότερη προσφορά στην ιστορία του ποδοσφαίρου στον Kaka, ήτοι 15 εκ. ευρώ ετησίως στον παίκτη, χωρίς να υπολογίζουμε τα χρήματα που θα έπαιρνε η Milan για να τον αποδεσμεύσει (πολύ περισσότερα από 100 εκ. ευρώ).

Είναι μόνο τρία σημεία στην πρόσφατη ιστορία του ποδοσφαίρου που χρησιμεύουν για να κατανοήσουμε ότι μιλάμε πια για μπόλικη λέρα. Παράγοντες ομάδων ξεπλένουν χρήματα από ναρκωτικά και όπλα, ναρκώνοντας τον κόσμο με νέες μεταγραφές. Παράγοντες ομάδων επηρεάζουν οπαδούς σε σημείο να τους μετατρέπουν σε παραστρατιωτικά κομμάντα. Παράγοντες ομάδων που βλέπουν αυτό που απέμεινε στον κοσμάκη για να ξεχνιέται από τη μίζερη ζωή του ως οικονομικό ισολογισμό, ως δυνατότητα πολιτικής επιρροής, ως μέσο χειραγώγησης. Μπορεί ο χουλιγκανισμός στην Αγγλία ουσιαστικά να εξαλείφθηκε, στον υπόλοιπο, όχι-και-τόσο-ανεπτυγμένο κόσμο όμως ακόμα σκοτώνονται παιδιά για τη σημαία της φανέλας, με τις ομάδες όχι απλά να ανέχονται, αλλά να ταΐζουν και να συντηρούν τη σήψη. Γιατί όταν ανοίγουμε τις τηλεοράσεις και τις εφημερίδες, όλοι θα κράζουν τους ανεγκέφαλους (sic), αλλά κανείς δε θα σκεφτεί ότι ανεγκέφαλοι υπήρχαν πάντοτε, μόνο που τώρα πια υπάρχουν και εγκέφαλοι. Το πρόβλημα του σύγχρονου ποδοσφαίρου δεν είναι η βία, αλλά η αλητεία που την υποκινεί και τη θρέφει. Γιατί η βία είναι ριζωμένη στον άνθρωπο και δεν μπορείς να κάνεις τον κόσμο εκκλησία-ούτε με το καλό, ούτε με το ζόρι. Μην ξεχνάς πως οι Ρώσοι, που είναι σε όρους ποδοσφαιρικούς και κοινωνικούς περίπου μια δεκαετία πίσω, πλακώνονται στο ξύλο από χόμπι, με κανονικό ραντεβού στο δρόμο, κι όχι επειδή δε γουστάρουν ο ένας τον άλλο-θυμάται κανείς το Fight Club;

Το μοντέρνο ποδόσφαιρο, δυστυχώς, είναι ακόμα όμορφο μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές. Μπορούμε ακόμα να το πάρουμε στο χάβαλο και να περάσουμε πολύ ωραία βλέποντας και συζητώντας το. Την ίδια στιγμή όμως, δε θέλει τη νοημοσύνη ακαδημαϊκού για να καταλάβει κανείς ότι παρασκηνιακά και πίσω από τα λαμπερά φώτα, βρίσκεται ένας ορθάνοιχτος υπόνομος. Υπόνομος που πρέπει πραγματικά να προβληματίζει όσους διατείνονται πως αγαπούν το άθλημα. Φυσικά και δεν εννοώ πολιτικάντηδες, προεδρίσκους και τους λοιπούς. Εννοώ εσένα κι εμένα, γέρους αλλά και νέους, που θα μπορούσαμε να σκοτωνόμαστε έκει έξω για την ομάδα μας, αντί για μια εθνική σημαία. Δάγκωσε το χέρι που σε ταΐζει, όταν σε ταΐζει σκατά.

Παγωμένη μέρα στην κόλαση

2009-03-06T19:04:00.003+02:00

Είναι μερικές μέρες τώρα που ξυπνάω το πρωΐ και σηκώνομαι από το κρεβάτι με το αριστερό, που σημαίνει με φοβερά νεύρα και διάθεση μηδέν. Στην πορεία στρώνω, το επόμενο πρωΐ πάλι το ίδιο και ούτω καφετζής. Άκου πως έγινε εκείνη τη μέρα, είχα αποφασίσει από πριν ότι θα ήταν έτσι, γιατί είχα αποφασίσει να χτυπήσω την πόρτα του διαβόλου εκείνη τη μέρα-κι ως γνωστόν, κάποια στιγμη θα σου ανοίξει. Μάζεψα έναν μπόγο ψυχραιμίας και μπήκα στο αμάξι, ακαφέδιαστος και να κρυώνω, το χάλι μου το μαύρο. Προσπάθησα να καλμάρω, πέταξα ένα τσαμπουκαλεμένο CD στη σχισμή κι έφυγα να μαζώξω τον κολλητό. Δεν πάνε ποτέ στο διάολο χωρίς παρέα, έτσι δεν είναι; Τι θα μπορούσε να συμβεί; Μια βόλτα από το σχολείο μας θα πηγαίναμε, φάση νοσταλγία κι έτσι, μετά τέσσερα έτη, που ήταν το περίεργο; Πουθενά δεν ήταν το περίεργο. Σχεδόν πουθενά δεν ήταν.

Είμαι στημένος έξω από την πόρτα και ψάχνω δέκα δικαιολογίες να μην μπω, την ίδια στιγμή που καίγομαι και θέλω να τρέξω μέσα. Φοβάμαι, έτσι το λένε. Φοβάμαι αλλά ξύνομαι, σκυλί με γατίσια ψυχή που ετοιμάζεται να φαγωθεί από την περιέργεια, αυτό είμαι. Λίγο καλύτερος από μαζοχιστή Εβραίο στην πύλη του Νταχάου, κάτι πολύ άρρωστο τελοσπάντων, κάτι τέτοιο είμαι. Χτύπα το γαμημένο το κουδούνι, μπορεί και να τη γλιτώσουμε.

Αυτό το μέρος είναι παράξενο, αντηχεί πολύ γέλιο και πολύ κλάμα, πολύ χαβαλέ και τεράστια μανίκια, πολλά άγαρμπα, ασουλούπωτα, ωμά, άγουρα συναισθήματα. Είναι νοσταλγικά, δεν το αρνούμαι, κι είμαι μαζί με φίλους που υπήρξαν κι έζησαν κι αυτοί εδώ και ξέρουν, όλοι εμπνεόμαστε από το μέρος, όλοι γίναμε άντρες και γυναίκες σ'αυτό το μέρος. Κι ο χρόνος κυλά. Σύμπτωση της κολάσεως που ζούμε όλοι, κυλά με το μέρος μου. Κυλά με πολλά χαμόγελα του κώλου από κόσμο που δε μας νοιάζει και με λίγα που μετράνε, όλοι ξέρουν ποιος ήρθε για ποιον εδώ μέσα, έτσι ήταν από καταβολής κόσμου νομίζω. Είμαι δυο βήματα από τη σωτηρία, ή από την κατάρα του μετά, αλλα σταθερά δυο βήματα που τραμπαλίζομαι να κάνω.

Πίπες ρε νιόκο, το ήξερες από την αρχή και άσε τα σαπισμένα.

Γιατί πριν προλάβεις να τραυλίσεις "ω γαμώτο" είναι πάνω σου και σε φιλάει, σταυρωτά, σα μάνα. Τρόμαξες να τη γνωρίσεις για λίγο, τόσο λίγο όσο μια βόλτα από εδώ στην αιωνιότητα, τώρα είσαι δεκάξι χρονών και μόνο το χαμόγελο της έχει νόημα, μεγάλωσε ή ιδέα σου είναι; Εσύ μεγάλωσες καθόλου;

Κρατάω με την πλάτη τον τοίχο κι εκείνος εμένα, πέντε βήματα απέναντι της. Κι είμαι κούφιος, ένα κέλυφος ξαναγεμισμένο με παρελθόν βρώμικο και αγνό, σιχαμένο και άγιο, ξαναγεμισμένος με τα πάντα και με το τίποτα. Τα δάχτυλα μου παγώνουν και η κόλαση γύρω μου φλέγεται όταν σηκώνει το βλέμμα, για λίγο, για τώρα, για πάντοτε. Μόνο το βαρύ μπουφάν με κρατάει όρθιο, γιατί από μέσα είμαι σκιάχτρο, ούτε Mister Fixit ούτε άντρας ολόκληρος, αλλά παιδί, ερωτευμένο, πεθαμένο κι αφημένο εκεί πέρα, σ'εκείνο το γραφείο, απέναντι από αυτό το βλέμμα. Γιατί κάθε φορά που σηκώνει το βλέμμα της εγώ δεν είμαι πια εκεί. Το δωμάτιο ζαρώνει γύρω μας και δημιουργείται χρονικό παράδοξο, δυο παράλληλες τέμνονται κι εγώ δεν έχω θέση πια εδώ, ούτε σε αυτό το μέρος ούτε σε αυτά τα μάτια και τότε τι κάνω εδώ;

Φεύγω. 'Εχω φύγει απο χρόνια.

ΤΟ ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

2009-03-04T05:24:00.001+02:00

ΤΙ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗ - ΤΙ ΠΕΡΑΜΑ
Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ

Η Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος, σε επίπεδο εργατικών ατυχημάτων, αποτελεί ίσως τη φονικότερη εστία θανάτου σε ολόκληρο το δυτικό κόσμο. Αποτελεί έναν πραγματικό αποτεφρωτήρα μέσα στον οποίο το κράτος εμφανίζεται ως ένας εφιαλτικός δράκος που ρίχνει τις θανατηφόρες του φλόγες στους είλωτες του. Ποιός μίλησε για μυθοπλασία;

Ήτανε Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου του 1988. Το δεξαμενόπλοιο «ΑΝΑΤΖΕΛ ΓΚΡΕΪΝΤΝΕΡΣ», ύστερα από μία εκκωφαντική έκρηξη σκίζετε στα δυο. Ο χρονοβόρος καθαρισμός από τα θανατηφόρα αέρια (free gas) που απαιτείται πριν την έναρξη των εργασιών μέσα στα κουρασμένα αμπάρια του πλοίου, προφανώς είναι διαδικασία που ξεπερνιέται εύκολα στη νομοθετική ελαστικότητα του εφοπλιστικού κέρδους. Τραγικός απολογισμός: επίσημα, 10 νεκροί και 20 τραυματίες στο αμπάρι Νο 2.

Ο κρατικός μηχανισμός, ίδιος με το πρόσωπο του τέρατος και με τη συντροφιά κι άλλων παραμορφωμένων δικαστικών υπαλλήλων, εξαρχής, σπεύδει να μετατοπίζει ή να αποκρύπτει τις πραγματικές ευθύνες των πλοιοκτητών και να «στρεψοδικεί». Οι εφοπλιστές δεν αγγίζονται διότι έτσι επιτάσσει ο νόμος της επιβίωσης. Νομοτελειακά, το κράτος είναι αδύνατον να αντιμετωπίσει αυτούς που το αναπαράγουν και να τα βάλει με εκείνους που αποτελούν την οικονομική βάση της εξέλιξης του.

Ήτανε Σάββατο 20 Οκτωβρίου του 2001. Το δεξαμενόπλοιο «SAILOR», εκρήγνυται, ενώ λάμβαναν χώρα ελασματουργικές εργασίες στα αμπάρια του. Οι νεκροί αυτοί τη φορά έφτασαν τους 5.

Κι οι συνδικαλιστές, αυτοί οι μεσάζοντες μεταξύ εργατών κι αφεντικών, λειτουργούν ως ένας αερόσακος του κεφαλαίου, ως ένα μπαλόνι ασφαλείας και εκτόνωσης της οργής των εργατών. Ουσιαστικά, ο ρόλος τους, απόλυτα ελεγχόμενος και γεμάτος προνόμια δοσμένα από τους εργοδότες, χρησιμοποιείται από τους δεύτερους ως τέχνασμα για την μακροημέρευση τους, για την ανέξοδη επιβίωση τους. Ανέξοδη είπαμε; Εντάξει, τώρα.

Ήτανε Δευτέρα 16 Ιουλίου του 2007. Το τάνκερ «Ailsa Craig», έχοντας περάσει "επίσημα" από τη διαδικασία του free gas, κι όμως αναφλέγεται και θανατώνει ακαριαία δύο σωληνουργούς.

Σε κανένα από τα ατυχήματα που συμβαίνουν στο Πέραμα δε μπορούν να υπολογιστούν οι πραγματικοί αριθμοί των θυμάτων. Ως γνωστόν, η μαύρη και αδήλωτη εργασία δεν υπολογίζεται στα στατιστικά, και σύμφωνα με μαρτυρίες εργαζομένων της Ζώνης οι νεκροί στο τελευταίο ατύχημα του περασμένου Ιούλη δεν ήταν οχτώ, αλλά πολλοί περισσότεροι.

Ήτανε Πέμπτη 24 Ιουλίου του 2008. Το γκαζάδικο «FRENDSHIPGAS», ύστερα από θερμική ανάφλεξη αρπάζει φωτιά και οι νεκροί στο αμπάρι Νο 3 φτάνουν τους 8. Βεβαίως, το Πέραμα θρηνεί ξανά.

Δεν είναι, λοιπόν, άστοχο αν λέγαμε πως εκεί που τελειώνει η αστική δικαιοσύνη, αρχίζει το δίκαιο.

Οι νεκροί, που ανασύρθηκαν από τις δεξαμενές του «Friendship Gas», είναι:
Παπαϊωάννου Γιάννης ετών 56
Ρουσάκης Ηλίας ετών 51
Νικολαΐδης Παύλος ετών 54
Πασπαράκης Παναγιώτης ετών 44
Οικονομάκης Κώστας ετών 30
Αντιασης Φλοράν ετών 25
Mουραντχανιάν Ασότ ετών 32
Γιόπια Ρομουάντο ετών 48, Φιλιππινέζος υποπλοίαρχος, ο οποίος, σημειωτέον, δεν βρισκόταν στο αμπάρι την ώρα της έκρηξης, αλλά έσπευσε να βοηθήσει, με αποτέλεσμα να βρει κι αυτός φρικτό θάνατο.

Και το δίκαιο εκκινεί τη στιγμή που η μνήμη γεννάται.

Πριν λίγες μέρες εκδόθηκε το περίφημο πόρισμα των εμπειρογνωμόνων για το πολύνεκρο αυτό δυστύχημα. Η ίδια ιστορία. Υπαίτιοι του δυστυχήματος ορίζονται οι δύο εργάτες, ένας εκ των οποίων νεκρός. Το τέρας γυμνό. Δικάζονται και οι νεκροί τώρα;

Τα περιστατικά είναι ενδεικτικά. Ατυχήματα, θανατηφόρα ή μη συμβαίνουν σε ρυθμό εβδομάδας, μετατρέποντας τη Ν/Ζώνη σε ένα τόπο εργατικής γενοκτονίας και το Πέραμα σ’ ένα συλλογικό μνημείο πεσόντων του καπιταλιστικού κόσμου.

ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΗΘΗ

ΠΕΡΑΜΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 7 ΜΑΡΤΗ, 12:00 ΣΤΗ ΠΥΛΗ ΤΗΣ Ν/ΖΩΝΗΣ

Συνέλευση Εξεγερμένων από Πέραμα, Σαλαμίνα, Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Νίκαια, Αιγάλεω

Active Member - Μάσκα

2009-02-26T18:50:00.004+02:00

Ξυπνάω με φωνές γιατί άρχισες χωρίς εμένα καρναβάλι
τι στολή να βάλω τι να φορέσαν άραγε όλοι οι άλλοι
λες να 'χουν χρώματα πολλά και φινετσάτα και τεράστια καπέλα
θέλω να ‘μαι μοναδικός και αντί για μάσκα να φορέσω εσένα τρέλα.
Γιορτή γιατί Γιατί γιορτή να γίνουν άτρωτοι οι τρωτοί
Τρελές χαρές, βουβές φωνές βγάλε τη μάσκα σου και δες.

Μοιάζεις κακός πωπω μια μάσκα που τη βρήκες πες και εμένα
όσα φοράω κλεμμένα είναι και σκισμένα
πες μια κουβέντα να σ' ακούσω τρόμαξέ με
μέσα στα μάτια να με σκιάξεις κοίταξέ με.
Μα δε μπορείς κακό να γίνεις αλήθεια δε μπορείς
Για κοίτα εκείνον με τ' αγγέλου τα φτερά που όλο γελάει
κρύβει τα μάτια του και μοιάζει μια χαρά ενώ πονάει
και αν του φωνάξεις να γυρίσει να κοιτάξει
δε θα γουστάρει το παράδεισο, θ' αλλάξει.
Ένα καπέλο θα φορέσει γεμάτο με φτερά
και θ' αρχίσει να χορεύει με τους άλλους στην πυρά
κι αυτός που καίνε πόσο μου μοιάζει
και μονάχα που το σκέφτομαι αλήθεια με τρομάζει.
Βρες μου μια μάσκα να φορέσω ότι να 'ναι να σωθώ
και μια στολή να μοιάζω σαύρα να συρθώ
ή καμιά φούστα καμιά τσάντα καμιά κάλτσα
να μοιάζω πόρνη που ξεχύθηκε στην πιάτσα.
Κάνε ότι να 'ναι να ξεφύγω απ' τη φωτιά άσε με λάσκα
έκανα λάθος που δε φόρεσα μια μάσκα.
Στο καρναβάλι ρε που πας
χωρίς μάσκα και στολή ρε να φοράς.
Κι αφού το διάλεξες, να πας
θα 'σαι μόνος μες στους μόνους θα πονάς.
Γι' αυτό λοιπόν φοράω την πρώτη μάσκα εκείνη που θα βρω
το πήρα απόφαση πως πρέπει να χωθώ μες στον χορό
κι αν τους φοβίσω και εγώ με τη σειρά μου
τότε θα 'ναι ταιριαστή επάνω μου η φορεσιά μου.
Κι αν τους κάνω να γελάσουν και ξεσκάσουν
μπορεί τη φάτσα μου για πάντα να ξεχάσουν
και να θυμούνται αυτή τη μάσκα τη γελοία που φοράω
και θα μπορέσω με τους άλλους άνετα να περπατάω.
Δε θα φοβάμαι και δε θα ντρέπομαι για μένα
θα 'ναι τριγύρω μου τα πάντα ευτυχισμένα
δε θα ζηλεύω αυτά που φόραγαν οι άλλοι
θα συνηθίσω εδώ κοντά σου καρναβάλι.
Τέλος καλό όλα καλά
η μάσκα ταίριαξε καλά.

Κυριακή Πρωΐ

2009-02-22T04:52:00.003+02:00

" Σάββατο νύχτα στο ρολόι στην πλατεία
παραμένεις μια ζωή στην αλητεία
μ' ένα σκύλο που γαβγίζει όποιον περάσει
αυτό είναι το τίποτα, κι εκεί του λεωφορείου η στάση"

Σάββατο νύχτα είναι η ώρα που όλη η ελπίδα έχει τελειώσει, ξημερώνει η καταραμένη μέρα και το βράδυ έχει σφυρίξει για τη λήξη, είναι η ώρα που πάντα μένεις μόνος. Κι αναρωτιέσαι, τι γαμημένος ήλιος πάει να σηκωθεί. Από τότε που η Κυριακή σήμαινε διάβασμα για το σχολείο-φυσικά τελευταία στιγμή. Από τότε, πιο παλιά ακόμα, που εκείνος ο μαλάκας έκατσε να ξεκουραστεί κι άφησε τον κόσμο σε τέτοιο χάλι-ο τεμπελχανάς. Εφήυραμε το ποδόσφαιρο για να γλυκάνουμε την κατάρα και λίγα καταφέραμε. Πως ξορκίζεται μια Κυριακή;

" Σαν μια ιστορία όπου κι οι δυο είμαστε χαμένοι
χαμένοι στο διάστημα, μα ποτέ χωρισμένοι
τυλιγμένοι κι οι δυο στο δικό μου παλτό
μέχρι το σπίτι σου, κι εκεί σ' ένα στρώμα διπλό "

Το ξημέρωμα της Κυριακής έζεχνε πάντα μοναξιά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να αναπνέει. Άλλοτε ήταν φυσική-πεζοδρόμια στραβώνανε κάτω από τα παπούτσια μου, δρόμοι κάτω από τις ρόδες μου και με περίμενε ένα σπίτι που πάντα περιφρονούσα, πάντα ήθελα να με βγάλει η ρότα κάπου αλλού. Τελικά πήγαινα σπίτι μου, κρύβοντας την όμως στο μπουφάν μου για να μην κρυώνει. Και για να μην τη χαλάσει ο βρώμικος αέρας. Κι άλλοτε, χειρότερα, με κόσμο πολύ και νταβαντούρι, σκότωνα για ένα ποτήρι καθαρό αέρα, μια κατραπακιά από τη θάλασσα ενώ πνιγόμουν σε μια έρημο. Κι όλοι γύρω, ένας προς έναν, γελούσαν σαν αντικατοπτρισμοί.

Μια Κυριακή μονάχη της τα άλλαξε όλα. Σαν προφητεία μου έμοιασε και κράτησε πέντε μέρες, κι ήταν σε χώρα μακρινή, με παιδικά παιχνίδια και γέλια δίχως τέλος. Μου 'πε "μη με μισείς" κι όμως τη μίσησα θανάσιμα όταν ξημέρωσε Τετάρτη. Μα σαν κοίταξα το όνειρο, είχε γίνει γραμμές πάνω στο χέρι μου, κι ερωτεύτηκα εκείνη την Κυριακή που θα ξανάρθει, θα 'ναι σαν φιλί στο δροσερό αέρα, θα γίνει θάλασσα να αφήσει την ψυχή της ελεύθερη, θα έχει το χαμόγελο της θάλασσας.

" Έι, σε σένα μιλάω
έλα να φύγουμε μαζί γιατί είναι Κυριακή πρωί
Κυριακή πρωί, Κυριακή πρωί... "

Life Gambler III (suicide king of hearts)

2009-02-16T00:30:00.003+02:00

Σε νοιώθω, σχεδόν σε μυρίζω, κάτι από μοκέτα πνιγμένη στη μούχλα, έγινες δεύτερο δέρμα και δε το πήρα πρέφα, όχι δεν παίζεις πρέφα δεν αρκείσαι στα μικρά πας για τα μεγάλα, έτσι σου μάθανε στο σχολείο, στο στρατό, στη τηλεόραση. Πρέπει να μπεις στο τραπέζι νικητής να ξέρεις από πριν ότι θα το κερδίσεις, να τους κόψεις την καρωτίδα και να τους την σερβίρεις δε σε παίρνει αλλιώς ο θάνατος τους η ζωή σου, η ζωή σου? Η ζωή μου? Δεν έχει σημασία πια, ξεκινάς και χτίζεις πυραμίδες με τραπουλόχαρτα μόνο που ξεκινάς από την κορυφή και πας προς την βάση, απ’το τίποτα στα πολλά αν με πιάνεις, σε πιάνω αλλά δε σ’ αφήνω, η βάση πρέπει να γίνει δική μου, εννοούσα δική μας. Είμαι χαμένος από χέρι και τι χέρι ούτε ίδιο χρώμα δεν είναι τα φύλλα που μου μοίρασες. Είσαι θλιμμένη ντάμα καρό, θλιμμένο διαμάντι στην Αφρική. Είμαι κάπου βασιλιάς οπουδήποτε εκτός από το μυαλό μου, αυτοκτονικός βασιλιάς κούπα, που μπήγει το σπαθί του στο κεφάλι κατά κάποιο τρόπο. Κάθε φορά που κόβεις κόβεις και κάτι από μένα δε το καταλαβαίνεις? Ναι ρε πως αλλιώς, αλλά να ξέρεις δε βγαίνω χωρίς λόγω, ούτε εγώ βγαίνω γενικός. Αυτή η άκρη όμως ρε φίλε, φίλε? τέλοσπαντων άσε με να σου πω είναι πολύ μικρή η άτιμη γιατί ακόμα να τη βρούμε. Δεν υπάρχει άκρη τα μαθες? τα μαθα να λες ρε, στο ξανάπα παλιότερα ρε δεν θυμάσαι το σμαραγδένιο φίδι, δεν υπάρχει αρχή και τέλος μόνο μέση, μια ατελείωτη αχανής ερημική μέση. Ξέρω τι σκέφτεσαι ξέρω τι θα κάνεις πριν από σένα, το ξέρω καλά αυτό και δεν μπορώ να σε μπλοφάρω, αλλά δεν υπολόγισες κάτι, μπορώ να παίξω με τα φύλλα μου κρυμμένα χωρίς να τα δω ούτε και εγώ να σε δω τότε τι θα κάνεις. Αν έχεις τα άντερα... σ αφήνω μιλάς και τελευταίος άμα γουστάρεις.

A Day In The Life

2009-02-14T00:31:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν σου έχει συμβεί ποτέ αλλά κάτι ώρες, μου ‘ρχεται να αρχίσω να μιλάω (ή και να γράφω) για το τίποτα. Κάτι ώρες μου φαίνεται πως ό,τι και να πω για τα βαθυστόχαστα και τα μεγάλα, είναι μια μαλακία καθισμένη-ούτε καν όρθια, οπότε ψάχνω καταφύγιο στα πραγματικά πολύ απλά. Όταν μιλάς για αυτά που ίσως κανένας δεν κάθεται να γράψει, βρίσκεις κάποια ουσία-μια ανάστροφη καινοτομία ας πούμε. Έτσι μου ήρθε η ιδέα, sex με τις λέξεις χωρίς ιντελλεκτουάλ συμπέρασμα στο τέλος. Και τα ρέστα δικά σας, όπως είθισται εξ αρχαιοτάτων.

Ανοίγω τα μάτια μου-ταβάνι. Λογικό, δε θυμάμαι να κοιμήθηκα σε χαρτόκουτο κάτω από τη γέφυρα. Έλα, με έχεις συνηθίσει, όταν ξυπνάω είμαι νταμάρι και χρειάζομαι πολλαπλά φουρνέλα. Τώρα είναι και νωρίς και δε γαμιούνται όλα τέλος πάντων; Με λίγα σιχτίρια ακόμα είμαι όρθιος, μπόλικη πρόοδος αν και δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει. Το δωμάτιο είναι παγωμένο, ή εγώ φουρνίστηκα, ή και τα δύο. Μέχρι να ντυθώ, θα έχω ζεσταθεί και θα γδύνομαι-η γνωστή ιστορία του χαλασμένου θερμοστάτη από μικρός, που τα παιδάκια φορούσαν τρία πουλόβερ και μπουφάν κι εγώ μόλις ένιωθα δεύτερο ύφασμα επάνω μου έμπηγα τα κλάμματα. Όπως πας στο μπάνιο θυμήσου να θυμηθείς γιατί ξύπνησες τόσο νωρίς-πάντα κάποιος λόγος υπάρχει γι’αυτό.

Μπάνιο. Η ερωτική μου σχέση με το νερό είναι από αυτές που βλέπεις στις ταινίες, «δε θα σε αφήσω ποτέ», «ούτε κι εγώ, μαζί για πάντα», ένας υγρός ίλιγγος αρχικά, πριν την εναρμόνιση του ανθρώπου-ψάρι με το φυσικό περιβάλλον. Καίω τα πόδια μου στην αρχή, γαμωσταυρίζω και το ντους λειτουργεί με voice command-όλα εντάξει. It all comes slowly into reason. Υπάρχει εκείνο το μυστήριο κρύο κτίριο στο τέλος του δρόμου, μια πόρτα μπαίνεις και μια βγαίνεις. Μπήκες λυκειόπαις-βγήκες κομπιουτεράκιας, ο καθένας όσο του πάρει άλλα η διαδρομή είναι κάπως γνωστή σε όλους. Πρέπει λοιπόν να δικαιολογήσω την –μουσκεμένη- μου ύπαρξη και να πάω να φάω κοκκινόχωμα στο φοιτητώριο, ανάμεσα από μερικούς καφέδες άνευ σημασίας, αφού ως γνωστόν μόνο ο πρώτος της ημέρας αξίζει.

Δεν καπνίζω και δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που δεν μπορούν να πιουν καφέ χωρίς τσιγάρο, χαλάει η γεύση του. Βέβαια, κι εκείνοι δεν καταλαβαίνουν πώς κάνω εγώ το ανάποδο. Γάμησε το, άραξε να τον κατεβάσουμε και θα τα βρούμε κάπου αλλού ρε κατάστημα. Στάσου να βγάλω και κανένα βούτημα-όχι Sepultura πρωϊνιάτικο, όχι Opeth θα πέσω να βγάλω αφρούς, α, εδώ είμαστε. I was born underwater, I dried out in the sun. I started humpin’ volcanoes baby, when I was too young. I started surfin’ the madhouse, and I decided to stay. I got an itch in my cosmic pocket, and it won’t go away. Με τούτα και με εκείνα έχω ήδη χαζέψει και πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων. Είναι μεγάλο πράγμα το διαδίκτυο αδερφέ, γλιτώνεις το πρωϊνό στήσιμο στο περίπτερο μαζί με τους γέρους που θέλουν να σε πείσουν ότι ο Καμάρας θα είχε βάλει χτες στη Βρέμη 6 τόπια. Διαβάζω πως ο Ολυμπιακός λέει θα πάρει μεγάλο σεντραφόρ το καλοκαίρι, η ΑΕΚ πρωτάθλημα και ο Πόντιος Πιλάτος είναι ΠΑΣΟΚ, νέτα σκέτα, Arteta, Zabaleta. Ε ρε τι τραβάω ο φιλάθλος-πάω να ντυθώ για δεν υπάρχει σωτηρία.

Βγαίνοντας έξω, συνέρχομαι απότομα χωρίς να έχω πάθει κάτι. Καλώς ήρθες στην κόλαση αρχηγέ-και μεταξύ μας, μαλακίες σας λένε. Στην κόλαση έχει κρύο, ψόφο, από τη ζέστη τίποτα δεν παθαίνεις. Εγώ βέβαια, ο εξ Ηλιούπολης εσκιμώος, έχω βγει Νοέμβρη μήνα με το τισέρτι μου, under control η φτιάξη. Πάρε μπρος μωρό μου, μπράβο μωρό μου. Μέχρι να ξαναπάθεις κάτι και να γίνουμε Σαράγεβο, μέσα στα μέλια θα σε έχω. Η μέρα είναι άσχημη-κι η μέρα κρίνεται πάντα από την κίνηση. Μα τι λέτε αγαπητέ μου, κίνηση στο Κατσιπόδι; Όπως σας τα λέω κύριε πτέραρχε, βενζινοκίνητα γαϊδούρια με αλάρμ στη μέση του δρόμου, μουλάρι με καρότσα-νικελοσωλήνα και γέροι με ποδήλατα μοντέλο αδελφή Ράιτ, ένας θεός ξέρει πως γλίτωσα. Παρκάρω, αυτό μας απέμεινε για ευκολία.

Άδεια χαιρετούρα ένα, άδεια χαιρετούρα δύο, φτου και βγαίνω-α νάτοι οι τσεγιέν, έχουν έρθει. Βιάζομαι να πάρω θέση γύρω από το τοτέμ γιατί αρχίζει η τελετή της πανανθρώπινης και κατακλυσμιαίας άγνοιας. Γιατί εν αρχή ήτο ο καθηγητής Βασιλάκης κύριοι, ο οποίος είπε «εγένετο Θεός» και μετά γίνανε τα γνωστά υπόλοιπα-κατά τας γραφάς πάντα, πρώτα πάει ο προγραμματισμός συστήματος και μετά η Γένεσις, γιατί αλλιώς, που θα τρέξει το matrix; Ο μόνος τρόπος να κρατηθείς σε τροχιά γύρω από το ίδρυμα είναι ή να παίξεις καμιά σφαλιάρα ή να το ρίξεις στην κολτούρα, κάνω λίγο κι από τα δύο, πέντε έξι στιχάκια στο έδρανο και διάλειμμα σπινιάροντας με τις πάντες. Πως αλλιώς;

Space Dye Vest...Revisited

2009-02-11T20:02:00.005+02:00

Θα μπορούσε να είναι η ψυχή μου σε ψηφία, περασμένη από ένα πληκτρολόγιο.
Θα μπορούσε να είναι πονεμένες ιστορίες, από παλιά. Που πόνεσαν πολύ.
Αλλά τελικά θα είναι ένα post που αφορά το τραγούδι αυτό καθεαυτό.

Λίγα(;) λόγια για τους μη γνωρίζοντες...

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1994 στο album "Awake" των Dream Theater και ανήκει συνθετικά και στιχουργικά στον -τότε- πληκτρά τους, Kevin Moore. Ο Moore αποχώρησε από το συγκρότημα αμέσως μετά τις ηχογραφήσεις του δίσκου, μη συμμετέχοντας ούτε καν στην περιοδεία προώθησης του. Οι δύο πλευρές επικαλέστηκαν διαφορές ως προς την μουσική κατεύθυνση του συγκροτήματος, όμως ο κόσμος το 'χε τούμπανο πως ο Moore ήταν αρκετά δύσκολος, εσωστρεφής υπερ του δέοντος και μοναχικός χαρακτήρας. Αν και κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τους λόγους, η κληρονομιά που άφησε με τη μπάντα δεν αφήνει πολλά περιθώρια να συνεχίσουμε μια χαμένη κουβέντα, αλλά να επικεντρωθούμε στο ζουμί.

Το ζουμί (ή ένα από τα ζουμιά) της υπόθεσης είναι ότι το τραγούδι, αν και αναγνωρίζεται από την πλειοψηφία των φίλων του συγκροτήματος ως ένα από τα καλύτερα τους πονήματα, δεν έχει παιχτεί ποτέ ζωντανά. Τα εναπομείναντα μέλη του συγκροτήματος -ορθότατα αν θέλετε την άποψη μου- δεν θεωρούν σωστό να παιχτεί το κομμάτι χωρίς τον Moore, αναφερόμενοι μάλιστα σε αυτό ως "Moore's song", ο οποίος από την άλλη -ορθώς ή όχι σηκώνει πολλή κουβέντα- μουλαρώνει και αρνείται να ξαναβρεθεί στη σκηνή ως -έστω περιστασιακό- μέλος τους- παρ'όλο που κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με κάποιους από τους υπόλοιπους σε άλλα projects (O.S.I, Chroma Key κλπ). Οι οπαδοί σκούζουν άλλα ματαίως φωνασκούν από ότι φαίνεται.

Ο ίδιος ο πεισματάρης και εσωστρεφής καλλιτέχνης, όλως περιέργως έχει αναφερθεί έκτοτε στο κομμάτι, λέγοντας πως αφορά "μια σχέση που τελείωσε πριν την ώρα της" και εξηγεί ότι η αφορμή του ήταν ένα κόλλημα που είχε φάει όταν είδε μια τύπισσα μοντέλο σε έναν κατάλογο μόδας, η οποία φορούσε ένα ρούχο ονόματι space dye vest (δηλαδή γιλέκο -ας πούμε- στο χρώμα του διαστήματος). Αν εξαιρέσουμε τα περί μοντέλου, για το υπόλοιπο δε χρειάζεται να είσαι μάντης για να το πιάσεις, αν διαβάσεις μια στα γρήγορα τους στίχους. Αυτό φυσικά δεν εμπόδισε κανέναν να ξεκινήσει ενα ολόκληρο σαφάρι γνώσεων πάνω στο επταμισάλεπτο αυτό αραβούργημα, από το ποιος σκατά είναι ο "Martens" μέχρι από που προέρχονται τα samples που ακούγονται ανάμεσα στις στροφές. Φαντάζομαι ότι πριν την εποχή του...θηρίου (του διαδικτύου ντε) θα πρέπει να ήταν τρελό μανίκι να τα βρεις όλα αυτά, εγώ έπεσα στα χρόνια της αποκάλυψης οπότε διευκολύνθηκα κάπως. Όσον αφορά το trivia κομμάτι δηλαδή γιατί αλλιώς...

...αλλιώς χέστα κι άστα. Διότι ο αγαπητός κύριος Moore μπορεί να μην είναι ο τελειότερος τεχνίτης πληκτράς του κόσμου (είναι πολύ καλός παρ'όλα αυτά), αλλά έγραψε μια από τις τελειότερες (αν μπορεί να υπάρξει τελειότητα στην τέχνη) μελωδίες όλων των εποχών (ίμχο πάντα). Και δεν εννοούμε μαθηματικά ή παικτικά τέλεια, αλλά για μουσική που αν δε σε αγγίξει, ψάξου για το πόσο άνθρωπος είσαι και μην περιμένεις και φοβερά θετικά αποτελέσματα.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να μιλήσεις για τα συναισθήματα που σου γεννά ένα τραγούδι, πόσο μάλλον ΑΥΤΟ το τραγούδι. Ξέρω με βεβαιότητα να σας πω πως η κόπια του "Awake" που έχω στην κατοχή μου πλέον δεν παίζει στο συγκεκριμένο track, πράγμα που είναι φυσιολογικό αν μιλάμε για βινύλιο. Αλλά εδώ μιλάμε για CD. Ξέρω με βεβαιότητα να σας πω πως όταν πρωτοάκουσα το δίσκο (σε ηλικία 14 ετώνε), τον άκουγα κάθε μέρα περίπου δύο φορές, με pit stop ημιώρου όταν έφτανα στο 11 (approx τέσσερις παραπάνω ακροάσεις δηλαδή). Ξέρω με βεβαιότητα πως μπορώ να παραμιλήσω τους στίχους ενώ κοιμάμαι χωρίς να κάνω λάθος ούτε στα samples κι αυτό δεν είναι μαγκιά μου, αλλά μαγκιά του τραγουδιού. Είναι η αποθέωση του less is more, αλλά από ένα συγκρότημα που πάντα ήταν υπέρ του δόγματος "βάλε πράμα να γεμίσει ο ήχος". Ένα πιανάκι, ένα μικρόφωνο και βουρ. Λίγο στο τέλος που κρεσεντάρει θυμάσαι πως παίζουν κι άλλα όργανα σε αυτή τη μουσική, και δε σου λείψανε και καθόλου εδώ και πόση ώρα το ακούς.

Ξέρω πως...
Ξέρω πως...
Σκατά στα μούτρα μου ξέρω, ξέρω ό,τι ξέρεις, τοίχοι, γωνίες, μαρκαδόροι, καθρέφτες, παραλίες και ξαπλώστρες, πήγα να το παίξω μουσικός συντάκτης αλλά δεν είμαι εγώ για τέτοια, τέτοια ώρα με τέτοια λόγια για τέτοια πράγματα, το χέρι δε ρολάρει εύκολα, όταν η μουσική είναι βροχή, πάντα θα βραχείς, δε γίνεται να κάτσεις να τη χαζεύεις πίσω από ένα μπαλκόνι, γιατί είσαι εσύ ο γκρίζος ουρανός, πολλές σταγόνες και πολλά δάκρυα και δεν ξέρεις πια τι είναι τι, ποιος είναι ποιος, τι είναι νερό και τι αέρας, ξεχνάς πως να γράφεις, ξεχνάς πως να μιλάς, και σε παίρνει η ώρα να ακούς τη βροχή να μουσκέυει την πλάτη σου, δεν υπάρχει νύχτα και μέρα, μόνο νερό που τρέχει στα χέρια σου και δεν μπορείς να το πιάσεις...

...μόνο νερό που γίνεσαι και πηγαίνεις. Ξέροντας πάντα πως πηγαίνεις στη (")θάλασσα(").

Ξεκίνησα να γράψω ένα post και δες τώρα τι έγινε.
Shit, το 'ξερες από την αρχή, έτσι δεν είναι;

Ψάχνοντας Για Χρυσό ΙΙΙ

2009-02-09T04:53:00.003+02:00

Είναι βράδυ, για την ακρίβεια πάει προς το ξημέρωμα. Για ακόμη μία φορά βουλιάζω στα σεντόνια μου. Με τραβάνε προς τα κάτω. Ναι σίγουρα προς τα κάτω. Σιγά σιγά μπλέκομαι χωρίς να το καταλάβω με τους ήρωες μια ταινίας δεύτερης διαλογής οι οποίοι προσπαθούν να βρουν κάποιο σκοπό στην ύπαρξη τους. Κάποιος από αυτούς λέει πως για να βρει αυτό το σκοπό θα φτάσει στα άκρα, θα δοκιμάσει κάθε δυνατή ηδονή μέχρι τελικής πτώσεως. Μέσα από αυτή τη διαδικασία θα δοκιμάσει τα όρια του λέει...

Μία περίεργη ιδέα πήρε φόρα και καρφώνεται σε όσα εγκεφαλικά κύτταρα είχα καταφέρει να σώσω. Μία ιδέα που με κάνει να ξεπεράσω τη φοβία μου πως αν σταθώ στη μέση του δωματίου δε φτάνω τον ουρανό, ούτε καν το ταβάνι. Η ιδέα άρχισε να μου προσθέτει ύψος, δε ξέρω καν μέχρι που θα φτάσω και σίγουρα δε θα έχω happy end.
Το μόνο που μου έμεινε από αυτόν είναι ένα παλιό στρατιωτικό sleeping bag με ένα μικρό σκίσιμο στο πλάι. Να κάτι χρήσιμο που μπορώ να πάρω μαζί μου. Ίσως έτσι να βρω τον ύπνο μου, καλά θα ήταν να έβρισκα και τα όνειρα μου αλλά ένα βήμα τη φορά είναι αρκετό.